Van die appelmoeskinderen

redactie 22 jun 2018 Blogs

Voor ik Yaël kreeg had ik zo mijn ideeën over de dingen. Ideeën over mijn leven, maar ook ideeën over het opvoeden van kinderen. Zo zou ik mijn kinderen leren eten. Het zouden niet van die vervelende appelmoeskinderen worden, van die eetzeikerds. Ik zou ze echt leren eten, lekker en goed.

Zo tien jaar terug was ik eens bij een vriendin op bezoek die worstelde met een niet etend kind. Haar zoontje wilde niet warm eten en kreeg daarom, bij wijze van vervanging, een boterham met Nutella.

Ik zou dat natuurlijk heel anders aanpakken als ik straks kinderen had, dacht ik. Ik zou gewoon zeggen: je eet dit of niks.

Gisteravond at Yaël, bij wijze van diner, twee boterhammen met chocoladepasta. Ze had haar prak met een dramatisch gebaar en een boos gezicht op de grond gegooid. En toegegeven, zo op de vloer, te midden van de scherven van het schaaltje, zag haar vermalen eten er wel erg uit als kots.

Dit was een opvoedkundig moment. De prinses bliefde haar prak niet? Dan maar geen eten.

Maar het liep iets anders. Hanno ruimde de scherven met kots op en ik stond al boterhammen te smeren. En om het nog iets erger te maken: Yaël kreeg haar boterhammen met chocoladepasta voor de televisie. Foei, foei, foei, hoeveel opvoedkundige overtredingen waren dit ineen? Ze keek, voor de goede orde, naar Het Zintuigenrijk van de Cliniclowns, wat echt een mooie en toch ook nog best verantwoorde voorstelling is, kijk maar:

Ja, ja, het is een schamele goedmaker voor zoveel pedagogisch onvermogen.

Yaël is een moeilijke eter. Haar mond is overgevoelig voor onbekende structuren en ze heeft moeite met ingewikkelde structuren. Ik denk dat ze niet slim genoeg is om mij bewust in de boterhammenval te lokken, maar ik weet het niet helemaal zeker. Ik denk ook niet dat ze het zou begrijpen als ik zou zeggen: 'Je eet dit of niks,' maar ook dat weet ik niet zeker.

Feit is wel dat ze nogal hard gegroeid is de laatste tijd en dat ze nu zo'n lange slungel is. Haar ribben kan ik bijna zien en haar benen zijn zo dun dat de leggings die ik pas gekocht heb meer als joggingbroeken zitten. Nu is ze volgens mij prima op gewicht, maar ik wil niet dat ze nog dunner wordt. Bovendien, en dat is de voornaamste reden van de boterhammenval, vind ik het zielig als ze met een lege maag naar bed moet. Waarschijnlijk vond die vriendin destijds hetzelfde.

De boterhammenval, daar zijn we dus nu. Alles in het leven loopt toch eigenlijk anders dan je van tevoren bedenkt. Maar dan ook alles. 

Reageer op artikel:
Van die appelmoeskinderen
Sluiten