Thuismoeders

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Bestel jij luiers? En kun je ook de medicijnen ophalen? Alles staat klaar bij de apotheek.'
'Doe ik. En had jij die zorgcontracten nou al ingestuurd?'
'Nee, doe ik van de week.'
'Moet ik dat anders van je overnemen?'
'Nee, ik regel het.'

De gesprekken die Hanno en ik voeren, hebben vaak verdacht veel weg van werkbesprekingen. We drijven daar ook de spot mee. Noemen elkaar 'probleemeigenaar' en 'procesmanager'. Of zeggen dingen als: 'Jij hebt de human resources in je portefeuille, toch?' En soms verzucht Hanno: 'Wat een bedrijf.' Nu is elk gezin in zekere zin een klein bedrijf – waarom vertelt niemand dat je als je zwanger bent? – maar een gezin met een gehandicapt kind is eerder een te snel groeiend mkb-bedrijf. Tenminste, zo voelt het soms.

Een kind met beperkingen brengt nu eenmaal een bovengemiddelde hoeveelheid geregel en geredder met zich mee. Afspraken met artsen en therapeuten inplannen, een aangepaste fiets aanvragen (of een stoel, of een bed), zorgplannen indienen, zorgaanvragen invullen; de to do-lijst is eindeloos. En dan hebben Hanno en ik ook nog echte banen. Ik ben toen Yaël 4 was, iets minder gaan werken. Dat was een verstandige beslissing. Ik ben ook blij dat ik nooit helemaal gestopt ben met werken. En ik ben blij dat het kán, dat het me lukt te werken en te zorgen. Ik heb een flexibele werkgever, Yaël mankeert fysiek niet zo veel en ik denk dat ik gezegend ben met bovengemiddeld veel energie. Om me heen zie ik namelijk dat het veel collega-moeders niet lukt.

Want wat doe je bijvoorbeeld als je kind bijna de helft van de tijd te ziek is voor school of dagbesteding? Of als de zorg 's nachts bijna altijd doorgaat? Of als er broertjes en zusjes zijn die aandacht tekortkomen? Meestal is het dan de moeder die stopt met werken, iets wat in mijn ogen overigens niet vanzelfsprekend is. Toch snap ik de keuze voor 'thuis' heel goed. Uiteindelijk is in een mensenleven 'thuis' het belangrijkst, niet werk. En zoals ik al schreef: met een gehandicapt kind heb je een bedrijf waarvan je niet alleen directeur bent, maar ook secretaresse, verzorgende, lobbyiste en verpleegkundige. Het is een veelzijdige functie.

En weet je wat ik zo jammer vind? Dat al die moeders die thuis zo'n zorgbedrijf runnen, een gat oplopen in hun cv, terwijl ze echt veel meer doen dan het huishouden. Ik zie het om me heen: ze komen nauwelijks nog aan het werk als hun kind eenmaal uit huis is, terwijl ze een schat aan ervaring hebben. Misschien moeten ze de kwaliteiten die ze in die thuisjaren hebben opgedaan wel gewoon in de sollicitatiebrief zetten. Ik geef een voorzet: 'Blijft overeind in gesprek met een gemeenteambtenaar die van toeten noch blazen weet', 'verliest niet het geduld als voor de achtste keer de verkeerde rolstoel is bezorgd', 'legt nog eens rustig aan de CIZ-medewerker uit dat een kind dat niet kan lopen, meestal ook niet kan fietsen', 'verschoont een luier terwijl ze in de wacht staat bij de SVB (multitasking)', 'noemt een “stoel” een “zitvoorziening” en beheerst dus het zorgjargon'.

Of, een beter idee: misschien moet die hele brief in ambtelijk zorgjargon. 'Is als zorgmanager een gelijkwaardige sparring partner in het sociale domein. Deed ervaring op in een zelfsturende proeftuin zorgontwikkeling waarin eigen kracht centraal stond.'
Klinkt beter dan 'thuismoeder' toch?

Reageer op artikel:
Thuismoeders
Sluiten