Yaël gelooft in Sinterklaas

redactie 21 jun 2018 Blogs

Vorig jaar schreef ik op deze plaats nog dat Yaël Sinterklaas niet kende, maar Sinterklaas Yaël wel.  Het leuke van deze wekelijkse blogs voor mij is dat ze me scherper doen zien hoe Yaël door de tijd heen verandert. Al die momentopnames, waarvan anders alleen een vage impressie zou zijn blijven hangen – ik kan ze gewoon teruglezen.

Vorig jaar geloofde Yaël nog niet in Sinterklaas, simpelweg omdat die hele goedheiligman haar ontging. En ook omdat het hele idee van een meneer die alle kinderen cadeaus geeft te complex was voor haar kleine brein. Net zoals het verband tussen liedjes en cadeautjes te ingewikkeld was.

En vorig jaar schreef ik nog vol goede moed dat we het toch vierden. Gewoon omdat het erbij hoort, omdat alle kinderen het nu eenmaal leuk vinden om nieuw speelgoed te krijgen en misschien ook wel uit een verlangen naar normaal zijn.

Dit jaar is alles anders. Sinds we van de zomer de Keppra hebben afgebouwd, een van de medicijnen tegen epilepsie, is Yaël een stuk rustiger en alerter. Dat medicijn had namelijk als vervelende bijwerking een permanente staat van overprikkeling, boven op Yaëls normale permanente staat van overprikkeling. Dat hadden we niet zo door, totdat we het medicijn hadden afgebouwd omdat het niet zo veel meer deed voor de epilepsie.

We zagen een ander, blijer kind tevoorschijn komen. Ze ging beter slapen, ze beet bijna nooit meer haar kleren kapot en ze was kalmer. En omdat de drukte in haar hoofd wat ging liggen, kon ze ineens meer informatie verwerken.

Vrijdag zei ik tegen Hanno, mijn man: 'Ik denk dat ik haar morgen ga uitleggen wie Sinterklaas is. Ik denk namelijk dat ze dat begrijpt.'

Zaterdagochtend ging ik er eens goed voor zitten, met Yaël op schoot, achter de computer. Op YouTube selecteerde ik filmpjes waarop Sinterklaas duidelijk in beeld was, en vooral Amerigo, zijn paard.

Ik legde uit dat Sinterklaas elk jaar op bezoek komt om alle kinderen cadeaus te geven. Mama kreeg niks, papa ook niet, en Theo, de kat, al helemaal niet. Alleen de kinderen kregen cadeautjes. En dan nog alleen de lieve kinderen. Maar daarover hoefden we ons geen zorgen te maken, want Yaël was heel lief. Ik legde ook uit dat we voor Sinterklaas moesten zingen, want 's avonds liep hij met zijn paard door de straten en alleen waar mooi gezongen werd bracht hij cadeautjes. Vanavond zouden we dus liedjes zingen.

'Maar hoe komt Sinterklaas hier dan binnen?' vroeg Hanno pesterig vanaf de bank.

'Hij leent een sleutel bij de buren,' zei ik.

Yaël keek gefascineerd naar de filmpjes en ik voelde dat ze me begreep. Ja, dat voelde ik. Dat klinkt misschien een beetje vaag, maar ik weet altijd of ze begrijpt wat ik zeg. Ik denk dat Yaël allerlei subtiele signalen afgeeft, die ik niet eens bewust zie of duid, maar die ik wel herken. Natuurlijk weet ik niet tot in welke details ze me begrijpt, maar wel dat ze in grote lijnen snapt waarover ik het heb.

's Middags liep ik door het winkelcentrum. Yaël was thuis met een van de begeleidsters. Overal waar ik kwam liepen zwarte pieten. In de overvolle speelgoedwinkel kocht ik een 'karaoke vriendje', een geweldig muziekmonster mét lampjes. En een kinderlaptop. Langzaam drong het tot me door wat een enorme stap Yaël had gemaakt. 'Yaël gelooft in Sinterklaas, Yaël gelooft in Sinterklaas,' zoemde het de hele tijd door mijn hoofd. Met een gevoel van geluk én een enorme tas met cadeautjes liep ik verder. Uit de parkeergarage kwam een drumband tevoorschijn, en daar kwam hij aangelopen, the one and only Sinterklaas.

Ik moest even slikken en vluchtte de Albert Heijn in, achtervolgd door de drumband. Eigenlijk had Yaël hierbij moeten zijn, bedacht ik. Maar het was geen ramp dat ze nu thuis was. Sinterklaas kwam nog op haar kinderdagcentrum en op mama's werk. En er zouden nog héél veel Sinterklazen volgen. Want waar het geloof van normale 6-jarigen al wat sleets wordt, staat Yaël pas aan het begin. Sinterklaas kan gerust haar hele leven mee. 

Reageer op artikel:
Yaël gelooft in Sinterklaas
Sluiten