Verwarrend. Koekie is 2 jaar… en 11 jaar… en 17…

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Koekie,’ roep ik, als ik onze 11-jarige pleegzoon naar bed breng en hij opeens spoorloos is.

‘Waar ben je?’ vraag ik.
Stilte.
‘Koekie?’ vraag ik nu, wat ongeduldiger.
Stilte.
‘Waar ben je?’ vraag ik, luider en al wat geïrriteerd.
Stilte.
‘Niet leuk,’ zeg ik, nu met een stem die richting boosheid gaat.
Stilte.
Ik loop alle kamers door, maar zie hem nergens.

‘Verdomme!’ zeg ik, met een stem die tussen boos en woedend inhangt. ‘Dan zoek je het zelf maar uit.’

En jawel, opeens duikt hij dan op. Komt hij uit een kast gesprongen, of vanonder het bed vandaan, of vanachter een deur, of hij heeft plat in de badkuip gelegen. Hij kijkt me dan met zijn breedste en meest oprechte lach aan. ‘Schrok je?’ vraagt hij.

‘Ik schrok me dood,’ zeg ik op een toon die duidelijk wil maken dat ik niet schrok en dat dit gedoe veel te lang heeft geduurd en me mateloos ergerde. Dat lukt niet helemaal, want ik zie hoeveel plezier hij aan dit verstop spelletje beleeft.

‘Hoe oud ben je nou?’ vraag ik.

Meestal antwoordt hij elf, de laatste tijd heeft hij dat wat aangepast. ‘Drie,’ zegt hij dan. ‘Je gedraagt je als een tweejarige,’ reageer ik dan. ‘Houd daar eens mee op. Je bent elf. Elf! Je bent geen kleuter, je bent een man.’ Koekie kijkt me met zijn meest onschuldige ogen aan en zegt: ‘Nee Frans, ik ben geen man, ik ben een kind.’

Ik vind het soms ongekend verwarrend. Wat is een 11-jarige? In zijn algemeenheid is daar misschien nog wel een antwoord op te geven, maar in het geval van Koekie laat alle logica mij in de steek. Toen hij bij ons kwam wonen, was hij 8 jaar en 7 weken jong. Hij had, om hem zelf te citeren (in een volwassen moment), het leven van een nomade geleid. Van hot naar her en terug. Een van de tips die we kregen was dat we hem een jeugd moesten geven; die had hij niet gehad. Spelen en lol hebben, waren er bij ingeschoten in zijn leven, dat het meest leek op een tranentrekkend liedje van André Hazes. Met een kinderverstand moest hij zijn grote mensen problemen te lijf. Ik denk dat mijn vrouw en ik die raad zeer ter harte hebben genomen en hem probeerden een zorgeloze tijd te geven. Zijn verantwoordelijkheden hebben we de eerste twee jaren redelijk minimaal gehouden. Hij mocht een kleuter, een peuter, een kind zijn. Zelf droeg hij daar aan bij door, en dat is een onbewezen theorie van ons, niet of nauwelijks te groeien. Nog steeds denken mensen die hem voor het eerst zien dat hij niet elf, maar negen is.

Naast de aanvallen van peuterachtig gedrag, is hij af en toe ook een echte man. Laatst bracht hij wat uren door met Levi, een 4-jarige vroegere buurjongen van ons. Dan speelt hij, voedt hij op en toont hij een inlevingsvermogen dat ons vervult met een grote mate van trots. Ronduit volwassen in de beste zin des woords. Dat is hij bij tijd en wijlen ook op school, als hij opkomt voor andere kinderen, in gesprekken, op de schaatsbaan en het honkbalveld, bij het analyseren van een film of van muziek, in de manier waarop hij dingen oppikt, en in de wijze vragen die hij kan stellen.

Het maakt de verwarring er niet minder op. Of is het normaal dat een elfjarige een zeventienjarige en een tweejarige in een is? Want we kunnen er gif op innemen dat hij zich de komende week, als het bedtijd is, weer minimaal drie keer zal verstoppen en dan na en minuut of vijf als een duveltje uit een doosje tevoorschijn zal springen en breedlachend aan mij zal vragen: ‘Frans, schrok je?’

Reageer op artikel:
Verwarrend. Koekie is 2 jaar… en 11 jaar… en 17…
Sluiten