Yaël is 10

redactie 22 jun 2018 Blogs

Yaël is afgelopen zaterdag 10 jaar geworden. Ik kan daar veel over zeggen. Dat ik weer op de baby-afdeling stond om VTech’jes (verzamel ze allemaal!) in te slaan. Dat ik ook een prinsessenjurk voor haar gekocht heb, een roze suikertaart van licht ontvlambaar materiaal met een kroontje, dat ze vooral blij was met 'mijn eerste zaklamp'. En over de gevoelens die dat alles losmaakt. Maar het was gewoon een leuke, ontspannen dag, waarin ik zonder aarzeling kon vieren dat mijn kleine meisje al zo groot werd. Gevoelens houden geen rekening met hoogtijdagen, die zijn er wanneer het ze uitkomt.

Vijf jaar geleden, vlak voor Yaëls vijfde verjaardag, schreef ik mijn eerste blog voor J/M. Ik vond het in eerste instantie spannend om over mijn leven te schrijven en over het allerliefste in mijn leven: mijn kind. Maar eenmaal begonnen was ik niet meer te stoppen. De onderwerpen dienden zich vanzelf aan, er gebeurde zoveel in ons leven en vooral in mij. Eind 2012 verscheen mijn boek, Wonderkind, over de eerste vijf jaar van Yaëls leven en het effect dat haar beperkingen hadden op, nou ja, alles in mijn eigen leven.

Ik geloof niet in therapeutisch schrijven. Althans, niet als de inhoud daarvan bedoeld is voor een groter publiek dan de schrijver en zijn intimi alleen. Spontaan neergekwakte gevoelens zijn doorgaans niet te lezen. En dat hoeft ook niet. Als ik aan een blog begon wist ik doorgaans al wat ik wilde schrijven. In mijn gedachten bestond de tekst al min of meer. Ik hoefde die alleen nog maar op te schrijven, bij te schaven en te stileren. Toch had dat opschrijven voor een publiek, dat schaven en preciseren, dat zoeken naar precies de juiste woorden, wel degelijk een therapeutische functie. Ik scherpte mijn gedachten en ik geloof dat ik door het schrijven van mijn blogs en mijn boek ook iets bedwongen heb, dat het schrijven me geholpen heeft mijn leven met een gehandicapt kind te accepteren en dat het me ook geholpen heeft te accepteren dat daar verdriet bijhoort, dat dat niet erg is.

Dit is mijn laatste blog voor J/M. Ik vind Yaëls tiende verjaardag een mooi moment om te stoppen. Mensen die mijn stukjes graag lezen, kunnen nog wel in Margriet terecht, waarvoor ik een column schrijf. En verder wil ik eens wat vaker over de levens van anderen schrijven. Die zijn namelijk minstens zo interessant als het mijne en dat van Yaël en Hanno.

Het waren vijf roerige jaren en ik vond het leuk die een beetje met jullie, de lezers, te kunnen delen.

Reageer op artikel:
Yaël is 10
Sluiten