Yaël is van nature authentiek

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ik vind Yaël het leukste kind dat ik ken. Ja, tuurlijk, denkt u nu, dat vindt iedere ouder van zijn kind. Maar ik vind haar echt verreweg het aller-, allerleukste en liefste kind dat ik ken. Ik vind haar eigenlijk veel leuker en liever dan de meeste normale kinderen.

Misschien maak ik me nu niet populair, maar veel normale kinderen vind ik een beetje geposeerd en aanstellerig. Ze zijn zich al zo bewust van hoe ze overkomen. Het kan zijn dat dat iets Amsterdams is, hoor, dat hyperbewuste, dat theatrale van kinderen. Dat de kinderen hier wat verder gaan in overdrijving in het kader van de vrije ontplooiing. En dat ze dat overnemen van hun ouders, die doorgaans ook geen problemen hebben om zich te uiten, in positieve en negatieve zin en vaak meer dan me lief is.

Ik vind het nooit zo leuk als kinderen met rare stemmetjes gaan praten, alsof ze een toneelstuk opvoeren. En dat die ouders daar dan niets van zeggen. Of dat ze aan tafel op hun stoel gaan staan om als een circusmeester te verklaren dat ze klaar zijn met eten en dat het trouwens toch niet te hakken was.

Of, ook een keer meegemaakt: ik stelde een kind per ongeluk twee keer dezelfde vraag. Het jongetje rolde met zijn ogen, slaakte een diepe zucht, sloeg met overdreven gebaar zijn armen over elkaar en zei op verveelde toon: 'Zal ik de band maar even terugspoelen dan?'

Zijn vader vond het heel lollig en ad rem, maar ik niet. Ik zei tegen de hooguit 10-jarige: 'Jongen, je mag blij zijn dat er iemand is die belangstelling voor je toont.'

Zo interessant was het trouwens ook niet wat hij te vertellen had.

Ik ken heus wel leuke en aardige kinderen hoor, maar zo leuk als Yaël is er niet één. Dat zal wel een trucje van de natuur zijn, dat je je eigen kind het leukst vindt. En dat je dat zelfs, of juist vindt als dat kind naar objectieve maatstaven niet goed gelukt is. Het lijkt wel of Yaëls beperkingen maken dat ik nog meer van haar hou.

Wat ik dan zo geweldig aan haar vind? Tegenwoordig is het toch zo belangrijk om authentiek te zijn? Iedereen doet daar toch zo zijn best voor? Nou, Yaël is dus van nature heel authentiek. Ze hoeft er niets voor te doen. Niet op zoek naar zichzelf, haar kern, geen lagen afpellen of wat dan ook. Ze is het gewoon.

Als ik haar een compliment geef, begint ze te lachen. Geen glimlachje, nee ze begint echt te grinniken en soms zelfs te schateren.

'Ooooo, wat een mooi schilderij heb je gemaakt. Wat een mooi schilderij! Van wie zijn die groene handen op de muur? Ik ben trots op je! En je bent zelf ook helemaal groen, mooi hoor!'

'Hahahahahaha.' Pure, uitbundige blijdschap.

Als ze me gemist heeft, klimt ze op mijn schoot en klampt ze zich als een baby-aapje aan me vast.

En laatst wilde ze per se een foto van zichzelf mee naar bed, van haar pictobord. Ik had gezegd: 'Wat een mooie foto! Wat een mooi meisje op die foto.' Gegrinnik. Die mooie foto liet ze niet meer los. Met een foto van zichzelf in haar knuist ging ze naar bed. Af en toe keek ze bewonderend naar zichzelf en begon ze te lachen. Ik vond het zo grappig dat ik het voorval aan mijn vriendin-nicht sms'te. Die sms'te jolig terug: 'Hahaha, de beer is een toppertje, een groot inspirator. Ik gaat ook met een foto van me eigen naar bed zo!'

Geen ingewikkelde eigenliefde-issues, geen valse bescheidenheid, gewoon blijdschap met een mooie foto van jezelf.

Ook heel lief: als ze nieuwe kleren heeft – wat vrij vaak voorkomt – gaan we samen voor de spiegel kijken hoe het staat. Dan grinnikt ze en wrijft ze met een zelfingenomen gezicht over haar buikje met de nieuwe stof erover.

In haar verdriet en boosheid is ze net zo authentiek. Ze verdwijnt erin, kan de gevoelens niet stoppen. Dat is lastig, ja. Soms ben ik door mijn mogelijkheden heen. Benoemen, troosten, afleiden, haar even met rust laten. En het hele rijtje weer opnieuw en opnieuw, soms dagen achter elkaar. We hebben net weer zo'n fase achter de rug. Uitputtend is dat. Ik ben nog aan het bijkomen.

O ja, en stout zijn. Dat doet ze, bij gebrek aan verstand, zo doorzichtig, dat ik er meestal van in de lach schiet. Iets pakken wat niet mag en dan de hele tijd lachend naar mij kijken. Of joelen als ze de afstandsbediening van haar hoog-laagbed te pakken krijgt: de overwinningsroes. Het klinkt respectloos, maar ze is gewoon niet slim genoeg voor stiekem of doortrapt gedrag. Niets is geraffineerd, alles is primair.

Yaël is zeker niet het makkelijkste kind om voor te zorgen, maar ze is wel het makkelijkste kind om van te houden. 

Reageer op artikel:
Yaël is van nature authentiek
Sluiten