Ruth Smeets Kinderen Bijgewerkt: 5 mrt 2026, 15:47

Leestijd: 4 minuten

Nira (36) strandde met haar gezin in Abu Dhabi: ‘We vertellen de kinderen niet dat er raketten en drones op ons worden afgevuurd’

Nira van Dijk (36) en haar gezin waren op doorreis naar Zuidoost-Azië toen ze strandden in Abu Dhabi, in de Verenigde Arabische Emiraten. Te midden van oorlog en verontrustende meldingen proberen Nira en haar partner het hoofd koel te houden voor hun kinderen.

“Op weg naar Zuidoost-Azië stopten we in Abu Dhabi voor een korte citytrip. Op zondag 1 maart zouden we weer verder reizen, maar de plannen liepen anders toen de Verenigde Staten en Israël een dag eerder Iran aanvielen. Opeens was het oorlog en zaten we vast.

Gestrand in Abu Dhabi

De situatie is hier een stuk genuanceerder dan het lijkt als je het Nederlandse nieuws volgt. Op straat is het weliswaar rustiger, omdat de Verenigde Arabische Emiraten thuisonderwijs organiseerden voor kinderen en mensen massaal thuiswerken, maar verder gaat het gewone leven grotendeels door. Mensen zijn op straat, kinderen spelen buiten en winkels en restaurants zijn geopend.

Toch schrikken we als we midden in de nacht opeens een alarmmelding krijgen op onze telefoon. De eerste keer dat dit gebeurde, wisten we niet wat we moesten doen. Inmiddels hebben we een plan en slapen we na zo’n alarm gewoon verder. Tot nu toe wijzen de meldingen altijd op onderschepte raketten en drones.

De Verenigde Arabische Emiraten hebben een uitstekend luchtverdedigingssysteem, dus zijn we veilig. Meldingen waarschuwen vooral dat er eventueel brokstukken uit de lucht kunnen vallen. Het advies is dan om binnen te blijven en weg te blijven van ramen.

Lokale nieuws

We krijgen veel lieve appjes van vrienden en familie in Nederland. Zij maken zich meer zorgen dan wij, omdat ze op het nieuws alleen de heftige dingen zien, maar niet het dagelijks leven. Zelf volgen we dan ook vooral het lokale nieuws. Dat is snel up to date en geeft het meest realistische beeld van de situatie. Een aantal keer kregen we updates van de Nederlandse ambassade, maar die zijn veel beperkter.

Hoe leg je oorlog uit aan kinderen?

Toen alles begon, wilden we de kinderen in eerste instantie helemaal niks vertellen. Ze zijn pas acht en vijf jaar oud. Maar toen we midden in de nacht een alarmmelding kregen, hadden ze wel door dat er iets aan de hand is. Ook merken ze natuurlijk dat hun ouders de hele dag druk zijn met overleggen en dat we niet doorvlogen naar onze volgende bestemming. Krampachtig blijven verbergen doet dan meer kwaad dan goed.

Daarom vertelden we ze het minimale wat nodig is om de situatie te begrijpen: een buurland heeft ruzie met een ander land en omdat we zo dichtbij zijn, doen we extra voorzichtig. We legden uit dat we hier goed worden beschermd en dat de kans heel klein is dat er iets gebeurt. En we zeiden dat we voor de zekerheid extra maatregelen nemen en een plannetje hebben, vergelijkbaar met een gordel in de auto.

Dit is genoeg voor de kinderen om te begrijpen waarom we hier nog zitten en waarom we soms midden in de nacht wakker worden gemaakt. Ze hebben weinig aan de rest van het verhaal. Weten dat Iran raketten en drones afvuurt op Abu Dhabi zou hen alleen maar bang maken. Als de situatie verandert, kunnen we altijd nog meer vertellen.

Stress en onzekerheid

Sinds de kinderen weten dat we goed worden beschermd, zijn ze rustig onder de situatie. En ze slapen meestal gewoon door de meldingen heen. Natuurlijk merken ze wel dat wij ons anders gedragen. Want ondanks dat we ons hier echt veilig voelen, geeft de situatie extra stress en onzekerheid over wanneer we hier weg kunnen.

Ook dat hebben we uitgelegd. Dat we soms misschien iets gestrester reageren of minder geduld hebben. En dat dit niet aan hen ligt, maar aan de situatie en dat wij die stress prima zelf kunnen oplossen. Daarover hoeven zij zich geen zorgen te maken.

Emoties reguleren

Hoe dit alles voor ons voelt? Omdat de kinderen meekijken, kunnen we onszelf niet toestaan om te verzuipen in een negatieve gedachtespiraal. Zoals altijd in het ouderschap is het reguleren van je eigen emoties een onmisbare vaardigheid.

Op geen enkel moment voelden we dat we niet met de situatie konden omgaan. We hopen vooral dat we snel verder kunnen naar onze volgende bestemming. Een heleboel mensen zitten er nu slechter bij. Wij worden beschermd en alles wordt goed georganiseerd. We hebben het volste vertrouwen dat alles voor ons goed gaat komen.”