Yaël slaapt. In haar veilige vakantiebed

redactie 22 jun 2018 Blogs

Als een limbodanser wurm ik me achter in de overvolle auto. Yaël zit al in haar autostoeltje. Zodra ik ben gaan zitten, vult Hanno, mijn man, de ruimtes links en rechts van me met nog een paar tassen. Ik zit met mijn knieën tegen mijn borst, omdat de voetenruimte al bezet is met de aangepaste buggy. 'Het is maar een klein stukje,' zegt Hanno, terwijl hij nog een weekendtas op mijn schoot zet.

We gaan een weekje weg, naar Bergen, waar we allebei vandaan komen. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Als het even meezit, hebben we namelijk één groot vakantieprobleem opgelost: het bedprobleem.

Yaël slaapt thuis in een bed met manshoge hekken. Een soort reuzenledikant. Dat moet omdat ze geen gevaar kent.

Ze is al jaren te groot voor een campingbed. Tijdens onze vakantie in Italië vorig jaar heeft ze de hele week bij ons in bed gelegen. Dat beviel haar erg goed, maar ons iets minder. Het betekende onder andere dat ik elke middag een paar uur verplicht op bed lag voor haar middagslaapje en dat ik er 's avonds ook weer om halfnegen in lag. Helemaal la dolce vita zal ik maar zeggen, lekker de hele dag in bed. Het betekende ook dat we óf voor haar aan het zorgen waren of bij haar in bed lagen. Dat was een beetje veel van het goede.

Het idee van een 'normale' vakantie mét Yaël wilde ik nog niet uit mijn hoofd zetten, dus ging ik op zoek naar een andere oplossing. Tijdens mijn zoektocht zag ik op mijn forum dat één moeder bij een Amerikaanse bedrijf een bedtentje had gekocht, speciaal voor 'special needs children'. Kijkt u even mee? Dat zag er goed uit! Handzaam ook. Ik wilde het meteen kopen. Helaas, de tent zou pas eind december weer op voorraad zijn. Dus mailde ik de moeder of ik haar tentje een weekje mocht lenen. En dat mocht.

We hadden, een week voor we weggingen, de tent al in de huiskamer opgezet, zodat Yaël kon wennen. Ze vond het reuze interessant.

Na drie kwartier rijden komen we aan bij het riante huis van een van mijn tantes, die zelf met vakantie is. Mijn moeder staat ons op te wachten in de keuken. Yaël loopt verwachtingsvol rond, wij drinken koffie in de woonkeuken. 'Ik heb alles wat gevaarlijk kan zijn hoog gezet,' zegt mijn moeder, terwijl ze nog even wat schoonmaakmiddelen verplaatst. Ik loop naar Yaël toe, gealarmeerd omdat het al een minuut of wat stil is. Die staat met een zilveren kandelaar in haar hand. De kaars is ze aan het opeten. 'O,' zegt mijn moeder, 'toch nog iets over het hoofd gezien.' Ik pak een knijper uit mijn tas – die hoort bij mijn standaarduitrusting – plant hem tussen Yaëls tanden zodat ze me niet kan bijten en peuter de stukken kaars uit haar mond.

Na het middageten is het grote moment aangebroken: blijft Yaël rustig in het tentje en vooral: gaat ze erin slapen? Die middag slaapt ze niet. Het is té spannend. Maar ze blijft wel rustig liggen en kijkt nieuwsgierig in het rond. Dat geeft hoop.

's Avonds proberen we het opnieuw. Een halfuur lang horen we opgewonden kreten uit de slaapkamer en dan… stilte! Yaël slaapt! Wij zitten op de bank met een glas wijn, we zijn op vakantie en Yaël slaapt! In haar eigen, veilige vakantiebed. Ik voel me ongelofelijk blij en opgelucht. Het grootste vakantieprobleem is opgelost. De avond is van ons.

Eén nacht gaat het mis. We zijn met z'n drieën bij mijn zusje wezen eten en we zijn net een uurtje te lang blijven zitten. Vlak voor we weggaan slaat Yaëls stemming om in 'druk in haar hoofd'. Thuis in haar tentje begint ze te gillen, boos en gefrustreerd. Woedend bijt ze op haar lap. We nemen haar in ons bed, ze wordt nog drukker, terug in de tent, weer bij ons in bed, weer in de tent. Om halfdrie 's nachts zeg ik: 'Straks sloopt ze het tentje nog.' Yaël schopt intussen met volle kracht tegen de wanden. Ze schreeuwt, huilt en is helemaal de weg kwijt. Maar weer bij ons in bed. Ik neem haar in de houdgreep, op zo'n manier dat ze me niet kan bijten. Uiteindelijk bedaart ze en valt ze in slaap.

Het is de enige dissonant in een prima week. (En wat hebben de oudertjes hiervan geleerd? Van tevoren bezoektijden afspreken. Twee uur is het absolute maximum. Of liever nog, bezoek thuis uitnodigen. Of in het vakantiehuis).

Reageer op artikel:
Yaël slaapt. In haar veilige vakantiebed
Sluiten