Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 6 mrt 2026, 09:45

Leestijd: 4 minuten

Vader Bob over zijn depressie: ‘Ik stond huilend mijn zoontje in slaap te wiegen’

Toen Bob van Leeuwen op LinkedIn een bericht deelde over zijn depressie, voelde dat als een coming-out. Niet alleen als man, maar ook als vader. Zijn bericht werd duizenden keren bekeken. Achter de schermen stroomden de privéberichten binnen. Mannen die zich herkenden. Die wilden zeggen: dit gaat ook over mij. Maar vaak niet openbaar durfden te reageren. “Dat zegt genoeg,” zegt Bob. “Over hoe veilig het voor mannen voelt om zich uit te spreken over depressieve gevoelens.”

Hij vertelt zijn verhaal voor andere vaders, en voor hun partners.

Eenzaam

“Het voelde echt als een coming-out. Niet alleen omdat ik vertelde dat ik depressief was geweest, maar omdat ik het op LinkedIn deelde. Dan weet ineens ‘de hele wereld’ het. Ik had het al eerder met mensen besproken, in kleinere kring. In één-op-één gesprekken. Maar dit was anders. Publiek. Definitief. En je weet nooit hoe mensen reageren. Toch voelde het moment goed. Ik werk aan een boek over vaderschap en mentale gezondheid en kan inmiddels met afstand terugkijken op mijn depressie. Ik wilde mijn ervaring delen. Juist omdat ik weet hoe eenzaam het kan voelen.”

Veilige ruimte

“Wat me het meest raakte? De privéberichten. Veel mannen stuurden me een DM. Ze zeiden dat ze zich herkenden, maar dat ze mijn bericht niet durfden te liken. Uit angst voor reacties. Ik vond het pijnlijk. Blijkbaar voelt het nog steeds onveilig om als man te zeggen: het gaat niet goed met me.

Volgens Bob hebben veel mannen nooit geleerd om over emoties te praten. Als je er als jongen niet mee oefent, wordt het later moeilijk. Je hebt een uitnodiging nodig. Een veilige ruimte. Zelf had ik geluk; mijn vader was altijd open over zijn struggles. Over dat hij zich soms geen ‘echte’ man voelde. Dat hij het vaderschap zwaar vond. Daar ben ik hem nu dankbaar voor.”

Eerste signalen

“De depressie kwam niet uit het niets. Het sombere gevoel kwam in golfbewegingen dichterbij. Eerst kon ik het niet goed plaatsen. Maar ik herkende het ook, want ik ben rond mijn zeventiende al eens depressief geweest. Opnieuw gebeurde het in een overgangsfase: het vaderschap. Ik was prikkelbaar, huilde zonder duidelijke reden, was constant ziek en totaal uitgeput. Werken lukte bijna niet meer. Achteraf zie ik dat er al eerder signalen waren. Ik was aan het vluchten. Veel uitgaan, mezelf pushen, sociaal overcompenseren. Terwijl ik eigenlijk rust nodig had. Thuis voelde ik me vaak benauwd. Kleine dingen waren al te veel.”

Vaatdoek

“Het kantelpunt kwam op een avond. Ik stond huilend mijn zoontje in slaap te wiegen en kon hem letterlijk niet meer vasthouden. Ik was zo slap van ellende. Ik bracht mijn zoon naar mijn vriendin, liep uren door het Noorderpark en huilde tot ik niet meer kon. Toen ik thuiskwam, ben ik als een vaatdoek bij haar op schoot gaan liggen. Wat ik nodig had? Dat ze luisterde. Zonder het op te lossen. Zonder te zeggen dat het wel meevalt. Ik heb alles eruit gegooid: dat ik mezelf de slechtste vader vond, dat ik wilde verdwijnen, dat het leven geen zin had. Zij was er gewoon. Dat was genoeg.”

Kinderen voelen alles

“Ik zie wat er gebeurt als vaders vastlopen maar doorgaan. Je vervreemdt van je gezin. Je trekt je terug, of je wordt kortaf. Bij ons thuis was er spanning. Mijn vriendin liep op haar tenen. De kinderen merkten het ook. Mijn dochter, toen vijf, hoorde ik tegen haar broertje zeggen dat hij ‘papa maar even moest laten’. Dat brak mijn hart. De stilte heeft impact. Kinderen voelen alles. Ook wat niet wordt uitgesproken.”

Eerlijk naar jezelf

Wat zou Bob willen zeggen tegen de vader die dit leest en denkt: dit gaat over mij? “Schrijf het op. Dat hielp mij enorm. Het gaf overzicht. En ruimte. Het moeilijkste blijft eerlijk zijn naar jezelf. Je denkt: dit hoort erbij, ik moet dit aankunnen. En tot op zekere hoogte is dat zo. Maar ergens voel je ook: dit gaat verder dan normale vermoeidheid. Die erkenning is de eerste stap. Zodra je uitspreekt dat het echt niet meer gaat, wordt het beter. Niet meteen perfect. Maar beter. En misschien wel het belangrijkste: Niemand heeft er iets aan als jij doorgaat terwijl je op je tandvlees loopt. Ook je kinderen niet.”