Wáárom eet je in het logeerhuis wél alles?

redactie 21 jun 2018 Blogs

Yaël gaat nu een halfjaar naar het logeerhuis. Eén nachtje per week slaapt ze daar. Ik heb lang opgezien tegen het moment dat ze niet meer als vanzelfsprekend bij ons sliep en ik sta soms nog te kijken van het gemak waarmee ik de zorg uit handen geef.

Yaël maakt het me ook wel erg gemakkelijk: ze vindt het logeren geweldig. Als ik de ochtend voor het logeernachtje de gelamineerde foto's tevoorschijn haal om te vertellen dat ze die avond weer uit logeren mag, begint ze te fladderen van vreugde. Ze is dol op haar vaste begeleidster en voelt zich als een vis in het water in het logeerhuis. De dag na het logeren lijkt ze altijd wel zelfverzekerder uit het busje te komen, met haar borst vooruit en veel praatjes.

Ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als het logeren geen succes was geweest.

Het is voor Hanno en mij zo fijn te weten dat Yaël in goede handen is en dat ze het naar haar zin heeft. Af en toe gaan wij dan een nachtje weg. Naar Gent of Keulen. Dan boeken we een hotel en voelen we ons even heel vrij. Het smaakt naar meer, die vrijheid, het even los zijn van de zorg.

Maar waar we ook zijn, we bellen 's avonds altijd even naar het logeerhuis om te vragen hoe het gaat. Het gaat altijd goed, en toch bellen we. Om nog even heel zeker te weten dat het ook deze keer weer goed gaat.

En vaak staan we dan voor verrassingen omdat Yaël in het logeerhuis een verbeterde versie van zichzelf laat zien. Dan zegt de begeleidster doodgemoedereerd: 'Ze heeft een schaaltje zuurkool met worst gegeten.' En dan herhaalt Hanno langzaam en ongelovig: 'Ze. Heeft. Een. Schaaltje. Zuurkool. Met. Worst. Gegeten.'

'Ja,' zegt de begeleidster opgewekt. 'En ook nog wat chocoladewafeltjes.'

En dan keuvelt ze nog wat, dat Yaël zich direct uit de bus als een puber op de bank drapeerde en dat de voltallige begeleiding verbaasd was over de ontspanning die ze liet zien.

Thuis eet Yaël geen zuurkool. Thuis eet ze helemaal geen groenten. Thuis wordt ze boos als ze groenten krijgt. Dan wil ze haar bord omkeren en bijt ze uit woede en frustratie op haar slab. Toen ik vorige week wanhopig uitriep: 'Wáárom eet je in het logeerhuis wél alles?' keek ze me even betrapt aan en daarna ontstak ze helemaal in woede. Want het logeerhuis, daar heeft mama niets mee te maken, dat is Yaëls eigen leven.

Dat is althans mijn interpretatie. Ik herinner me namelijk dat ik het zelf niet zo kon waarderen als mijn moeder waagde te suggereren dat ik bepaald gedrag 'voor thuis bewaarde'. Thuis is thuis en thuis gelden andere regels, ja toch, niet dan?

Dat logeerhuis is dus goed voor Yaëls ontwikkeling. Nu moet ik haar alleen nog zover zien te krijgen dat ze iets van haar logeerhuispersonage mee naar huis neemt. 

Reageer op artikel:
Wáárom eet je in het logeerhuis wél alles?
Sluiten