Waar is de vader van onze pleegzoon?

redactie 22 jun 2018 Blogs

Rond Vaderdag speelde zich op de school van onze 8-jarige pleegzoon iets af waar ik nog wel eens aan terugdenk. Bij hem in de klas zat een jongen, die dol was op mij. Op de dag dat alle kinderen iets moesten maken voor hun vader, kwam hij na school naar mij toe met zijn productie, een versierde kaart. ˜Papa, ik houd van u. Papa, ik mis u. Papa, kom alstublieft terug bij ons,” waren een paar zinnetjes die hij geschreven had. Ik aaide hem over zijn bol en zei: ˜Een mooie kaart, jongen.” Ik durfde niet te vragen waarom zijn vader niet bij hem woonde, de brok in mijn keel was al te groot. De kaart die onze Koekie had gemaakt, was in vergelijking daarmee een blijk van totale onverschilligheid.

Zinnen die niet klopten, een boodschap die totaal onduidelijk was. In zijn leven komt geen vader voor. Heel af en toe zegt hij er iets over. ˜Hij woont bij de RAI.” Of: ˜Hij is heel sterk.” Of: ˜Ik ben wel eens met hem in Suriname geweest.” Het zou mij niet verbazen als hij zijn echte vader nooit gezien heeft. En met de man van zijn moeder heeft hij niks. Logisch, want waarschijnlijk is die er de oorzaak van dat onze Koekie in het pleegzorgcircuit terechtgekomen is. Mij spreekt hij wel eens aan met papa. Nooit als we met zijn tweeen zijn, maar wel in gezelschap. Tegen klasgenootjes of vriendjes hoor ik hem wel eens zeggen: ˜Mijn vader werkt bij Panorama.” En als hij op mijn werk is en hij wil iets van me, dan roept hij: ˜Papa, mag ik chocomel?” Op die manier.

In mijn leven waren een aantal zaken vanzelfsprekend. Een liefhebbende vader en moeder bijvoorbeeld. Mijn ouders hadden maar een doel: mij een beter leven geven dan zij hadden gehad. Het mocht mij aan niets ontbreken. Hoewel we arm waren, slaagde mijn moeder er toch altijd in om mij netjes te kleden en speelgoed en boekjes voor me te kopen. Als mijn vader thuis kwam van zijn werk en hij doodop was, vond hij toch altijd weer de tijd en de energie om met me te gaan voetballen. Het was van hun kant totale liefde en overgave.

Dat maakt het zo moeilijk om te begrijpen wat Koekie denkt en voelt. Waarom is zijn vader er niet voor hem? Waarom zit hij in de pleegzorg en vier broertjes en zusjes van hem niet? Een 8-jarige kan waarschijnlijk nog niet uitleggen wat dat met hem doet. In ieder geval kan onze Koekie dat niet. Mijn vader en moeder waren er, totdat ze dood gingen, altijd voor mij. Toen ik 1 was, toen ik 9 was, toen ik 37 was. Hij is pas 8 en zelfs in dat korte leven is er niet iemand geweest, die er altijd voor hem was. Ik deed mijn best op school om iets van die liefde terug te betalen. Ik probeerde iets van mijn leven te maken, omdat ik me daartoe verplicht voelde. Mijn ouders hadden teveel opgeofferd. Er een zooitje van maken, zou verraad zijn.

Nou, dat mist Koekie dus allemaal. Voor wie zou hij zijn best doen? Hij gaat er, vrees ik, nog steeds vanuit dat hij ook bij ons weer moet vertrekken. Hoe vaak we hem ook zeggen dat hij altijd bij ons blijft. Zolang dat besef er niet is, zal het moeilijk zijn. Mijn vrouw en ik kunnen nooit en te nimmer zijn moeder en vader worden; we hopen wel dat hij ons gaat zien als de vrouw en man die er altijd voor hem zijn.

 

Reageer op artikel:
Waar is de vader van onze pleegzoon?
Sluiten