Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 20 feb 2026, 11:39

Leestijd: 3 minuten

Arnold (45): ‘Mijn ex stuurt me iedere maand betaalverzoeken, terwijl ik al 1700 euro alimentatie geef’ 

Arnold en zijn ex-vrouw zijn twee jaar geleden gescheiden. Door zijn goede baan betaalt hij een fors bedrag aan kinder- én partneralimentatie: ruim 1700 euro per maand. Toch lijkt het volgens hem nooit genoeg te zijn, want vrijwel elke maand krijgt hij opnieuw betaalverzoeken doorgestuurd.

“Ik heb nooit moeilijk gedaan over alimentatie. Echt niet. Ik heb verdien prima en ik vind dat mijn kinderen nergens tekort in mogen komen. Dus toen de bedragen werden vastgesteld, heb ik dat geaccepteerd: ruim 1700 euro per maand maak ik over. Voor mijn twee kinderen én voor mijn ex. Dat is geen klein bedrag.

Elke maand raak 

Daar moet alles van worden gedaan. Kleding, sport, schoolspullen en contributies, noem maar op. Dat is letterlijk waar alimentatie voor bedoeld is, maar blijkbaar ziet mijn ex dat anders. Het begint meestal onschuldig. Dan krijg ik een appje: ‘De schoolreis is 85 euro, kun jij dat even overmaken?’ Of: ‘Nieuwe voetbalschoenen nodig, 120 euro.’ In het begin betaalde ik dat gewoon. Ik dacht: ach, het zal wel een keer wat extra’s zijn. Totdat ik doorhad dat het élke maand raak was.

Nieuwe winterjassen, een kampbijdrage, een kapotte fiets die ‘dringend’ vervangen moest worden en zwemlessen voor onze jongste, terwijl die al in het maandbedrag zijn meegenomen. Ik voel me net een pinautomaat.

Alles duurder geworden 

Begrijp me niet verkeerd: als er écht iets bijzonders is, een uitzonderlijke medische kostenpost bijvoorbeeld, dan denk ik mee. Maar dit gaat om gewone, voorspelbare kosten. Dingen die je kunt plannen. Dingen die al zijn meegenomen in dat bedrag van 1700 euro.

Soms reageer ik dat het in de alimentatie zit. Dan krijg ik terug: ‘Ja, maar alles is duurder geworden.’ Alsof dat alleen voor haar geldt, alsof mijn vaste lasten niet stijgen. Alsof ik niet ook gewoon een huishouden draai. Wat me misschien nog wel het meest frustreert, is de toon. Alsof ik tekortschiet. Alsof ik mijn verantwoordelijkheid ontloop als ik niet direct betaal.

Betaalverzoeken voor merkkleding

Laatst kreeg ik een betaalverzoek voor merkkleding. Onze dochter wilde per se een jas van een bepaald merk hebben van ruim 300 euro. Ik zei dat dat toch niet nodig was, want een goede winterjas hoeft geen designerlabel te hebben. Toen kreeg ik te horen dat ik ‘niet wilde investeren in mijn eigen kind’. Dat komt binnen.

Ik werk hard en maak lange dagen. Een groot deel van mijn salaris gaat rechtstreeks naar mijn ex. Dat doe ik zonder klagen, omdat ik vind dat het zo hoort. Maar het voelt steeds vaker alsof het nooit genoeg is. En ondertussen zie ik foto’s op social media van weekendjes weg en etentjes. Dan denk ik: als daar geld voor is, waarom moet ik dan wéér bijspringen voor voetbalschoenen?

Irritatie groeit

Het wrange is: mijn kinderen weten hier niets van en dat wil ik ook zo houden. Zij hoeven niet tussen ons in te staan. Maar ik merk dat mijn irritatie groeit. Elke keer als ik een appje zie van haar naam, denk ik: wat nu weer? Alimentatie is bedoeld om duidelijkheid te geven en om rust te brengen. Niet om elke maand opnieuw discussie te voeren over bonnetjes en betaalverzoeken.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.