Vakantiemanie

redactie 22 jun 2018 ADHD

We zijn op vakantie en ik zit in het washok van een boerderij. Ik ben gevlucht voor mijn eigen kinderen. Nou ja, voor hun onvrede en hysterische buien waar geen einde aan lijkt te komen.

Toen wij in 2013 voor het eerst een midweek bij de boer boekten, leek het dé oplossing voor de onrust van onze oudste die ADHD en ODD heeft. Tussen de koeien, slootjes en het kampvuur zagen wij hem letterlijk terug bij zichzelf komen. De daarop volgende jaren gingen we dan ook altijd in de meivakantie naar het Friese boerenland, waar de kinderen zich alleen druk konden maken over de vraag of de kip al eieren had gelegd, de houtkachel nog brandde en wie er die nacht in de bedstee mocht slapen. Helaas lijkt deze vakantie op de boerderij een minder groot succes te worden.

Anders

Het gaat al mis als we aankomen. 'Het ziet er anders uit.' In de stem van onze oudste klinkt al een voorbode van wat hij voelt; hij houdt niet van veranderingen. Ik kijk om mij heen, maar zie niet wat hij kan bedoelen. ‘Het is groener,’ zeg ik uiteindelijk. ‘Normaal gesproken zijn we hier in de meivakantie en dan is nog niet alles uit.’ De oudste schudt zijn hoofd. Nee, dat is het niet. Wat het dan wel is, kom ik niet achter.

We worden naar onze tent begeleid, prachtig gelegen op de hoek van het kampeergebied, met uitzicht op de koeienwei en vaart. 'Hier hebben we de allereerste keer ook gezeten,' roep ik verheugd. De oudste kijkt stuurs om zich heen en terwijl zijn broer en zus wegrennen om de omgeving te herontdekken, blijft hij dicht bij mij en zijn vader. We laten hem maar even. Ervaring heeft geleerd dat hij na enige tijd bijtrekt. Dit gebeurt ongeveer een uur later, wanneer ik met de jongste op het grasveld aan het kaarten ben. Hij wil ook bij ons op het kleed en het liefst rollend over zijn zusje en de kaarten heen. Na de low komt de high. Ik voel mij al uitgeput voordat de eerste dag voorbij is.

Weerslag

Het is tekenend voor de rest van de week, waarbij mijn oudste zoon dwars en bazig gedrag afwisselt met hyper-acties. Uiteraard heeft dat ook z’n weerslag op de andere twee kinderen. Werd er de jaren ervoor nog actief hout gehaald, dit jaar hangen ze lamlendig op de bank. Geen zin. Spelletjes eindigen structureel in een uitdagende vreugdedans van de winnaar, gevolgd door de voorspelbare tranen bij de verliezer.

De jongste vertoont angstvallig veel gelijkenis met haar oudste broer als ze weigert te luisteren en het op een gillen zet, wanneer we haar negatieve gedrag bestraffen. Zelfs de middelste heeft op een gegeven moment geen zin meer om z'n nieuw vakantievriendje op te zoeken. Misschien omdat hij voelt dat zijn oudere broer het helemaal niet leuk vindt dat hij zoveel weg is? Een broer die elke afgezakte sok of verstopte neus aangrijpt om met luide en gekwelde stem te roepen of de persoon in kwestie ‘nu onmiddellijk de sok wil optrekken of de neus wil snuiten!’

Ik zal eerlijk zijn, na vier dagen riep ik dan ook heel hard dat ik er sterk over nadacht de koffers nù in te pakken om onmiddellijk te vertrekken! Om enkele uren later spontaan de mogelijkheid aan te grijpen onze midweek met drie dagen te verlengen. Ook als ouder toon je soms merkwaardig manisch gedrag.

Einde gezinsvakantie

Waarom zou je zo'n vakantie willen verlengen, vraag je je misschien af. Omdat de kinderen thuis weliswaar rustiger zijn, maar ook veel passiever. De wifi en de wasmachine zouden hun werk weer doen en iedereen zou zijn eigen, veilige plek opzoeken. Geen wandelingen meer met de oudste, op zoek naar Pokémon. Geen dagelijkse zwempartijen in de vaart, om daarna weer op te warmen in de hot-tub bij de tent. Geen spontane lunch met pannenkoeken samen met de nieuwe vakantievriendjes en ook geen BBQ, met het oog op de voorspelde regen (die dan niet komt). Kortom, thuis blijven betekent ook het einde van de echte gezinsvakantie.

En laten we wel wezen, elke vakantie met kinderen is af en toe vakantiemanie. De afgelopen dagen heb ik godzijdank ook andere gillende en boze kinderen gehoord dan die van mijzelf. Ik zag een schattig meisje van zeven voor mijn ogen in een monster veranderen en het nieuwe vriendje van de middelste werd extra vroeg in bed gestopt, omdat hij volgens zijn ouders 'niet meer te handhaven was'.

Mama, hier ben je

De deur van het washok gaat open en het lachende gezicht van onze middelste verschijnt in de opening. ‘Mama, hier ben je. Ik zocht je al. Ik heb een ei gevonden!’ ‘Top!’ antwoord ik, terwijl ik mijn arm om hem heensla. ´Ik loop met je mee naar de tent.´

Reageer op artikel:
Vakantiemanie
Sluiten