U vraagt zich natuurlijk af waarom wij dit uit vrije wil doen

redactie 21 jun 2018 Blogs

'We duwen samen de kar, Yaël en mama duwen sámen de kar. Yaël helpt mama de kar duwen.' Yaël en ik lopen met z'n tweeën door de Albert Heijn achter een winkelwagentje. We zijn net al naar de bakker en de theewinkel geweest.

Nu heb ik haar klemgezet tussen het wagentje en mij. Zij houdt de wagen in het midden vast en ik heb mijn handen aan weerszijden van de hare. Zo voorkom ik dat ze 1) wegloopt, wat eigenlijk het grootste gevaar is, en dat ze 2) spullen in de winkel omver maait. Met één hand gooi ik snel de boodschappen in het wagentje, waarbij ik op een armlengte afstand blijf van de wijnflessen en jampotten. Behendig laveer ik met de kar door het midden van de paden. Dat is uitdagend, maar het gaat. Uitdagender zijn het begin en het einde van deze tocht. Ik ben goed voorbereid: de munt voor de kar zit al in mijn jaszak, dus ik hoef niet eerst mijn tas open te maken en mijn portemonnee te zoeken. Dat deed ik vorige week en toen was Yaël al bijna in de Gall & Gall, zo ongeveer de laatste plaats waar ik haar wil hebben qua damage control.

En dan is er de grootste beproeving: het afrekenen. Met één hand zet ik de boodschappen op de band, met de andere houd ik Yaël vast. Heel snel met twee handen portemonnee pakken en openmaken, achter Yaël aan, haar vastpakken, bonuskaart eruit, pinpas in het apparaat en ik ben doorrrrr!

Dan met één hand de boodschappen in de tas doen – me niet laten opjagen door de volgende, het-is-zaterdag-en-ze-wachten-maar-even – en hup, met de kar naar de uitgang. Daar bel ik Hanno, die naar de markt is. Pas als hij zich weer bij ons gevoegd heeft, zet ik de kar terug.

Nu vraagt u zich natuurlijk af waarom wij dit uit vrije wil doen. Het antwoord is kort: Yaël vindt het leuk. Zij vindt samen naar de supermarkt een groot avontuur. Ze vindt het zo leuk dat ik het van de weeromstuit ook leuk ben gaan vinden. Steeds als ik me over de kar buig om te kijken hoe Yaël het maakt, lacht ze dat hele fietsenrek bloot. Ze voelt zich groot omdat ze mee mag en omdat ze mama helpt.

Het liefst zou ik haar vaker meenemen, ik heb haar graag bij me. Maar dat kan niet altijd, omdat dat veel te druk zou zijn voor haar. Na het boodschappen doen kon Hanno haar nog net een boterham geven en daarna was het huilen. Yaël was op, het uitje was net iets te veel, ze moest naar bed, een uurtje bijkomen. En ik moest ook bijkomen. Ik was niet op – laat ik de boel niet dramatiseren – maar wel toe aan een uurtje rust.

Volgende week gaan we weer. Dan gaan we de zelfscanner proberen. Ik denk dat Yaël die piepjes heel leuk vindt.  

Reageer op artikel:
U vraagt zich natuurlijk af waarom wij dit uit vrije wil doen
Sluiten