We hebben gefaald

redactie 22 jun 2018 Blogs

Voordat de twee broertjes bij ons kwamen wonen, schreef ik in mijn wekelijkse Panorama-column: ˜Ik heb op latere leeftijd nog een heel belangrijke taak gekregen. En als ik die niet goed volbreng, dan heeft mijn leven niks voorgesteld. Dan hebben al die tijdschriften waarvoor ik verantwoordelijk ben geweest geen enkele waarde, dan zullen mijn vader en moeder zich omdraaien in hun urn en zich voor me schamen, dan is mijn huwelijk mislukt. Dan mag God me weigeren aan de hemelpoort en me zonder omweg naar de hel sturen.”

Ik kijk de jongenskamer in. Onze overgebleven jongen slaapt in het bed bij het raam. Tegen de andere muur staat een leeg bed. Het wegsturen van de oudste voelt als een sterfgeval. Mijn vrouw en ik kunnen best rationeel verklaren dat het geen optie was beiden te handhaven, dat de oudste de jongste naar het leven stond, dat die oudste serieuze en professionele hulp nodig had, dat we niet waren voorbereid op de problemen die de oudste met zich meedroeg. Maar het biedt geen troost. We hebben gefaald. We hebben het over de toekomst van de oudste. Dit is de zoveelste keer dat hij afgewezen wordt, bij het oud vuil gezet. Waar komt hij nu terecht? Kan het nog goed komen met hem? Doemscenario's te over. Gelukkig moeten we verder.

Na een paar dagen kunnen we niet anders dan concluderen dat het redelijk goed gaat met de jongste. Hij babbelt nog steeds honderduit, maar hij is ook rustiger geworden. Van zijn nieuwe vriendje Daniel heeft hij een fiets gekregen. Iedere dag voor het eten trekken we het Vondelpark in. Hij kan goed fietsen, hij let alleen niet op. Maar hij vindt het leuk en hij bloeit langzaam op. Het laatste rapport dat hij op school kreeg is zo'n beetje het slechtste rapport dat ik van wie dan ook in mijn leven heb gezien. Gelukkig wordt er niet meer met cijfers gewerkt, anders waren het vooral drieen en vieren geweest, vrees ik. We namen het voorzichtige besluit hem groep vier over te laten doen en hem dat pas later mee te delen. We hebben ondertussen ook een nieuwe school voor hem, in de buurt, gevonden. Mijn vrouw heeft her en der naartoe gemaild en gebeld, maar er is slechts een school die reageert. Schijnbaar zitten ze in Oud-Zuid niet te wachten op een leerling, afkomstig uit de Bijlmer.

Maar we zijn blij met de Oskar Carre School in de Pijp, waar behalve serieus geleerd ook muziek gemaakt wordt en gedanst. De klassen hebben 20 leerlingen en er is veel aandacht voor omgangsvormen. Mijn vrouw heeft goed contact met de leiding en is onder de indruk van de juf die les geeft aan groep vier. Het is vier haltes met de tram en minder dan tien minuten fietsen. Ondanks de kater, zien we de toekomst met vertrouwen tegemoet. Wachten is nu eigenlijk alleen nog maar op de beslissing van pleegzorg. We zijn ten slotte gestart met twee broertjes en misschien heeft iemand daar wel het onzalige idee dat ze, ondanks onze ervaringen, per se bij elkaar moeten blijven. Het zou verkeerd zijn, maar verkeerde beslissingen worden net zo makkelijk genomen als goede. Toch?

Reageer op artikel:
We hebben gefaald
Sluiten