Yaël en Simeon ten Holt

redactie 22 jun 2018 Blogs

Yaël houdt van Simeon ten Holt. Als ik zijn Canto Ostinato opzet (de pianoversie van Sandra en Jeroen van Veen, op YouTube staat een versie met vier piano's), blijft ze gefascineerd stilstaan en begint ze te lachen. Ik kan aan haar zien dat ze gegrepen is door de muziek, net als ik trouwens.

Je zou kunnen zeggen dat de Canto Ostinato de ideale muziek is voor autisten, met dat zich steeds herhalende thema, en misschien is dat wel zo, misschien geven die herhalingen en de minimalistische opzet (prikkelarm!) wel een prettige sensatie.

Ik denk ook dat we dit soort muziek associëren met autisme, maar dan meestal van de intelligente soort. Kijk maar naar het genre 'nerdfilm', waarin een briljante geest met contactgestoorde trekken de hoofdrol speelt. Luister maar naar de muziek van A Beautiful Mind over de schizofrene wiskundige John Nash. De tranceachtige soundtrack van James Horner lonkt duidelijk naar Philip Glass, maar dan met een romantisch sausje. En neem de muziek van de prachtige film The Imitation Game, over Alan Turing, de Britse wiskundige die in de Tweede Wereldoorlog de Enigma Code kraakte. Of dit nummer uit The Theory of Everything, over het leven van natuurkundige Stephen Hawking.
Dit is de muziek die past bij 'cijfers zijn mijn vriendjes'-mensen. Of althans, dat willen de filmmakers ons doen geloven. Ik denk overigens dat onder invloed van de film het misverstand is ontstaan dat de meeste autisten hoogbegaafd zijn.

Yaël is niet briljant, ze is verstandelijk gehandicapt. Getallen tot ongeveer vijf begrijpt ze als het over nachtjes slapen gaat en ik mijn vingers ophoud, maar dat begrip is vluchtig en alleen passief. Bij kinderen als Yaël hoort ook bepaalde muziek, vinden wij als maatschappij. Stompzinnige muziek, speciaal voor kleuters en debieltjes. K3, Frans Bauer, het Nijntje-lied, Nick en Simon. Smaak vereist intelligentie, is de veronderstelling. Misschien is dat waar voor literatuur. Het lijkt me sterk dat Yaël Reve gaat waarderen. Beeldende kunst? Ik kan me zomaar voorstellen dat ze de knipsels van Matisse mooi vindt, met al die kleuren, Misschien neem ik haar nog mee naar het Stedelijk,al valt ook niet uit te sluiten dat ze daar dan vooral aandacht heeft voor de lichtjes, en dat is ook goed.

Muziek dan. Yaël houdt dus van de Canto Ostinato. Ze houdt ook erg van Mozart. Met Händel heeft ze iets minder, maar ze is weer gek op Dolly Parton. Ze heeft een eclectische smaak, zal ik maar zeggen. K3 dan? Dat komt er hier niet in. Een beetje censuur doet wonderen voor de smaakontwikkeling.

Reageer op artikel:
Yaël en Simeon ten Holt
Sluiten