Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:04

Leestijd: 4 minuten

Aimée (16) baalt ervan dat ze zo weinig vrijheid krijgt: ‘Mijn vriendinnen mogen veel meer’

Aimée is een vrolijke tiener die graag, samen met haar vriendinnen, de wereld wil ontdekken. Eén probleem: van haar ouders mag dit niet. Ze baalt ervan. “Het voelt alsof ze denken dat ik nergens mee om kan gaan.” 

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Het voelt soms echt alsof ik nog tien ben in plaats van zestien. Alles wat ik wil doen, moet eerst langs mijn ouders en negen van de tien keer is het antwoord gewoon nee. En niet eens een beetje nee, maar gewoon: ‘Nee, punt.’ Zonder discussie.

Mag niet mee 

Als mijn vriendinnen de stad in gaan, mag ik niet mee. Gewoon even winkelen, een ijsje halen en rondlopen, dat soort dingen. Zij spreken af na school en ik moet rechtstreeks naar huis. Dan zie ik hun foto’s later in de groepsapp en denk ik: waarom kan ik dit niet gewoon? Ik ben toch geen klein kind meer?

En uitgaan? Dat is al helemaal een ding. Mijn vriendinnen beginnen daar nu een beetje mee, gewoon rustig, ergens wat drinken, wat muziek luisteren en dansen. Niet eens gekke dingen. Maar bij mij thuis is het meteen: ‘Dat doen we niet.’ Ze vinden het te gevaarlijk, te druk en te onvoorspelbaar. En ik snap echt wel dat er risico’s zijn, ik ben niet dom. Maar het voelt alsof ze denken dat ik nergens mee om kan gaan en dat is pijnlijk.

Dingen verzwijgen 

Zelfs logeren bij vriendinnen is moeilijk. Dan moet het bij iemand zijn die ze kennen, het liefst nog ouders die ze al jaren kennen, en dan nog twijfelen ze. Soms zeg ik gewoon niet eens meer dat er iets gepland is, omdat ik het antwoord toch al weet. Dat vind ik misschien nog wel het ergste: dat ik dingen ga verzwijgen omdat ik geen zin heb in weer die teleurstelling.

Wat me echt raakt, is dat het voelt alsof ze me niet vertrouwen. Alsof ze denken dat ik meteen de fout in ga als ze me een beetje vrijheid geven. Terwijl ik juist altijd eerlijk ben geweest en nooit echt problemen heb veroorzaakt. Ik doe mijn best op school, ik heb leuke vriendinnen en ik doe geen gekke dingen. Waarom krijg ik dan niet een beetje ruimte?

Discussie over vrijheid

Laatst had ik er weer een discussie over. Een vriendin vierde haar verjaardag en wilde het in de stad doen, gewoon met een groepje. Iedereen ging. Ik ook gevraagd of ik mocht, en het antwoord was weer nee. Toen zei ik: ‘Maar iedereen gaat, waarom ik niet?’ En toen kreeg ik: ‘Wij zijn niet iedereen.’ Dat snap ik, maar het voelt zo oneerlijk. Alsof ik altijd degene ben die moet afhaken.

Ik merk dat het me echt begint op te vreten. Niet alleen omdat ik dingen mis, maar ook omdat ik me anders voel dan de rest. Mijn vriendinnen praten over wat ze doen, waar ze heen gaan en ik zit daar dan een beetje bij met niks. Alsof ik achterloop.

Zelf nadenken

Ik wil gewoon dat ze me een beetje loslaten. Dat ze zien dat ik ook ouder word, dat ik zelf kan nadenken. Natuurlijk ga ik fouten maken, dat doet iedereen. Maar dat hoort er toch ook bij? Je leert juist door dingen zelf te ervaren.

Ik hoef echt geen totale vrijheid, echt niet. Maar een beetje vertrouwen zou al zoveel schelen. Gewoon dat ze zeggen: ‘Ga maar, we vertrouwen je.’ Dat zou voor mij echt alles veranderen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.