Verhuizen is een hel

redactie 22 jun 2018 Blogs

Yaël kent een nieuw woord: verhuizen. Haar dagbesteding en logeerhuis gaan over een paar weken over naar één locatie en daar worden de kinderen zorgvuldig op voorbereid. Elke dag in de ochtendkring pakken alle kinderen hun eigen schoenendoos in en daarna pakken ze die weer uit. Of eigenlijk doen de begeleidsters dat, maar u snapt het idee: hier worden zeer hardnekkige geesten rijp gemaakt voor verandering.

Thuis praten we ook over de verhuizing. Zoals altijd met grote gebeurtenissen is dat één grote balanceeract: niet benoemen van die grote en voelbare verandering leidt tot grote onrust, te veel benoemen ook. En onrust is er sowieso. Yaël wil namelijk helemaal niet verhuizen. Ze wil gewoon dat alles blijft zoals het was. Ze houdt niet zo van veranderingen. Nu houden de meeste mensen niet van veranderingen als je het mij vraagt. Veranderen is ook moeilijk. Toen wij tien jaar geleden naar ons huidige huis verhuisden heb ik wekenlang 'verhuizen is een hel' geroepen, woorden waar ik nog steeds achter sta. Maar ik denk dat Yaëls verhuizing wel een verbetering is.

Een kleine zes jaar geleden ging ik op zoek naar een geschikte plek voor Yaël. Ze was toen ruim 3 en het was duidelijk dat ze, als ze 4 was, bij lange na niet naar een normale kleuterschool kon. Toen ik voor het eerst Yaëls huidige dagbesteding bezocht, was ik aangenaam getroffen door de huiselijke sfeer. Die kwam gedeeltelijk door de knulligheid van het geheel. Het centrum lag midden in een oude wijk en bestond uit een aantal samengetrokken benedenwoningen. Het linoleum op de vloer was al wat sleets, de meubels waren soms aan vervanging toe, maar het geheel ademde warmte en een menselijke kleinschaligheid. Ik vond het ook leuk dat de gehandicapte kinderen midden in de stad bivakkeerden en niet in een of ander stil buitengewest.

De nieuwe instelling ligt in de periferie van de stad, in een rustige buurt. En wel bij ons om de hoek. Ik kan Yaël straks, als een normale moeder, lopend naar 'school' brengen. Wat een geluk. Zaterdag was het kijkdag. Gespannen liepen Hanno, Yaël en ik naar de nieuwe locatie. Yaël vanwege de verhuizingsstress, ik omdat ik hoopte dat ik niet hoefde te huilen als de nieuwe locatie mee- of tegenviel. Het viel mee. Het viel heel erg, honderd procent mee en ik hoefde ook niet te huilen. Ja, de nieuwe locatie in een nieuw gebouw voelt 'instelliger'. Van knulligheid geen spoor meer. Maar desondanks is het gezellig geworden. De muren hebben mooie pastelkleuren, de deuren zijn in een warme terrakleur geschilderd, de verlichting is stijlvol; hier hebben mensen heel goed nagedacht. Alles is ook zo professioneel: van de chiplichtjes bij de deuren tot de eigen badkamer die elke ruimte nu heeft. Het gebouw heeft een enorme binnentuin en er is rust, iets wat in de oude locatie toch wel vaak ontbrak.

In de gang zei een vader tegen me: 'Gek hè, hoe je behoeften veranderen. Vroeger moest ik er niet aan denken dat mijn kind naar zo'n instelling buiten de stad zou gaan. Nu ben ik er blij mee.' Ik snapte precies wat hij bedoelde, maar ik moest nog wel even wennen. En Yaël ook. Liep ze op de nieuwe locatie nog belangstellend aan mijn hand rond – terwijl ik, in het kader van de positieve conditionering elke paar seconden hysterisch riep: 'moooooi hè, grooooooot hè?' – thuis kwamen de tranen. 'Yaël wil helemaal niet verhuizen,' benoemde ik haar gevoel, waarna ze er met gierende uithalen nog een schepje bovenop deed. 'Verhuizen is ook niet leuk,' zei ik erachteraan. 'Verhuizen is een hel.'

Reageer op artikel:
Verhuizen is een hel
Sluiten