Vriendenkeus

redactie 21 jun 2018 Gedrag

antwoord

Tja, een lastig dilemma: in hoeverre bemoei je je met de keuze van jullie zoon als het om vrienden gaat?! Misschien kan ik jullie helpen om het geheel een beetje uit elkaar te rafelen en wat ideeën mee te geven om over na te denken.

Er spelen een aantal dingen mee:

  1. Jullie ervaring met deze jongens van vroeger, die niet zo best was.
  2. Het minder omgaan met zijn beste vrienden nu deze broers weer in beeld zijn.
  3. De keuze die jullie zoon maakt en het feit dat hij wellicht niet overziet wat de impact op langere termijn kan zijn van de keuzes die hij nu maakt.

Laten we eens naar deze drie zaken kijken.

Eerdere ervaringen
Jullie gevoel bij deze broertjes is niet goed. Begrijpelijk want in het verleden was de omgang tussen de drie jongens niet makkelijk. Bovendien lijk je niet heel tevreden terug te kijken op je eigen reactie, wanneer je destijds je zoon corrigeerde. Logisch dat jullie nu huiverig zijn voor deze hernieuwde omgang. 

Een paar dingen om te overwegen:

  • De jongens zijn heel wat jaren ouder en wellicht zijn ze nu heel anders dan toen. Zouden jullie de jongens een eerlijke kans kunnen geven door los te laten wat er eerder gebeurd is, en in het hier en nu te kijken hoe het gaat?
  • Jullie eigen zoon is ook heel wat ouder en wijzer dan jaren geleden. Kennelijk zag en ziet hij wel wat in deze jongens. Misschien kijkt hij zelfs nog wel een beetje tegen ze op en is hij blij dat ze weer contact willen. Nu hij ouder is en weet hoe vriendschap kan zijn (met zijn huidige vrienden) zal hij wellicht hierin nu andere keuzes maken als blijkt dat de jongens het niet goed bedoelen of als het steeds hommeles is. Kunnen jullie hem dat vertrouwen geven?

De band met zijn andere vrienden
Het is als ouder moeilijk om te zien dat je kind zijn goede vrienden (een beetje) verwaarloost. Je bent wellicht ook bang dat de omgang met de broers uiteindelijk niet goed uitpakt en dat de huidige vrienden jullie zoon dan niet meer zien staan. 

Wij volwassenen bekijken dit vanuit onze levenservaring en wijsheid. Voor kinderen is dat nog anders; op deze leeftijd zit er nog allerlei beweging in vriendschappen. Denk eens terug aan je eigen jeugd of aan die van andere kinderen die je vroeger kende:

  • Is jouw vriendengroep altijd stabiel geweest?
  • Was het ook niet zo dat je de ene periode veel meer met de een omging en de andere periode weer meer met een ander groepje?
  • Het kan zo zijn dat binnen een paar keer afspreken het nieuwe eraf is en dat zijn ‘eigen’ vrienden weer in de picture komen. 

Gevolgen op langere termijn
Jullie zoon nadert de puberteit en op zijn leeftijd overziet hij inderdaad niet altijd goed de langetermijngevolgen van keuzes. Hij leeft meer (dan wij) in het hier en nu; de gedachte ‘nu willen die (stoere) jongens contact met mij’ wint het van ‘op de langere termijn kan ik mijn andere vrienden verliezen als ik ze geen aandacht meer geef’. Aan ons als ouders de taak om hem te helpen met het overzien daarvan.

Wat kun je als ouders overwegen te doen:

  1. Realiseer je dat het zijn keuze is. Je kunt een vriendenkeus niet opleggen, dat werkt inderdaad vaak averechts. Het maakt die spannende jongens alleen maar spannender. Wellicht maakt hij een verkeerde keuze en komt hij daar later achter; een vervelende maar belangrijke les over vriendschap.
  2. Juist doordat ze graag bij jullie willen zijn, heb je de kans van dichtbij te zien hoe het gaat; of ze veranderd zijn, of het nu beter gaat samen en ook om eventuele voorvallen achteraf met je zoon door te nemen en hem te helpen daarmee te dealen. Als je zoon voelt dat jullie het contact echt afkeuren, is de kans groot dat hij met ze naar buiten verdwijnt en dan ben je het (toe)zicht juist kwijt. 
  3. In dit soort gevallen hebben wij als ouders de neiging om van alles te proberen om ons kind te overtuigen van zijn verkeerde beslissing. We oordelen, preken, geven veelvuldig onze mening en zitten erbovenop. Dat helpt juist niet. Het maakt hem geïrriteerd, zorgt ervoor dat hij er niet meer over wil praten en zo dring je juist niet meer tot hem door. Zorg ervoor dat je met hem in gesprek blijft. Toon interesse voor zijn keuze, vraag in plaats van oordeel, luister in plaats van preek, vraag door in plaats van je mening geven. En help hem zo om zelf na te denken over gevolgen, ideeën en oplossingen om bijvoorbeeld met zijn andere vrienden contact te houden. 
  4. Als je vanuit je eigen zorgen praat met een ik-boodschap komt dat veel beter aan. Dus in plaats van ‘ze waren toen ook niet goed voor je, dus wat moet je er nou mee?’ zeg je iets in de trant van ‘ik heb in het verleden gezien hoe het ging met jullie drieën en dat was vaak niet gezellig en met veel fysiek gedrag. Ik zag ook hoe ze samen een eenheid konden vormen tegen jou. Ik weet dat zij nu ouder zijn en jij zelf ook en ik wil daar graag op vertrouwen, maar ik maak me er wel een beetje zorgen om dat zoiets weer gebeurt. Vandaar dat ik er steeds over begin’. 
    Zo heb je veel meer kans dat je zoon er goed over nadenkt, jouw zorgen meeneemt en jou vertelt hoe hij het ziet of hoe hij ermee om denkt te gaan. Daar kun je dan ook over doorvragen. 
  5. Je kunt je zoon ook helpen om goed overwogen keuzes te maken door de verantwoordelijkheid uiteindelijk wel bij hem te leggen maar hem daarnaast wel zicht te geven op de mogelijke consequenties die hij zelf misschien niet goed overziet. Bijvoorbeeld: ‘Aan de ene kant is het heel leuk om nieuwe vrienden te maken en daar veel tijd mee door te brengen, het kan aan de andere kant wel zijn dat je andere drie vrienden je missen en het niet zo leuk vinden je zo weinig te zien. Hoe zou jij dat vinden?’ Et cetera.
  6. Natuurlijk stel jij – zeker op deze leeftijd – de kaders en grenzen rondom wat goed en niet goed is voor je zoon. Als je denkt dat het echt nodig is, kun je ingrijpen. 
Reageer op artikel:
Vriendenkeus
Sluiten