Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

'Ze valt geloof ik toch echt op donkere mannen,' zegt Yaëls zwemjuf politiek correct tegen me. 'Ze wilde álle donkere mannen aanraken in het zwembad.'

Ik schiet in de lach. 'Hoe reageerden die daar dan op,' vraag ik.

'Nou ja, sommigen moesten lachen, anderen waren een beetje ongemakkelijk. Maar ze vindt zo'n donkere huid gewoon heel interessant. Die móét ze dan even aanraken. Hoe donkerder hoe beter. En alleen mannen hè.'

Het was me al opgevallen dat Yaël mannen interessant vindt. Dat kan komen doordat er eigenlijk maar één man in haar leven is, Hanno. Al haar begeleidsters zijn vrouwen, zowel op de dagbesteding als thuis. Maar het kan ook zijn dat ze jongens en mannen gewoon spannend vindt, zoals meisjes dat nu eenmaal kunnen hebben. Ze is nu 7. Over een paar maanden wordt ze 8. Toen ik 7 was, had ik er al een paar hevige verliefdheden opzitten. Ik was trouwens vaak verliefd op meer jongens tegelijk, ik had een groot hart wat dat betreft. Op mijn 9de schreef ik liefdesbrieven aan jongens in de klas, met heuse hitlijstjes. 'Ik ben op 1. Jan. 2. Jolle 3. Kasper,' schreef ik dan. En nummer 3 kreeg ook gewoon een liefdesbrief. Zo spreidde ik strategisch mijn kansen.

Yaël gaat geen liefdesbrieven schrijven. Dat lukt niet met haar verstand. Maar alleen haar verstand is beperkt. Haar gevoelsleven is volkomen normaal. Dat is ook wat ik tegen heb op de oubollige uitdrukking 'geestelijk gehandicapt'. Ze heeft wél een geestelijk leven. Misschien zelfs een rijk geestelijk leven. Ze kan alleen niet goed nadenken.

Door dat beperkte verstand is ook haar 'imitatiebesef' slecht ontwikkeld, haar besef van wat normaal gedrag is en wat misschien een beetje vreemd overkomt: likjes geven aan de vitrine bij de slager, in de wachtkamer op de grond gaan liggen, weglopen als iemand tegen je praat – voor haar is het allemaal normaal. Dat gebrek aan normaliteitsbesef heeft zo zijn voordelen. Normale mensen hebben eerst tientallen jaren nodig om te kijken hoe anderen dat doen, leven, en daarna zijn ze ik weet niet hoelang bezig 'zichzelf te worden'. Vermoeiend. Yaël hoeft dat niet. Ze wil niet iemand anders zijn. Ze vertoont nooit geposeerd gedrag. Alles is primair. Zij is van nature zichzelf.

Voor haar is het dus volkomen normaal om wildvreemden te betasten in het zwembad. En zo'n donkere huid is natuurlijk ook razend interessant. Dat hebben we thuis niet. Ik weet dat het volkomen normaal gedrag is. Ik weet ook dat mensen snel zien dat Yaël anders is en dat ze het dan meestal begrijpen. Maar toch, in de normale wereld geldt het als raar om je handen op vreemde blote buiken te leggen, misschien zelfs wel als grensoverschrijdend. Ik moet haar dus nu gaan conditioneren. Haar leren dat ze geen vreemde mensen moet aanraken. Tegelijkertijd wil ik dat ze weet dat aanraken in de basis goed is. Mits… maar… tenzij… Dat is nog een complexe boodschap voor iemand met zo veel gevoel en zo weinig verstand. 

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten