Yaël verveelt zich

redactie 22 jun 2018 Blogs

Naast de boekenkast in ons huis staat een kast met plastic bakken. Het is het type kast dat je, in de woorden van een kinderloze vriendin, 'alleen aantreft bij mensen met kinderen'. En, voegde ze toe: 'Alle mensen met kinderen hebben zo'n kast.' Het is het type kast dat niet per se mooi is, maar wel praktisch omdat er in die plastic bakken zoveel speelgoed past.

De plastic bakken van de praktische kast zitten, inderdaad, vol met speelgoed. Alleen met regelmatige verplaatsingsacties, schudden om de boel een beetje in te dikken en tactisch propwerk krijg ik de bakken in de kast, want Yaël heeft genoeg speelgoed voor een heel weeshuis.

Ze speelt namelijk al haar hele leven met hetzelfde soort speelgoed: baby-elektronica van felgekleurd plastic, bij voorkeur met lampjes én geluidjes. Of nou ja, spelen, ze bewerkt het speelgoed en doet dat meestal in de herhalingsmodus, zodat de metalige stem (al die speeltjes zijn volgens mij door dezelfde persoon ingesproken) bijvoorbeeld een paar honderd keer 'Het pretpark is geopend' zegt. Ja, inderdaad, ik heb de stilte extra leren waarderen door Yaël.

Het probleem is nu dat ze de laatste tijd een beetje uitgekeken begint te raken op haar lawaaispeelgoed. Lekker rustig, zou je denken, maar het punt is dat er niet echt iets voor het 'Lekkere ijsjes, lekkere ijsjes, lekkere ijsjes' in de plaats komt. Voor alles wat moeilijker is dan een knopje indrukken heeft ze hulp en begeleiding nodig. Een tekening maken? Dat kan best, mits ik naast haar zit, haar hand vasthoud en voorkom dat ze de potloden opeet. Iets bouwen met blokken? Te moeilijk. Omgooien lukt trouwens wel. Een vormenpuzzeltje? Te hoog gegrepen. Kauwen op de stukken kan ze wel weer goed.

Natuurlijk, er zijn genoeg dingen die ik samen met haar kan doen. Een boekje voorlezen, liedjes voor haar zingen waarbij ik haar handen vasthoud voor 'klap eens in je handjes', 'hoofd, schouders, knie en teen' of 'hier is je wangetje'. Héél hard 'En een damespaard' op mijn schoot, schommelen in de speciale stoelschommel, haar handjes en voetjes masseren, een wandelingetje maken in de buurt, in de beweegauto's van het winkelcentrum (ze past er nog net in), zomaar wat zitten met Yaël op schoot en tegen haar praten. We vermaken ons wel.

Maar soms moet ze toch even alleen spelen, al is het maar omdat er bijvoorbeeld gekookt moet worden en omdat ik ook wel eens een kwartiertje de krant wil lezen – 'Heel even schat, mama gaat zo weer met jou spelen.' Voorheen ging ze dan braaf zelf spelen, maar tegenwoordig komt ze verveeld tegen me aan hangen. Of ze slaat de krant weg, klimt op mijn schoot en kijkt me aan met een blik van: 'vermaak me, NU'.

Yaël verveelt zich. Ze heeft genoeg van haar speelgoed, maar ik kan niet zo snel iets bedenken wat wel uitdagend is én waarmee ze zelfstandig kan spelen. Een iPad met leuke baby-apps zou misschien uitkomst bieden. Maar dat zou wel een hysterisch duur sinterklaascadeau zijn. En is zo'n ding kwijl- en smijtbestendig? 

Reageer op artikel:
Yaël verveelt zich
Sluiten