Tierende tieners

redactie 21 jun 2018 Blogs

Mama, je moet nu komen. Het is helemaal mis, snikschreeuwde mijn zoon door de telefoon. Wreed verstoord uit mijn semi-erotische dromen over Italiaanse maffiosi, schoot ik mijn bed uit en rende zo snel mogelijk naar de ingang van onze camping iets buiten Palermo.

Van veraf hoorde ik ze al, mijn puberzoon en zijn vriendinnetje dat met ons mee op vakantie was. Ruzie, met een hele grote R. Eentje waar Sicilianen nog wat van kunnen leren met veel decibellen geluid, liters traanvocht en rondwapperende handen. Hij had naar meisjes gekeken of zij had naar jongens gekeken, of ze hadden beiden niet naar elkaar gekeken… God weet wat de oorzaak was, maar erg was het.

Ik heb campingbewakers nog nooit zo opgelucht zien kijken als toen ze mij zagen aankomen. Want het was een genante vertoning: drie potige, bewapende mannen die niet in staat bleken twee oververhitte pubers tot bedaren te brengen. En dat voor een publiek van zo'n 30 relbeluste kampeerders. Maar daar kwam la Mama. Die zou het eens even heel fijn oplossen.

Daar zat ik dan. Strategisch gestationeerd tussen de twee ruziemakers. Mijn zorgvuldig aangeleerde gesprekstechnieken imponeerden hooguit enkele toehorende ouders, maar mijn zoon en schoondochter waren er niet van onder de indruk. Ook aandachtig luisteren, positief labelen, en inleven was niet aan hen besteed. Ze bleven maar gillen. Dus toen ben ik ook maar mee gaan gillen. Tot ik me bewust werd van het hoge operette-gehalte van mijn situatie: onopgemaakt, in een verschoten kan-nog-net-als-nachthemd-T-shirt, met bungelende borsten en ongekamd haar was ik daar mijn reputatie als Machtige Matrone een beetje te grabbel aan het gooien.

Ik heb ze mee naar de caravan genomen, mijn man uit bed getrokken en wij zijn met zijn vieren een strandwandeling gaan maken. Ook daar ging het gekibbel door, ongevoelig voor onze wijze adviezen. De ommekeer kwam toen mijn zoon ons smeekte of we hem en zijn meisje misschien even alleen wilden laten. Een kwartiertje maar. Verbijsterd dropen we af. Wilden ze het alleen oplossen?

Vijftien minuten later zat zij bij hem op schoot, had hij een zuigzoen in zijn nek en viel er geen onvertogen woord meer. En nu “ weken na het incident “ ben ik nog steeds aan het bedenken waar in de opvoedboeken ik iets gemist heb.

Reageer op artikel:
Tierende tieners
Sluiten