Wat vaders van moeders kunnen leren

redactie 19 jun 2018 Ouders

Volgens de meeste moeders zijn vaders in de kern leuke mannen. Maar uiteraard voor de nodige verbetering vatbaar. Daarom, bij wijze van nuttig Vaderdagcadeautje, een cursus Opvoeden voor vaders door moeders.

Vaders. Van die mannen die weliswaar leuk met de kinderen kunnen spelen, maar die hun bloedjes net zo makkelijk straal negeren in geval van voetbalwedstrijd, krat bier met vrienden of zaterdagkrant. Die willens en wetens rode onderbroeken in de witte was stoppen en die ‘consequent’ steevast verwarren met ‘nou, voor één keer dan’. Maar evengoed best leuke lui. Als ze zich tenminste even serieus aan deze vadercursus zetten. Compact samen te vatten als: De Drie D’s.

1. Denk (ook eens mee en vooruit)

‘Typeer de gemiddelde moeder’ was een makkie voor de vaders. ‘Typeer de gemiddelde vader’ een bijkans onmogelijke opgave voor de moeders. Want waar je moeders overal en nergens tegen het lijf kunt lopen – compleet met bij moeders horende accessoires als mamafietsen, jengelende kinderen en overvolle boodschappentassen – en dus uitgebreid kunt bestuderen, zijn vaders een stuk lastiger te detecteren in het straatbeeld. Ten eerste lopen er op een gemiddelde, pak ’m beet, dinsdag stukken minder mannen op straat dan vrouwen. En ten tweede kun je aan die paar mannen die je dan toevallig in het vizier krijgt nauwelijks zien of ze vader zijn of niet. Waarmee we direct de eerste irritatie van moeders te pakken hebben. Waar vrouwen met kinderen moeders zijn, zijn mannen met kinderen nog altijd gewoon mannen. Onuitstaanbaar, vinden de moeders in roerende eensgezindheid. Nou weten zij ook wel dat hieruit niet direct een leerpunt voor vaders valt te destilleren, maar volgens de moeders is het wél de verbeelding van een wezenlijk probleem. Vaders zijn zowel fysiek als mentaal niet voortdurend met hun kinderen verbonden. Diep? Valt mee. Waar het volgens de moeders op neerkomt, is dat vaders zelden met hun kinderen meedenken. Of, zoals een moeder het zuchtend zei: ‘Een vader staat op, ontbijt, leest de krant en levert dan z’n kinderen af op school zonder broodtrommel, zonder drinkbeker, zonder gymspullen en zonder cadeautje voor de jarige juf. Niet alleen zou mij dat niet overkomen, ik zou me ook behoorlijk schuldig voelen en heen en weer naar huis racen om het allemaal toch nog goed te maken. Vergadering om negen uur of niet. Terwijl een vader… Die denkt hooguit “Shit, vergeten” en vertrekt. Zonder een spoortje van spijt.’

Waarop de andere moeders inhaken met vergelijkbare huiveringwekkende voorbeelden: ‘Mijn dochter moet mijn man er altijd aan helpen herinneren dat ze balletles heeft. En omdat ze dat meestal pas doet als het bijna te laat is, sjezen vader en dochter negen van de tien keer zonder balletkleren naar de balletschool. Waardoor zij steevast in haar onderbroek en hemd voor de spiegel staat. Ik vind dat zielig, mijn man ziet het probleem totaal niet.’

Wat de moeders bedoelen te zeggen, is dat vaders veelal schijnen te denken dat zij de enigen zijn op de wereld. En dat uit zich in hun agenda, waarin alleen dingen staan die met henzelf te maken hebben. Terwijl juist kinderlevens een enorm beslag leggen op de beschikbare tijd in een gemiddeld gezin. Klarinetles, zwemles, voetbal, verjaardagspartijtjes, themaweken op school, speelafspraakjes, gymlessen, vrije middagen wegens studiemiddag van juf, knutselochtenden, tienminutengesprekken, ouderavonden, schoolreisjes, hulpochtenden in de klas, vergaderingen van de medezeggenschapsraad en de oudercommissie en zo verder. Allemaal verplichtingen die in goede banen moeten worden geleid, gepland en georganiseerd. Dat is geen bijzaak, zoals veel vaders schijnen te denken, maar een essentieel onderdeel van het opvoeden van kinderen. Vinden de moeders. Waarmee we deze cursus kunnen aftrappen met een heel concreet leerdoel: vaders, denk aan jullie kinderen, wat moeten ze en willen ze doen en hoe gaan jullie dat regelen? Dat is nou wat ze noemen: vooruit denken…

2. Durf (ook eens in te grijpen)

‘Durf’ is op het eerste gezicht niet iets waar het bij veel vaders aan schort.

Sterker, meestal durven vaders net even meer dan moeders. Tenminste: op de skipiste, achter de computer en in de auto. Maar thuis met de kinderen zien veel vrouwen toch een wat minder stoere kant van hun mannen. Geen lef. Geen durf. Moeder 1 trapt af: ‘Vaders durven hun kinderen vaak niet de baas te zijn. Ze willen leuk zijn en leuke dingen doen, maar vragen of ze willen opruimen of de televisie uitzetten, ho maar.’

Waarna moeder 2 haar liefste wens direct maar op tafel legt: ‘Vaders, durf eens níet leuk te zijn. Durf eens een saaie lul te zijn die tien keer achter elkaar hetzelfde verbiedt. Durf verantwoordelijkheid te nemen. Schuif niet alles op mama af, maar hang ook zélf eens de boeman uit!’

Maar dat doen de meeste vaders dus niet. Die vinden twee keer ‘nee’ zeggen al een hele prestatie en de derde keer maken ze zich ervan af met: ‘Nou oké, voor één keer dan.’ Laf, vinden de moeders. Want hadden ze niet ooit afgesproken om altijd consequent te zijn? ‘“Je doet maar,” zegt mijn man als het hem te heet onder de voeten wordt. Waarop ik word gedwongen om in te grijpen en de volle laag krijg. Zó oneerlijk!’

De portee van deze kleine woede-uitbarsting: vaders willen leuk gevonden worden. Vaders durven geen nee te zeggen. Vaders laten de boel de boel. Nou is dat volgens veel moeders al een uitermate onhebbelijke eigenschap, maar de consequentie is nog net even vervelender. Vaders kunnen namelijk zomaar, voor vrouwlief en voor de kinderen vaak totaal onverwacht, ongelooflijk uit hun slof schieten. Het ene moment hangen ze nog de lolbroek uit en kan het allemaal niet gek genoeg zijn, het volgende moment spuwen hun ogen vuur. ‘De kinderen schrikken zich rot als papa ineens ontploft. Hij waarschuwt niet, hij begint gewoon ineens te schreeuwen,’ schetst een van de moeders het probleem.

Kijk, dat het je soms ineens allemaal te veel wordt als ouder, dat begrijpt het moederpanel best. Maar een plotse escalatie is de slechtste manier om daaraan uiting te geven. ‘Als ouder moet je voorspelbaar zijn in je gedrag,’ citeert een moeder uit een stukgelezen en beduimeld exemplaar van Opvoeden doe je zo. ‘Een woedeaanval die uit het niets lijkt te komen, is voor kinderen enorm beangstigend.’ Niet meer doen dus, vaders. Beter is het de kinderen in een vroeg stadium aan te spreken op hun irritante gedrag. Maar dat moet je dus wel durven. Vandaar deze tweede stap op weg naar een beter ouderschap: durf de hele dag door op je standpunten en op je strepen te staan. Opdat je aan het eind van de dag niet alsnog stampend boos hoeft te worden.

3. Doe (ook eens iets in huis)

De les waarvan moeders het vurigst hopen dat vaders die zullen leren, betreft niet de kinderen of de planning van de gezins-agenda, maar… het huishouden. Waar vaders zijn, is namelijk rotzooi, rommel, troep, chaos en viezigheid. En dit alles maakt bij moeders zulke heftige gevoelens los, dat wij ons gedwongen zien – uit respect voor onze cursisten – hun uitlatingen in ietwat gecensureerde vorm weer te geven. Dat gezegd hebbende, willen we op deze plaats volstaan met het geven van enkele – naar de stellige overtuiging van de moeders – herkenbare voorbeelden waaruit vervolgens heel natuurlijk de laatste les van deze cursus volgt.

Voorbeeld 1: ‘Hij is op vrijdag de hele dag thuis. Een dag waarop de kinderen de hele tijd op school zitten en er geen verplichtingen zijn van clubjes. Maar als ik ’s avonds thuiskom, ziet het huis er nog precies zo uit als ’s morgens. Of nee, het ziet er veel erger uit. De stapel was op de vloer voor de wasmachine is nog hoger geworden. En de vaatwasser is nog steeds niet uitgeruimd waardoor er nu een enorme berg afwas op het aanrecht staat. En in de gootsteen. En nog steeds op tafel.’

Voorbeeld 2: ‘De kinderen willen verven. Dat vindt hij niet alleen goed, hij moedigt ze ook nog aan om zoveel mogelijk verschillende dingen te bekliederen. Daarbij vergeet hij voor het gemak om de kinderen hun truien te laten uittrekken en de tafel te bedekken met kranten. Het resultaat: blauwe verf op de tafel, rode verf op de stoelen, gele spetters op de vloer en twee dure Dieselshirts die kunnen worden weggegooid. ‘‘Oeps, foutje, de verkeerde verf gepakt…’’’

Voorbeeld 3: ‘Als mijn man kookt, kookt de hele keuken mee. Als hij klust, klust het hele huis mee. Het is allemaal zo mateloos. Als ik hem vraag de benedenverdieping op te ruimen, gaat hij rustig twee uur in de weer met een keukenkastje. Alles wordt gesopt en bevoeld en bekeken en de hele indeling gaat op de schop. Dat ik twee uur later huilend de chaos aanschouw, begrijpt hij niet. Is toch fijn, zo’n schoon keukenkastje?’

Dat we het op deze plaats laten bij drie voorbeelden, wil niet zeggen dat er geen andere voorbeelden meer te geven zijn van vaderlijk wangedrag in het huishouden. Maar de ruimte is beperkt en het punt lijkt ons gemaakt.

Daarom snel door naar de emoties die bovenstaande voorvallen oproepen bij moeders, teneinde het belang van deze les nog even extra te onderstrepen. Welnu, moeders die na een dag hard werken thuiskeren in een huis dat nog het meest weg heeft van een ontplofte studentenkamer, voelen zich achtereenvolgens: woedend, wanhopig, miskend, niet serieus genomen en bedonderd. Dat uit zich in de regel in een versnelde hartslag, stokkende ademhaling en opwellende tranen en een sfeer in huis die zich nog het best laat omschrijven als ‘ijskoude poolwind’. De bijbehorende les? Vaders! Doe ook eens iets in huis!

De doelstelling

Zo. Dat was het. Vanwege Moederdag mochten de vaders zeggen wat ze van moeders vinden. Vanwege Vaderdag mogen de moeders klagen over de vaders. Vorige maand hebben de moeders de gifbeker helemaal tot aan de bodem leeggedronken. Hebben ze zich kwaad gemaakt. En hebben ze uiteindelijk grootmoedig geaccepteerd dat ze niet perfect zijn. Deze maand is het jullie beurt. Dit is jullie gifbeker. Drink ’m leeg, maak je kwaad en doe je voordeel met de vrijblijvende verbetersuggesties.

Maar blijf ondertussen gewoon jezelf. Want vaders die op moeders gaan lijken en moeders die op vaders gaan lijken, dat zouden de kinderen niet aankunnen!

Reageer op artikel:
Wat vaders van moeders kunnen leren
Sluiten