Yaël wordt elke dag opnieuw geboren

redactie 22 jun 2018 Blogs

Voor het eerst in bijna twee weken gaat Yaël weer met het busje naar haar dagbesteding. Ze heeft een flinke griep gehad, maar is inmiddels weer voldoende aangesterkt. Zenuwachtig staat ze voor haar fotobord te staren naar de foto van het busje en van haar klas. Op dat fotobord hangen gelamineerde foto's met wat er gaat gebeuren en wie er zijn of langskomen. Dat geeft Yaël houvast.

Wat wil ze graag met de bus. Ze lacht hardop naar de foto, terwijl ze trappelt met haar voeten en fladdert met haar handen.

Een van de leuke dingen van kinderen met een verstandelijke beperking is dat ze altijd een frisse blik houden, om het maar eens in corporate jargon te zeggen. Yaël wordt elke dag opnieuw geboren, denk ik wel eens. De dingen die ze leuk vindt, blijft ze onverminderd leuk vinden. Nooit verliezen die hun glans. Zo is Yaël dol op douchen. Elke morgen weer loopt ze met hetzelfde enthousiasme naar de badkamer. Staat ze weer te trappelen tot eindelijk haar kleren uit zijn en ze eronder mag. Nooit is er verveling, nooit tegenzin, nooit eens straalt ze uit 'wéér die douche'. Douchen is een belevenis van formaat, elke dag opnieuw.

Hetzelfde geldt voor het busje. Yaël gaat al jaren met het busje. Je zou denken dat haar enthousiasme daardoor een beetje zou slijten. Maar nee hoor, die bus is elke dag weer even mooi, stoer en cool. Elke morgen kan ik haar weer aan het lachen maken door overdreven te zeggen: 'Yaël gaat zo met de BUS.' Alsof ze steeds opnieuw op wereldreis gaat.

En na twee weken busonthouding ploft ze bijna uit elkaar van vreugde. Kom daar maar eens om bij normale kinderen. Die hebben waarschijnlijk minstens een Wii, of hoe heet zo'n ding, nodig voor deze graad van blijdschap.

Nu moet ik even een misverstand uit de weg helpen: dat 'dit soort kinderen altijd zo vrolijk zijn'. Yaël is ook vaak moe en overprikkeld. Ze verveelt zich wel eens als ze zichzelf moet vermaken. En zo groot als haar vreugde is wanneer alles loopt als altijd, zo groot is ook haar teleurstelling wanneer de dingen een keer anders gaan. Toen ik een keer door tijdnood besloot het douchen over te slaan, kwam me dat te staan op een woede-uitbarsting van formaat. Niet douchen? Maar dát is niet de afspraak! Ik gaf de krijsende en stampende Yaël al snel gelijk en zette haar alsnog onder de douche. 's Ochtends hoor je nu eenmaal te douchen. Dat flexgedoe moet ik maar voor mijn eigen leven bewaren.

Het is een wonderlijke combinatie, de spontane blijdschap waarmee Yaël op vaste gewoontes reageert. Alsof er steeds iets nieuws, iets onverwachts gebeurt, terwijl alles juist altijd hetzelfde is. Geruststelling en vreugde vallen samen in haar leven. Elke ochtend weer chocoladepasta op haar brood – o, geweldig, wéér chocoladepasta – en weer warm water uit de douche en weer diezelfde gehaaste moeder die je met dezelfde teksten aankleedt. Wat een geluk. 

Reageer op artikel:
Yaël wordt elke dag opnieuw geboren
Sluiten