Yaëls afhankelijkheid maakte me bang

redactie 21 jun 2018 Blogs

Zo, Hanno is weer thuis. Hij was vijf dagen naar een conferentie in Barcelona (ja, ik was jaloers) en dat betekende dat ik vijf dagen alleen voor Yaël zorgde. Of nou ja, alleen, gelukkig kwamen Yaëls begeleidsters mij helpen. Toch was ik ook veel alleen met Yaël.

Vooral de ochtenden vond ik pittig. Tussen halfzes en zes meldde Yaël zich. Normaal gesproken loopt Hanno dan naar haar toe en zegt hij dat ze nog even moet blijven liggen omdat het nog geen ochtend is. Pas om zeven uur is het ochtend. Yaël pikt dat van Hanno. Ze ligt dan een beetje te brabbelen en soms draait ze zich zelfs nog even om.

Van mij pikte ze dat dus niet. Toen ik op resolute toon zei dat het nog geen ochtend was, ging meteen haar onderlip naar voren, in de pruilstand, wat er trouwens heel schattig uitzag. Grappig, dacht ik nog, dat ook verstandelijk gehandicapte kinderen pruilen. Zou pruilen aangeboren zijn?

Ik ging weer in bed liggen, maar Yaël slaakte woedende kreten en probeerde haar hekkenbed af te breken. Omdat ik de buren ook hun nachtrust gun, waren we dus elke ochtend voor zessen uit de veren. Het voordeel van dat vroege opstaan was dan wel weer dat ik genoeg tijd had om Yaël haar ontbijt en medicijnen te geven, haar te douchen en aan te kleden en tussendoor de keuken op te ruimen en een wastaakje te doen.

Lichtelijk oververhit beleefde ik dan een paar uur later mijn tokkiemomentje: in mijn ochtendjas, op slippers en met een rood hoofd tilde ik Yaël de bus in. De hele straat weet inmiddels hoe ik eruitzie in mijn ochtendjas en misschien moet ik de buren ook nog eens uitleggen waarom ik de chauffeur op donderdag in mijn ochtendjas binnenliet. De chauffeur van het busje is een al wat oudere man en had hoge nood. 'Dat heb je op mijn leeftijd hè,' mompelde hij.

Na dat hele ritueel plofte ik dan op de bank en dacht ik: o, ik wou dat ik nog rookte. Roken is de ideale combinatie van niets doen en iets doen. Rustig inhaleren en met kracht uitblazen, terwijl je wezenloos voor je uit staart.
Maar ik rook al een jaar of vijftien, twintig niet meer. Dus ging ik snel onder de douche, kleedde ik me aan, maakte ik me op en fietste ik naar mijn werk. Als ik een BN'er was geweest had het ochtendritueel geweldige voor-na-foto's opgeleverd. En jongens, jongens, wat kan werken een uitje zijn!

In het weekend had ik ’s ochtends gelukkig ook hulp. Toch miste ik Hanno en realiseerde ik me weer eens hoeveel hij doet en hoe goed we de zorg verdelen. Yaël miste Hanno ook. Ze was extra stout en dwars en zei de hele dag 'baba baba baba'. Samen telden we de dagen af. Ik redde het alleen, maar in de loop van de dagen bekroop me wel een gevoel dat altijd latent aanwezig is en dat ik er normaal gesproken onder houd. Angst.

Yaëls totale afhankelijkheid maakte me bang. Op de laatste avond ging de angst met me aan de haal. Stel dat ik vannacht een hartaanval kreeg? Of een hersenbloeding? De kans was niet groot, maar toch, die dingen gebeuren. Yaël zou dan opgesloten zitten in haar hekkenbed zonder drinken. Yaëls hulpeloosheid beklemde me ineens meer dan anders, ze drukte op me nu Hanno weg was. De verantwoordelijkheid voelde als te groot voor mij alleen.
Dus legde ik een flesje Roosvicee naast de slapende Yaël, een rationele actie om die gekke, irrationele angst in te dammen.

Ik kreeg geen hartaanval die nacht, en ook geen hersenbloeding. En de volgende avond om zeven uur was Hanno er alweer, met een bos bloemen. Yaël fladderde van plezier. 'Babaaaaaa!' kraaide ze enthousiast. Uit zijn tas toverde hij een klein Chanel-tasje. 'Rouge orage', stond er op de chique, zwarte lipstickhuls die erin zat, storm-rood.
Ik zoende Hanno en voelde een last van me afglijden. De last van het alleen voor Yaël zorgen. En niet alleen het concrete zorgen, maar ook de zorgen die door mijn hoofd zoemden als er niemand was om de zorg mee te delen. Yaël was inmiddels op Hanno's schoot gekropen. Ik liep naar de badkamer en stiftte mijn lippen met storm-rood. 

Reageer op artikel:
Yaëls afhankelijkheid maakte me bang
Sluiten