Zoon als prinses

Onze zoon van 5 hult zich graag in vrouwenkleding. Dit werd weer duidelijk toen Sam mij vertelde hoe hij naar het verkleedfeest op school wilde gaan: als prinses. Mijn hart smolt, maar ik dacht direct ook aan mijn man, wiens hart minder snel smelt bij dit soort mededelingen.

Als prinses? vroeg ik quasi nonchalant. ˜Waarom niet als ridder? Je hebt toch een heel mooi ridderpak gekregen van papa?

Met een strijdlustige blik keek hij me aan. Hij was duidelijk voorbereid op deze vraag en niet van plan zich uit het veld te laten slaan. ˜Nee, ik ga niet als ridder. Mijn ridderpak is niet compleet en ik heb geen schild. Ik ga als prinses, net als Jeffrey. Bij het uitspreken van de naam Jeffrey glom hij van oor tot oor. En hij voegde eraan toe: en juf Linda vindt het goed, het mag van haar.

Zo, drie harde argumenten om als prinses te mogen gaan. Ik viel even stil. Deze stelligheid over jurken dragen was ik de laatste maanden niet meer van Sam gewend. In de periode dat het meisje-of-jongen-zijn echt nog een issue voor hem was, verscheen hij regelmatig met haarband en hakschoenen in de deuropening. Tot ongeveer een jaar geleden stond ik het oogluikend toe. Oogluikend, omdat mijn man volledig van streek raakte van deze taferelen.

Avonden lang spraken we erover: ˜Hij doet dit alleen omdat jij het goedkeurt, omdat jij het stimuleert.

˜Ik stimuleer niets, zei ik dan. ˜Ik kijk het alleen aan en zie niet in waarom ik het zou moeten verbieden.

˜Maar snap je dan niet dat hij hiermee getreiterd gaat worden? Kinderen begrijpen dat soort dingen niet! Ze zijn bikkelhard voor elkaar! ˜Kinderen zijn op die leeftijd nog helemaal niet veroordelend, was mijn weerwoord dan. ˜En bovendien: ze zullen hem leren kennen als iemand die anders is dan de anderen. Dat geeft toch helemaal niet?!

Het gaf wel, volgens mijn man. Want wij waren de enigen die hem het juiste voorbeeld konden geven, duidelijkheid over wat de norm is en wat buiten de norm valt. Als onze zoon echt homoseksueel of transseksueel zou blijken te zijn, was dat een feit. En daar zou ook helemaal niets mis mee zijn. Maar zolang hij nog klein was, waren wij er om hem te beschermen tegen mogelijke negatieve reacties uit zijn omgeving.

Hier zat wat in, al bleef ik erbij dat verbieden niet de oplossing kon zijn. Maar mijn man was niet te vermurwen en ik bezweek voor zijn argumenten: ˜Uit met die kleding, je weet hoe papa erover denkt! Papa vindt het niet goed, en ik dus ook niet. Een harde boodschap, maar we vormden nu in elk geval een front. Dat voelde beter dan ons kind te confronteren met ouders die verschillend over zaken denken en dit niet onder stoelen of banken steken.

En Sam? Die leek er wonder boven wonder vrede mee te hebben. Slechts een enkele keer betrapte ik hem bij het opsmeren van nagellak, parfum of iets dergelijks, iets wat hij zelf waarschijnlijk niet associeerde met dat wat papa verboden had. Het rondlopen in jurken bleef uit. Tot deze week. Zijn fixatie op vrouwenkleren en een meisje willen zijn, was weer terug.

Ik keek mijn zoon lang aan, liet de drie argumenten goed op me inwerken en zei toen kalm: ˜Dat is mooi. Mooi dat jij als prinses wilt gaan. Vertel dat ook maar aan papa, zoals je dat net aan mij hebt verteld. En vertel ook maar aan papa dat je best als ridder zou willen gaan, maar dat je zwaard kapot is en dat je geen schild hebt.

Hoe het afliep? Toen ik vandaag van mijn werk thuiskwam, vloog Sam mij om mijn nek. ˜Kijk eens, mama! Een nieuw zwaard en een nieuw schild! Van papa gekregen!

Mijn man stond er triomfantelijk naast.

˜En ik heb niks gekregen, zei mijn dochter. ˜Maar het geeft niets. Ik heb toch honderd prinsessenjurken. Ze draaide zich om en liep de trap op. Vier jaar, maar ze wist al dondersgoed wat hier gaande was. Een mooie afkooptruc die goed gewerkt had. Gelukkig maar. Weer even rust in de tent. En dan zien we straks wel weer verder.

Reageer op artikel:
Zoon als prinses
Sluiten