Stijgende lijn

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Poept Yaël in haar slaap?' vraagt de kinderfysiotherapeute.
'Nee,' zegt ik. 'Eigenlijk nooit.'
'Dat wil dus zeggen dat ze een besef heeft van wat ze doet. Dat is een aanwijzing dat ze zindelijk zou kunnen worden. Dat je daarmee aan de slag kunt gaan.'

Dit gesprek voerde ik jaren geleden. Inmiddels poept Yaël wel in haar slaap, al een paar jaar lang. Hoe dat komt? Geen idee. Ze verliest wel vaker vaardigheden. Toen ze net 1 was, brabbelde ze er vrolijk op los. 'Mama' noemde ze me en op foto's uit die tijd lijkt ze ook anders uit haar ogen te kijken. Helderder. Een paar maanden later zei ze niets meer. Tegenwoordig brabbelt ze weer, of 'verbaliseert' ze, zoals de kinderneurologe dat dreigend noemt. Ik vind het gezellig, het gebabababa, en ga ervan uit dat dit het begin is van meer. Misschien gaat ze ooit wel wat woorden zeggen, ik hoop het zo. Tegelijk weet ik dat het gebrabbel zomaar weer kan verdwijnen, zoals al verschillende keren gebeurd is.

Yaëls ontwikkeling gaat tegen een belangrijke menselijke overtuiging in: het geloof dat alles altijd vooruitgaat in het leven en dat wij, mensen, daar de levende voorbeelden van zijn. Een mens ontwikkelt zich in zijn leven, verzamelt ervaringen, vergaart kennis, inzichten, wijsheid. Ik ben wijzer dan tien jaar terug, twintig jaar terug. Tenminste, dat neem ik aan omdat het ook zo'n zinloze gedachte is dat al die prettige en vooral die minder prettige ervaringen nergens toe leiden. Dat ze verdwijnen in een soort zwart gat van onbewustheid. Dat alles eigenlijk altijd hetzelfde blijft op de gebeurtenissen na.

Maar waarom zie ik dan zoveel oudere mensen die, ik noem maar wat, eerder verzuurd zijn geraakt dan verlicht? Waarom ken ik zoveel kinderen die wijzer zijn dan hun ouders?

Misschien is ontwikkeling iets van beperkte gebieden en heldere momenten. Een beetje inzicht, een beetje desillusie, een beetje mildheid, wat teleurstelling, wat afgunst. Het resultaat is steeds net even anders en omdat mensen hoopvolle wezens zijn besluiten ze dat anders beter is.

Yaël brabbelt en stopt met brabbelen. Ze poept op de wc – dat heeft ze één keer gedaan – en poept in haar slaap. Ze wijst iets aan en wijst vervolgens maanden niet. Ik onthoud het brabbelen, de wc en het wijzen omdat ik nu eenmaal zo geconditioneerd ben. Het was er, dus het is er, dus het komt terug. Ze is bijna 10 en zei vanmiddag 'mama', net als toen ze 1 was. Zie je wel dat ik gelijk heb.

Reageer op artikel:
Stijgende lijn
Sluiten