‘Ze lijkt wel autistischer te worden’

redactie 21 jun 2018 Blogs

Onze hele wereld is doordrenkt van groeidenken. Alles moet zich ontwikkelen, groeien en beter worden. De economie moet groeien, werknemers moeten groeien in hun functie of zich ontwikkelen naar een andere functie, en de mens die alle basisvoorzieningen al heeft, streeft natuurlijk naar innerlijke groei en naar geestelijke ontwikkeling. Ook onze kinderen moeten groeien. Ze moeten niet alleen fysiek groeien, maar zich ook ontwikkelen tot grote mensen, met alle vaardigheden die bij het grotemensendom horen.

Groeidenken is eigen aan de mens, het is onze tweede natuur en dat is maar goed ook. Met wat voor houding zou ik mijn werk doen als ik mezelf niet wilde verbeteren? Hoe zou ik me tegenover Hanno gedragen als ik niet ergens streefde naar een nog beter huwelijk? Hoe zou ik dit stukje tikken als het me niets uitmaakte of het beter was dan het vorige?

Het denken in groei brengt ons veel, maar soms zit het ons in de weg. Wat doe je met al je ideeën over groei en ontwikkeling bij een kind dat zich niet of nauwelijks ontwikkelt? Het helpt me om de piepkleine stapjes te zien die Yaël maakt. Stapjes die voor een buitenstaander onzichtbaar zijn, maar die maken dat ik de moed erin houd. Maar hoe ga ik ermee om als haar ontwikkeling stagneert? Of als die zelfs achteruitgaat? Hoe houd ik dan de moed erin?

De jaarlijkse vakantiesluiting van Yaëls kinderdagcentrum is net voorbij. Na drie weken thuis is Yaël deze week weer naar haar dagbesteding. Vorig jaar concludeerde ik na die drie vrije weken tevreden dat het elk jaar iets beter gaat met die vakantie. Ja, Yaël was nog steeds uit haar doen, maar veel minder dan het jaar daarvoor. Groei! Ontwikkeling!

Dit jaar was de vakantie een drama. Yaël was drie weken volledig van slag. Ze knarste met haar tandjes, beet in ons en haar spullen, maakte veel boze en ontevreden geluiden en moest vaak vanuit het niets huilen. De normale remedie, steeds opnieuw benoemen wat er gebeurt, hielp maar een beetje. 'Het is vakantie hè? Dat vind je niet leuk hè? Dat snapt mama. Mama ziet dat je boos bent en mama begrijpt het. Maar we kunnen er niets aan doen.'

Enzovoorts en zo verder en dat een keer of tien per dag.

Maar wat we ook probeerden, ze kon het veel slechter aan dan vorig jaar en de jaren daarvoor. 'Het lijkt wel of ze achteruitgegaan is,' zei Hanno gisteravond. 'Ze lijkt wel autistischer te worden.'

'Of ze is juist vooruitgegaan,' probeerde ik nog. 'Ze uit zich meer en ze is zich er beter van bewust dat ze het niet met de dingen eens hoeft te zijn en dat ze dat kan laten merken.'

'Maar dat voortdurende knarsen dan,' wierp Hanno tegen. 'Dat is niet echt gedrag van een kind dat zich lekker aan het uiten is. Het is meer gedrag dat voortkomt uit totale machteloosheid en frustratie. En de fysio zegt dat ze zich steeds houteriger gaat bewegen.'

'Ja, dat is waar,' zei ik toen maar.

In de tweede week van de vakantie was de fysiotherapeut langs geweest. Ze constateerde dat Yaël stijver en houteriger geworden was, omdat ze 'binnen haar veilige bewegingsarsenaal bleef'. Waar normale kinderen steeds meer kunnen, omdat ze steeds meer proberen, kan Yaël steeds minder, omdat ze uit zichzelf niets probeert. Dus moeten wij haar, nog meer dan nu, helpen om haar lichaam te gebruiken. Plan van aanpak! Groei! Verbetering! Ontwikkeling!

Ik hoop eigenlijk dat het vakantiegedrag een kleine inzinking was. En dat we met veel oefenen kunnen bereiken dat Yaël zich motorisch ook weer ontwikkelt. Dat de lijn vanaf nu weer omhoog gaat. Niet steil omhoog, maar heel geleidelijk. Een klein beetje ontwikkeling is ook goed. Of nou ja, als ze maar niet achteruitgaat. 

Reageer op artikel:
‘Ze lijkt wel autistischer te worden’
Sluiten