Yaël is boos. Gewoon omdat het kan

redactie 21 jun 2018 Blogs

De rust is enigszins terug hier in huis. Yaëls derde week op het kinderdagcentrum is begonnen en we zitten weer in het normale ritme. En dat ritme doet haar goed.

Gelukkig, want ze was flink van slag na de zomervakantie, die, zoals elk jaar, drie weken duurde. Drie lange weken uit haar vertrouwde routine.

Ze is nog niet helemaal de oude. Ze knarst nog veel met haar tandjes, een tic die ze eerder gehad heeft en die nu hopelijk ook weer verdwijnt. En ze vertrouwt er nog niet helemaal op dat de vakantie echt voorbij is. Elke ochtend lijkt ze opgelucht dat het busje toch voor de deur staat.

De vakantie heeft geleid tot een flinke terugslag. Ze lijkt wel autistischer te worden, schreef ik twee weken terug. Misschien is dat ook zo, misschien kan ze, naarmate ze ouder wordt en beter doorheeft wat er om haar heen gebeurt, wel moeilijker met veranderingen omgaan. Maar nu alles weer bij het oude is, zie ik ook iets anders: Yaël pikt het gewoon niet als de dingen anders lopen. Ze accepteert het niet, en dat zullen we weten ook!

Ze was boos omdat het vakantie was, en ze is eigenlijk nog steeds een beetje boos over, ja, over wat eigenlijk? Want omdat ze niet kan praten, krijgt haar boosheid al gauw de vorm van een autistische tic: ze gaat knarsen, gillen en bijten. Mijn eerste conclusie: ze kan steeds slechter met veranderingen omgaan. Mijn tweede conclusie: ja, dat is misschien waar, maar ze is ook een nieuwe emotie aan het ontdekken. En dat is boosheid. De vakantie heeft haar op een spoor gezet: ze kan boos worden als ze iets niet leuk vindt. Als papa en mama bijvoorbeeld te lang niet over haar praten. Maar ze kan ook zomaar boos worden. Gewoon omdat het kan en omdat mama dan zo leuk reageert.

Nu waren er al eerder tekenen van een verlate peuterpuberteit. Yaël was af en toe op haar eigen, wat eenvoudige manier 'stout'. Dan gooide ze haar stukjes brood op de grond als ze klaar was met eten of als het beleg haar niet zo beviel. Of ze probeerde in mijn arm te bijten als ik haar haar kamde.

Maar in de vakantieweken ontplofte ze een keer of twintig per dag vanuit het niets. En dan nam ik haar op schoot, gaf ik haar kusjes en ging ik uitgebreid benoemen dat het vakantie was en dat dat niet zo leuk was, maar er kwam vanzelf weer een einde aan en we gingen zo veel mogelijk leuke dingen doen enzovoort, enzovoort.

Maar nu de vakantie voorbij is, wordt ze nog steeds een keer of tien per dag vanuit het niets boos. En als ik dan heel ernstig en verantwoord de boosheid benoem, geheel en al in mijn Hertenkamp-achtige rol van 'deze gevoelens mogen er ook zijn, laat je maar even lekker gaan', als ik dan meelevend zeg 'je bent bóós hè', begint ze gewoon te LACHEN. En met een lachend gezicht acteert ze dan nog wat boze geluiden. Waarna ze op schoot kruipt om 'getroost' te worden omdat het allemaal héél erg is. Dan moppert ze nog wat na, waarna ze lekker tegen me aankruipt.

De drama queen. 

Reageer op artikel:
Yaël is boos. Gewoon omdat het kan
Sluiten