We hebben haar overschat

redactie 22 jun 2018 Blogs

Elke ochtend vertellen Hanno en ik Yaël wat er die dag gaat gebeuren. Dat doen we in dialoogvorm: ‘Wat gaat er vandaag gebeuren, mama?’
‘Yaël gaat vandaag naar school en Jet komt Yaël uit school halen.’
Dat gesprekje stelt Yaël gerust omdat ze weet wat er gaat komen. Ook het fotobord helpt daarbij.

Soms kijken we iets verder vooruit, als er bijvoorbeeld grote, ingrijpende dingen gebeuren, die een langere geestelijke voorbereiding vergen, zoals Hanno’s conferentie laatst. Uit ervaring weten we dat dat helpt bij de onrust.

Vorige week waren Hanno en ik drie dagen naar Kopenhagen. Met z’n tweeën. Dat kan, nu Yaël twee nachtjes per week uit logeren gaat. Ons vorige uitstapje, naar Schoorl hadden we niet aangekondigd bij Yaël, omdat er in haar ritme niets veranderde. Dat was een verkeerde beslissing. Ze had door dat wij iets in ons schild voerden en was toch heel onrustig toen we weg waren, omdat ze de situatie niet overzag. Dus begonnen we nu een paar dagen voor ons vertrek met een gedegen voorbereiding. We legden zo goed mogelijk uit wat er zou gebeuren en wat dat voor Yaël betekende.

Dat leidde helaas tot enorme verwarring, onrust, slapeloze nachten en veel bijten.
‘Wat hebben we gedaan,’ zeiden Hanno en ik tegen elkaar.
‘Ze voelt zich buitengesloten,’ interpreteerde ik Yaëls gedrag. En ik probeerde alles nog beter uit te leggen. Dat we dan wel weg waren, maar de hele dag aan Yaël dachten en dat ze zo altijd bij ons was.

Het hielp allemaal niks. Tot we, op de ochtend van vertrek, een tikje oververmoeid inmiddels onze vertrouwde dialoog voerden. ‘Wat gaat er vandaag gebeuren, mama?’
‘Yaël gaat gewoon naar school, papa. Ze gaat muziek maken met Lotje en ze gaat twee nachtjes logeren.’
Yaël ontspande zich en was in één keer weer haar vrolijke zelf.

Op het vliegveld maalde ik nog wat na over de onrust. ‘We hebben haar begrip een beetje overschat,’ zei ik tegen Hanno. ‘We denken dat ze alles begrijpt, maar ik denk dat ze niet precies begreep wat er ging gebeuren en dat ze vooral niet begreep dat er voor haar niets zou veranderen.’

‘Ja, ze was compleet gerustgesteld toen duidelijk werd dat ze niet mee hoefde,’ antwoordde Hanno. ‘En wij maar denken dat ze zich buitengesloten voelde.’
‘We moeten goed onthouden hoe klein ze is in haar hoofd,’ zei ik terug. ‘Ze is helemaal niet geïnteresseerd in wat wij de hele dag doen. Daar is ze emotioneel te jong voor. Ze is vooral in ons geïnteresseerd in relatie tot haarzelf. Dat is normaal voor kleine peuters.’

We hadden veel meer moeten benadrukken dat haar programma niet veranderde, concludeerden we. Die middag sliepen we bij in ons hotel. En die nacht sliepen we klokje rond. Lekker hoor, er even helemaal uit in een andere stad!

Reageer op artikel:
We hebben haar overschat
Sluiten