Ruth Smeets Kinderen Vandaag, 11:03

Leestijd: 5 minuten

Els van Rooij (38) is bewust alleenstaande moeder van twee kinderen: ‘Eerlijk gezegd valt het me enorm mee’

Over alleenstaande moeders bestaan allerlei vooroordelen. Dat ze het extra zwaar hebben bijvoorbeeld. Els van Rooij (38) bewijst het tegendeel. Als bewust alleenstaande moeder van twee kindjes vindt ze de meeste dingen zelfs enorm meevallen.

“Ik wilde altijd al graag kinderen, maar mijn relaties liepen allemaal stuk. Toen ik 34 was, besloot ik dat ik voor een kind niet langer wilde wachten op een partner. Daarom stapte ik naar de huisarts voor een verwijzing naar de fertiliteitskliniek.

Ongemakkelijk

Vooraf vertelde ik niet veel mensen over mijn plan. Wel raapte ik de moed bij elkaar om het aan te kaarten bij mijn mannelijke vrienden. Ik wilde immers graag een bekende donor. Velen van hen wonen niet in Nederland, dus liet ik tijdens een zeldzaam gezellig avondje vallen dat ik in een traject zat om bewust alleenstaande moeder te worden, met de vraag of iemand wilde doneren. Dat was wel een beetje ongemakkelijk.

Mijn vrienden vielen even stil, maar een dag later kreeg ik een appje van een getrouwd homostel met de boodschap dat ze donoren wilden worden. Inmiddels heb ik een dochter, Torvi, van bijna 3,5 jaar, van de een, en een zoon, Ivar, van negen maanden oud, van de ander. Torvi noemt hen ook gewoon haar papa’s. Ze wonen in Zweden en we zien hen ongeveer twee keer per jaar in het echt. Verder stuur ik de ‘papa’s’ regelmatig foto’s.

Meevallers en tegenvallers

Als alleenstaande ouder beslis ik alles zelf, maar de kinderen hebben sinds het begin contact met de papa’s en weten waar ze vandaan komen. Ook zie ik in ieder kind echt al bepaalde karaktertrekken terug van hun biologische vaders. Dat is hartstikke leuk.

Eerlijk gezegd valt het alleenstaand ouderschap me enorm mee. Ik vind het fijn dat ik alles rondom de opvoeding zelf kan beslissen en dat ik ’s avonds niets hoef. Ik moet er niet aan denken dat ik dan ook nog gezellig zou moeten doen! De grootste tegenvaller doet zich voor wanneer ik ziek ben. Als alleenstaande ouder heb je altijd achterwacht nodig. Gelukkig kunnen mijn ouders meestal bijspringen.

Een kleine praktische tegenvaller is dat ik nooit echt leuke foto’s heb van mezelf met de kinderen. Natuurlijk kan ik anderen vragen om een foto te maken, maar vaak ben ik zo druk met de kinderen dat het er niet van komt. Gelukkig hebben we veel selfies.

Reacties van de buitenwereld

Toen ik zwanger was van Torvi kreeg ik vaak de reactie: ‘Wat dapper!’ Dat begrijp ik, maar op een gegeven moment werd het vervelend. Vooral als mensen zeiden dat zij het met z’n tweeën al zwaar vinden. Je kunt toch ook gewoon ‘gefeliciteerd’ zeggen? Als een vrouw met een partner een zwangerschap aankondigt, zeg je toch ook niet hoe zwaar het is om kinderen te hebben?

Zeker als mensen weten dat ik twee kinderen heb, krijg ik zulke reacties nog steeds. En dat terwijl ik, als ik naar stellen in mijn omgeving kijk, niet het idee heb dat ik het zoveel zwaarder heb. Als ik uitleg hoe ons gezin in elkaar zit met één kind van elke donor, vindt iedereen het sowieso eigenlijk wel een mooie constructie.

Als een vrouw met een partner een zwangerschap aankondigt, zeg je toch ook niet hoe zwaar het is om kinderen te hebben?

Vooroordelen over bewust alleenstaande moeders

Helaas is de wereld nog steeds ingericht op gezinnen met twee ouders. Dat voel ik op elk moment dat iemand ‘jullie’ zegt. Het begon al tijdens de zwangerschap bij de verloskundige. In de praktijk zie je vaak een andere verloskundige en als iemand zich niet had ingelezen in mijn dossier, kreeg ik weer de vraag: ‘Hebben júllie hier al over nagedacht?’

Hetzelfde gebeurt bij andere zorgverleners, maar bijvoorbeeld ook bij de rondleiding op de basisschool. Ondanks dit alles ben ik totaal niet op zoek naar een partner. Het hoeft eigenlijk niet meer. Ik zie mezelf sowieso nooit meer met iemand samenwonen, behalve met mijn kinderen.

Wat is makkelijk en moeilijk als bewust alleenstaande moeder?

Op veel momenten voel ik me extra krachtig en trots dat ik bewust alleenstaande moeder ben. Bijvoorbeeld als we ergens in het openbaar zijn en de kinderen zich allebei voorbeeldig gedragen. Of als ze lekker bij me liggen en we samen een boekje lezen of gewoon even knuffelen.

Financiële uitdagingen zijn er niet. Ik heb een goede baan en krijg nog steeds behoorlijk veel toeslagen, zoals kinderopvangtoeslag, kindgebonden budget en IACK. Natuurlijk zijn er wel andere uitdagingen, bijvoorbeeld als één van mijn kinderen door een lastige fase gaat. Zo heeft Torvi weleens driftbuien en heeft Ivar soms veel pijn door zijn vele oorontstekingen.

Gelukkig kan ik alles kwijt bij andere bewust alleenstaande moeders (bammers) die ik ken via de Vereniging Bammam. Het is echt een enorme steun dat we samen kunnen sparren over bepaalde zaken, van de schoolkeuze tot het aanpakken van pittig peutergedrag.

Niet bang voor vragen

Ik hoop dat Torvi en Ivar later begrijpen dat ik ontzettend goed heb nagedacht over alleenstaand moederschap en dat ik er niet zomaar aan ben begonnen. Ook hoop ik dat ze een goede band blijven houden met de papa’s. Voor lastige vragen ben ik niet bang, maar ik zou het wel moeilijk vinden als ze ooit dingen zeggen als: ‘Ik wil dat wij ook een papa in huis hebben.’

Vraag een vriend

Aan iedereen die bewust alleenstaand ouderschap overweegt en die het liefst een bekende donor wil, zou ik meegeven om niet te twijfelen om je vrienden te vragen. Ik durfde dit eigenlijk niet, maar deed het toch vanuit de gedachte: wat als ik straks een onbekende donor van de spermabank heb en één van mijn vrienden achteraf zegt dat hij ook wel wilde doneren? Uiteindelijk ben ik zo blij met hoe het is gegaan. Onze constructie is echt ideaal.”