We hebben een prijswinnaar

redactie 21 jun 2018 Blogs

Als ik onze 8-jarige pleegzoon woensdag om zes uur ophaal van de naschoolse opvang loop ik juffrouw Paulina tegen het lijf. ˜Hij heeft gewonnen en we zijn heel trots op hem, zegt ze.

Ze legt uit dat ze deze middag een wedstrijd hebben gehouden. De kinderen moesten een droomhuis knutselen en het mooiste huis was gemaakt door onze Koekie. ˜Hij is zo creatief! zei Paulina.

Ik werd er verlegen van, sloeg rood uit en ging op zoek naar Koekie die op de speelplaats was.

˜Proficiat, zei ik en gaf hem een hand.

Voordat hij mij zijn droomhuis liet zien, moest hij eerst nog even spelen.

De naschoolse opvang op woensdag is een van de hoogtepunten van zijn week. Het kost ons altijd de grootste moeite om hem daar weg te halen en mee naar huis te krijgen. Er is altijd nog wel wat te doen, zeker als zijn goede vriendinnen, de zusjes Bea en Angela, er nog zijn.

˜Nog twee minuten spelen en dan gaan we, zei ik.

Na vijf minuten liet hij me zijn huis zien en, misschien ben ik niet helemaal objectief vanwege pleegvaderlijke trots, het was schitterend. Een glazen huis, stoelen en een tafel van klei versierd met glas en over alles heen een palmboom. Ik was even sprakeloos.

Hij overhandigde me ook een envelop met daarin de prijs: een Intertoys-bon van 25 euro.

Ik gaf hem de mobiele telefoon om mijn vrouw te bellen en haar te vertellen wat er deze middag gebeurd was. Daarna waren we even van die ouders die denken dat hun (pleeg)kind het beste, het slimste, het meest creatieve en het meest bijzondere kind ter wereld is. Hoewel die gedachte nergens op slaat, was het een goed gevoel.

Met zijn bouwwerk in de handen zat hij achter bij mij op de fiets.

˜Frans zei hij.

˜Koekie, zei ik.

˜Mag ik met die bon een DS-spel kopen? vroeg hij.

˜Dat moet je aan Celine vragen, zei ik en fietste voorzichtig verder, bang dat een scherpe bocht of een andere onverhoedse beweging zijn droomhuis schade zou kunnen toebrengen.

Nadat mijn vrouw het huis had bewonderd en Koekie bijna had doodgeknuffeld zei ze, zonder dat hij de vraag hoefde te stellen: ˜Van de prijs mag je kopen wat je wilt.

Hij zei: ˜Ik wist van tevoren dat ik zou winnen.

Ik vroeg me af of we hier met broodnodig zelfvertrouwen te maken hadden (hiep hoi) of dat hij last had van uit de hand gelopen arrogantie (boe boe).

Nadat we hem die avond naar bed hadden gebracht en nog zes keer hadden gezegd hoe trots we op hem waren, zei mijn vrouw: ˜Dat is ook onze prijs he.

˜Nee hoor, zei ik in een poging mijn eigen trots te temperen. ˜Dit is helemaal zijn prijs. Korte stilte. ˜Nou, oke, een heel klein beetje onze prijs dan.

Tevreden zaten we samen op de bank. We hadden het toch maar getroffen met onze in de schoot geworpen pleegzoon.

Het was maar goed dat hij de volgende dag weer gewoon wakker werd met een ochtendhumeur en ons weer behoorlijke irriteerde met zijn getreuzel. Alles ging namelijk weer even langzaam en ongeconcentreerd: boterhammen eten, melk drinken, tanden poetsen en aankleden. Het duurde en duurde maar.

We stonden weer met beide benen op de grond.

Reageer op artikel:
We hebben een prijswinnaar
Sluiten