Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Vandaag, 09:04

Leestijd: 3 minuten

Alba (39): ‘Een moeder van school sloeg mij voor de ogen van onze kinderen’

Wat een gewone schoolmiddag had moeten zijn, eindigde voor Alba in complete chaos. Naast het schoolplein liep een ruzie volledig uit de hand: zelfs de schooldirecteur die niet werd gespaard. “En het ergste? Onze kinderen konden vanuit de auto’s alles zien.” 

“Het was echt zo’n doordeweekse dag waarop alles strak gepland staat. Kind ophalen, snel wat eten en door naar zwemles. Ik had haast en was blij dat mijn kind snel uit school kwam. Toen ik bij de auto aankwam, zag ik dat een andere moeder haar auto pal voor die van mij had gezet. Ik kon geen kant op.

Geduld hebben

Ik wachtte even, maar ik zag niemand aankomen. Dus ik toeterde kort. Niet agressief, gewoon zo’n ‘hé, ik sta hier’-toetje. Nou, dat had ik beter niet kunnen doen. Ze kwam woest op me af. Echt woest. ‘Je kan toch wel even geduld hebben?’ beet ze me toe. Ik probeerde nog rustig te blijven, zei dat ik haast had en door moest naar zwemles.

Ze draaide zich om, liep terug naar haar auto en begon haar kind in te laden. En dat ging langzaam. Heel langzaam. Tassen, jas, nog een knuffel en nog even praten. Ik voelde de stress in mijn lijf omhoog schieten. Dus ja, ik vroeg haar of het iets sneller kon. Dat was blijkbaar de druppel.

Ze sloeg me

Ze draaide zich om en kwam opnieuw op me af. Dit keer niet schreeuwend alleen, maar met haar handen. Vanuit het niets sloeg ze me. Gewoon op de parkeerplaats direct naast het schoolplein. Ik wist niet wat ik meemaakte. Sloeg ze me echt? Ik voelde daarop weer de volgende klappen. En het ergste? Onze kinderen konden vanuit de auto’s alles zien.

Mensen om ons heen begonnen te roepen dat ze moest stoppen, maar niemand durfde echt tussen ons in te komen. Het ging zó snel en was zó heftig. Pas na wat een eeuwigheid leek, later hoorde ik dat het misschien een halve minuut was, kwam de directeur naar buiten rennen. Hij sprong ertussen. En zelfs hij kreeg een klap waardoor zijn bril door de lucht vloog. Toen pas stopte het. 

Melding bij politie gedaan 

Die moeder stapte vervolgens in haar auto en reed weg alsof er niks was gebeurd. Ik stond te trillen, had veel pijn en mijn kind huilde. De dag erna heb ik een melding bij de politie gedaan, maar daar is nog niets mee gedaan. Het ergste? Ik heb nooit een excuses van haar gekregen. 

Ik ben er nog steeds van ondersteboven. Niet alleen door het geweld, maar door het besef hoe dun het laagje beschaving soms is. Dit gebeurde voor de ogen van kinderen, op een plek die veilig hoort te zijn. En het idee dat zij daar gewoon mee weg is gelopen, dat blijft knagen. Elke keer als ik mijn kind ophaal, hoop ik maar één ding: dat dit echt een eenmalige nachtmerrie was, want dit gun je niemand. Echt niemand.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.