Voor wie deden we dit eigenlijk?

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ik heb groot nieuws. Nee, nee, ik ben niet zwanger en heb ook absoluut geen plannen in die richting. Het nieuws: Yaël, Hanno en ik waren vorige week met vakantie. Anderhalf jaar na het laatste buitenlandse experiment besloten we het weer eens te proberen. Dichter bij huis dit keer, namelijk in Bergen, in een huisje. En dan niet een hele week, maar zes dagen, waarvan drie met Yaël en drie zonder.

Op zaterdagochtend reden we met een stampvolle auto Amsterdam uit – ik was even vergeten wat een volksverhuizing een vakantie met een gehandicapt kind is. Medicijnen, spuitjes, luiers, oprolbaar verschoningskussen, speciale slaapzakken, speciaal bedtentje met opblaasbed, plastic kleed voor onder de stoel, XL-slabben, spuugdoekjes, veegdoekjes, wegwerpwashandjes en vooral genoeg verschoningen. Het goeie was dat de plaats van bestemming op drie kwartier rijden van ons huis lag, waardoor ik minder 'vergeetstress' had: die mentale druk dat álles mee moet en er niks mag misgaan, omdat het gedoe anders niet te overzien is. Prompt vergat ik de slaapzakken, die Hanno's broer later kwam nabezorgen. Dank je wel, Hugo!

Ons huisje was behoorlijk gehandicaptenproof: alles gelijkvloers, dus veilig, en met een grote tuin voor de deur mét trampoline. Yaël vond het allemaal reuzespannend. Jammer genoeg vond ze het meteen ook zo spannend dat ze er slecht van sliep. 's Nachts kwam al die spanning, die overdag nog leuk was, eruit en was het eerst piepen, dan gillen en ten slotte huilen. Dwars door de extra melatonine en oxazepam die we haar gaven om te kalmeren.

Toch kan ik niet zeggen dat ze het niet leuk vond. Ze genoot van het bezoek overdag: de opa's en oma's en tantes die langskwamen, en die er, zo hield ik niet op te benadrukken, natuurlijk speciaal voor haar waren. Ze vond de trampoline geweldig en ze bloeide op onder mijn onverdeelde aandacht. Alleen die vreemde locatie, die was een beetje boven haar macht.

En tja, wat moet je daar dan mee? Concluderen dat het niet meer gaat en dat ook een binnenlandse vakantie te hoog gegrepen is? Accepteren dat je wereld weer een beetje kleiner wordt? Voor wie deden we dit eigenlijk? Van Yaël hoefde het allemaal niet. Aan de andere kant zag ik haar ook genieten. Bovendien, als ik haar nooit meer een nieuwe ervaring aanbied, kan er op het laatst niets meer. Een beetje duwen tegen de randen van haar incasseringsvermogen kan ook goed zijn, toch?

Maar wanneer duw ik te hard? En hoe leuk is zo'n vakantie voor Hanno en mij als we amper slapen? Eerlijk gezegd was ik blij toen Hanno Yaël dinsdag in alle vroegte naar Amsterdam bracht – ze was al vanaf twee uur 's nachts wakker. Yaël ging twee nachten (en drie dagen!) naar de instelling, wij konden even bijslapen.

We gingen uit lunchen, uit eten, hadden tijd voor een boek en voor elkaar. We praatten over de vakantie tot nu toe, de zorg en de mogelijkheden. Die zijn helaas beperkt. Yaël incidenteel een paar nachten extra laten logeren? Geen geld voor. Yaëls zorgbudget wordt het komende jaar nog verder verlaagd; die twee nachten zijn het maximaal haalbare. De toekomst is al helemaal onzeker. 'Ik heb het gevoel dat we klem zitten,' zei ik vermoeid.

Na een paar onbekommerde dagen bespraken we de vakantie als geheel. Mijn bedrukte gevoel was nog niet helemaal weg, maar toch besloten we het nog een keer te proberen, in hetzelfde huisje, want dat kende Yaël nu. Volgend jaar zomer gaan we weer. Ik heb het Yaël nog niet verteld.

Reageer op artikel:
Voor wie deden we dit eigenlijk?
Sluiten