Weinig verheffende grappen over de spraakcomputer

redactie 21 jun 2018 Blogs

Vrijdag heb ik bij Van der Valk in Amersfoort gegeten, aan de A1. Nee, niet omdat ik daar toevallig langsreed – ik heb niet eens een rijbewijs. Ik had daar een afspraak. Een afspraak in een anonieme Van der Valk, denkt u, dat riekt naar overspel. Mis. Ik had een afspraak met zo'n dertig andere moeders, en een enkele vader, van gehandicapte kinderen.

Dus.

Als iemand mij tien jaar geleden had verteld dat ik lotgenotencontact zou hebben in Van der Valk Amersfoort had ik waarschijnlijk keihard gelachen en ter plekke een act opgevoerd. 'Ik ben Sanne en ik ben verslaafd aan winkelen', of zo. Maar tien jaar geleden was Yaël er nog niet.

Vrijdagavond heb ik ook keihard gelachen, met mijn tafel- en lotgenoten welteverstaan. Niet om onze kinderen, want dat doen wij natuurlijk niet. We hebben het nauwelijks over onze kinderen gehad. Nee, we hebben gewoon de halve avond de slappe lach gehad om onze eigen puberale grappen.

Hoogtepunt van de avond was een broodje op een stokje. De zogeheten Brolly, volgens de ober 'weer eens een andere manier om brood te presenteren'. Maar je moest niet gaan likken, want anders zou het heel lang gaan duren. Nou, je kon ons opvegen.

Op de heenweg zei vriendin F.: 'We zijn zo verschillend, maar we hebben allemaal die enorme klap te verwerken gekregen. En ook daarop reageert iedereen verschillend.' Vervolgens filosofeerden we over het opvangen van klappen in het leven en de rol van je eigen inborst daarin. Dat was leuk en interessant, maar het was ook vrijdagavond en we waren moe en dan gaan de gedachten iets minder diep.

De rest van onze tafel was dus ook niet echt te porren voor een diep gesprek. Of misschien hadden we dat gewoon al gehad. Door al het internet- en echte contact weten we in grote lijnen hoe elkaars leven eruitziet en hoe we daarmee omgaan. Dat hoefden we niet meer te benoemen en niemand hoefde die onzichtbare band die er was te benadrukken. Niemand had ook echt puf om intensief door te vragen op die spraakcomputer, die verhuizing en die huilproblemen. Dus sneden we af naar weinig verheffende grappen óver die spraakcomputer, die ik hier niet durf te herhalen omdat ze te dertienjarig zijn.

Af en toe werd het gesprek even ernstig, heel even en dan zei vriendin L. gelukkig weer iets meligs. Ik had de hele zaterdag nog een opgetogen gevoel over de leuke avond die ik achter de rug had.

Als iemand mij tien jaar geleden had verteld dat ik lotgenotencontact in een Van der Valk zou hebben, zou ik hem niet geloofd hebben. Maar als iemand had gezegd dat ik met vrouwen zoals ik een avond zou praten en lachen, had ik gezegd: ja, tuurlijk, dat doe ik nu ook al. Zoals F. aan het begin van de avond al zei: 'Je leven verandert ingrijpend, maar je neemt altijd jezelf mee.'

Reageer op artikel:
Weinig verheffende grappen over de spraakcomputer
Sluiten