Van opgave naar ‘act of love’

redactie 22 jun 2018 Blogs

Vanmorgen had ik een app-conversatie met Susan. Jesper (8), haar zoontje blijkt een hoog IQ te hebben. Ze constateerde dat het veel energie gaat kosten om uit te zoeken welk pad ze het beste met hem kan bewandelen.
Ik heb ook een zoontje van 8. Mijn kanjer Sil heeft het downsyndroom en is ‘zorgintensief’. Zo kan hij niet naar een reguliere school, sportclub of BSO, communiceert via pictogrammen, fietst op een speciale tandem, is niet zindelijk, behoeft continu toezicht, et cetera.

Tijdens het app’en met Susan realiseerde ik me dat ik tegenwoordig zo anders naar dit soort situaties kijk. Toen Sil net geboren was, vond ik alles zwaar en veel. Het was een donkere periode. Ik sprak op het medisch dagverblijf veel met andere ouders . Ook met een moeder die haar zwaar gehandicapte dochter helemaal ‘omarmd’ heeft. Zij lijkt er een levensdoel van te maken om haar meisje een zo fijn mogelijk leven te geven, zonder zichzelf tekort te doen. Het inspireerde me om met andere ogen naar Sil te kijken.

Ik begon Sils handicap als feit te zien, niet meer als iets wat anders had moeten zijn. Sil mét zijn beperkingen werd het uitgangspunt van mijn denken. Ik ging daardoor geen andere dingen doen, maar wel vanuit een andere intentie. Niet vanuit het gevoel dat al het geregel en gedoe ‘opgaves’ zijn, maar vanuit de beleving dat het allemaal kleine acts of love zijn. Het continu kijken naar wat ik in een specifieke situatie voor Sil kán en mág doen in plaats van móet doen. Het met volledige liefdevolle aandacht voor hem zorgen.
Dit alles wil niet zeggen dat ik álles doe wat er te doen is voor Sil. Ik maak geen project van zijn leven en ik cijfer mezelf zeker niet weg. Maar áls ik iets voor hem doe, doe ik dat meestal een stuk bewuster en geduldiger, en vanuit een warm hart.
En zo heeft Sil mét zijn beperking mijn leven verrijkt.

Reageer op artikel:
Van opgave naar ‘act of love’
Sluiten