Wat is dat voor ontaarde moeder?

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ouder zijn vereist een zekere hardvochtigheid. Dat was een van de lessen die ik al snel leerde toen ik Yaël gekregen had. Ik weet nog goed dat ik mijn baby soms huilend achterliet bij het kinderdagverblijf. Op de fiets naar mijn werk liet ik dan zelf ook een traan, maar als ik eenmaal achter mijn bureau zat, was ik dolblij met mijn eigen leven en mijn werk en vergat ik haar soms helemaal even.

Zondag, Eerste Paasdag, was ook weer zo'n moment. Ik had me voorgenomen 's ochtends naar yoga te gaan. Ik legde Yaël uit dat ik even weg zou zijn, maar, verzekerde ik haar, voor het middageten was ik weer terug. En zij kon lekker in de tuin spelen met papa. Ik zag een frons op haar voorhoofd verschijnen, haar onderlip naar voren gaan, vervolgens opende ze haar mond en begon ze keihard te huilen, waarbij ze me strak aankeek. Toen ik buiten mijn fiets van het slot af haalde, was het gehuil aangezwollen tot gekrijs. Terwijl ik wegfietste voelde ik de spanning die lawaai altijd geeft van me af glijden. Even weg, even van mezelf.

Voor wie nu denkt: wat is dat voor ontaarde moeder? Het krijsen stopte zodra Hanno de tuindeur opendeed. Dat was een minuut na mijn vertrek. Ik had een heerlijke yogales en kon er de rest van de paasdagen weer tegen.

Want als ik heel eerlijk ben, vind ik het best lang, zo'n paasweekend met Yaël. De zorg is nog wat intensiever dan normaal omdat ze van slag is als de dagen anders verlopen. Eerste Paasdag verliep – op wat schreeuwbuien op 'omschakelmomenten' na – goed, omdat het mooi weer was en Yaël lekker in de tuin kon scharrelen. Tweede Paasdag regende het en was Nijntje onze beste vriend.

Nijntje? Oké, hier komt weer een ontaarde-oudersmomentje. Na het ontbijt en het douchen was het Yaël niet helemaal duidelijk wat er nu op het programma stond. Hanno en ik hadden een beetje een zondagsgevoel, dus wij vonden het tijd om rustig koffie te drinken. Eigenlijk zouden we natuurlijk een verantwoorde, ochtendvullende activiteit moeten ondernemen. Iets creatiefs met klei of zo. Maar wij wilden koffie drinken en dat kan niet met een kind dat heel hard krijst omdat het in de war is door die rare dagen, dus zette Hanno de Nijntje-films op Netflix aan. Echt, mensen, als je een verstandelijk gehandicapt kind hebt en even een momentje voor jezelf nodig hebt: Nijntje op Netflix, onthoud die tip. Yaël heeft de filmpjes al een keer of duizend gezien, maar blijft ze leuk vinden. Ze stond wel een uur voor de tv, op haar voeten wippend en met haar handjes fladderend.

Als excuus zei ik nog: 'Kijk, ze gaat er helemaal in op, ze is nu aan het “beleven”, helemaal

Ervaar het maar – Lichaamsgerichte spelletjes.' Ervaar het maar – Lichaamsgerichte spelletjes is een verantwoord leerboek voor ouders en therapeuten – en ja, ik moet bij dat 'lichaamsgerichte spelletjes' ook altijd denken aan doktertje spelen.

Terwijl Yaël naar Nijntje keek, dronken wij koffie. Daarna kon ik even rustig haar bed verschonen (ze had een ongelukje gehad), wassen draaien en strijken.

Tot 5 mei is alles gelukkig weer normaal.  

Reageer op artikel:
Wat is dat voor ontaarde moeder?
Sluiten