We zijn geïntegreerd met de buurt

redactie 21 jun 2018 Blogs

Voor ons huis is een veldje met een klein speelplaatsje ernaast. Op dat veldje blazen ouders uit de buurt bij mooi weer een rubber zwembad op. Daar spelen dan de buurtkinderen in, terwijl de ouders in het gras zitten en toekijken. Het is zo'n gedroomd zomerritueel. De kinderen kennen elkaar allemaal van school en van het spelen op straat na school.

Yaël zit niet op school en speelt niet op straat, dus de kinderen vangen hooguit af en toe een glimp van haar op. Dan kijken ze hun ogen uit, want dit vinden ze wel een heel apart meisje: zoals ze zich beweegt en de geluiden die ze maakt.

'Kom nou ook eens met Yaël naar het badje,' had de vader uit de straat tegen Hanno gezegd. Maar Hanno en ik wisten niet of dat wel zo'n goed idee was. De kinderen kenden we niet en de meeste ouders ook niet. Het badje trok, het lag er zo gezellig in het grasveld. Maar zouden de andere kinderen het wel leuk vinden met dat vreemde meisje in hún badje? Zouden ze verplicht met haar moeten spelen van de andere ouders? Zouden Hanno en ik ons geen buitenstaanders voelen?

Op een dag besloot Hanno toch met Yaël naar het badje te gaan. Ik bleef binnen omdat ik last had van hooikoorts. Het pakte goed uit. Wat heet, het pakte geweldig uit. De andere kinderen vonden Yaël inderdaad een interessant geval. Maar wel leuk interessant. Twee meisjes maakten tekeningen voor haar. Yaël zat lekker in het badje en Hanno had leuke gesprekken met de buurtouders, die allemaal heel blij waren dat dat 'andere gezin' nu ook meedeed. Een van de moeders ging naast Yaël zitten en was bijna tot tranen toe geroerd: 'Wat is het makkelijk om haar aan het lachen te krijgen.'
'Ja,' zei een kindsceptische vriendin die avond, 'normale kinderen hebben daar zes Wii's voor nodig en dan zijn ze 's middags alweer chagrijnig.'

Hanno en Yaël waren niet de enigen die de banden met de buurt hadden aangehaald. De ochtend voor de baddermiddag was ik met een pak luiers en drie flessen vruchtenmix bij de bedelende meisjes uit mijn vorige blog langs geweest. Ik dacht: ik ga gewoon eens poolshoogte nemen. De Afrikaanse moeder gaf me direct drie zoenen en haar vriend ook. Ik werd binnen uitgenodigd en daar drukte de moeder me een pasgeboren baby in mijn armen. De andere drie kinderen liepen vrolijk rond. We praatten wat, ik keek naar de enorme breedbeeldtelevisie en de moeder klaagde over 'problemen met de energierekening'.

Toen ik weer thuiskwam zei ik tegen Hanno: 'Ik zag dat ze heel lief waren voor de kinderen. Verder heb ik nog nooit zo'n grote televisie gezien.' Ik mompelde iets over cultuurverschillen die ik wel nooit zou begrijpen. De buren bij het badje wisten meer over de bedelende meisjes: de Kinderbescherming was al 'in beeld' zoals dat heet – wat is dat toch met hulpverlening en het woord beeld? 'Vader is uit beeld', 'beeldvorming', 'instanties zijn in beeld'. Nu ja, de vader, die niet de vader was van alle kinderen, was een tijdje 'uit beeld' geweest en nu was hij weer 'in beeld'. De bedelende meisjes kwamen niet naar het badje. Die kwamen nooit buiten, zei een van de moeders. Als we die nou ook nog meekrijgen, is de buurtintegratie helemaal geslaagd. 

Reageer op artikel:
We zijn geïntegreerd met de buurt
Sluiten