Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 3 minuten

Claartje (39): ‘Mijn zoon (13) luistert alleen naar mijn partner, niet naar mij’

Claartje merkt het al een tijdje, maar de laatste maanden begint het haar echt op te breken: haar puberzoon van 13 lijkt haar totaal niet serieus te nemen. Waar haar partner met één opmerking iets voor elkaar krijgt, moet zij eindeloos herhalen, smeken of boos worden. “Ik merk dat ik me er steeds onzekerder door ga voelen als moeder.” 

“Het is echt frustrerend. Als ik mijn kind iets vraag, krijg ik standaard een zucht. Zo’n diepe, overdreven puberzucht waarbij je meteen voelt: hier gaan we weer. ‘Ja, zo’, ‘zo meteen’, ‘ik kom al’, en vervolgens komt hij alsnog niet. Dan roep ik nog een keer, en nog een keer, en uiteindelijk moet ik boos worden om überhaupt reactie te krijgen. En zelfs dan gaat het met tegenzin, langzaam, alsof ik iets onredelijks vraag.

Eén keer

Maar het gekke is: als mijn man precies hetzelfde vraagt, hoeft hij het maar één keer te zeggen. Eén keer. En dan staat hij op, zonder zuchten, zonder discussie, en doet hij gewoon wat er gevraagd wordt. Ik sta daar soms echt met open mond naar te kijken. Dan denk ik: wat doe ik verkeerd? Waarom werkt het bij hem wel en bij mij totaal niet?

Alles geprobeerd

Ik heb echt alles al geprobeerd. Strenger zijn, consequenter zijn, dingen afpakken, grenzen stellen, rustig blijven en juist duidelijker zijn, maar niets lijkt echt te werken. Het is alsof hij me gewoon niet serieus neemt. Alsof mijn woorden minder waarde hebben. En dat doet iets met me. Ik merk dat ik me er steeds onzekerder door ga voelen als moeder.

Niet streng genoeg 

Soms denk ik zelfs: misschien bén ik niet streng genoeg. Of misschien straal ik iets uit waardoor hij denkt dat hij er wel mee wegkomt, maar ik wil ook niet alleen maar de boze moeder zijn die constant loopt te mopperen. Ik wil gewoon dat hij luistert, zonder dat het altijd strijd is. Het kost me ook veel energie. Elke simpele vraag voelt als een discussie die eraan komt. ‘Wil je de tafel dekken?’ ‘Kun je even je tas opruimen?’, het zijn zulke normale dingen, maar bij mij wordt het altijd een ding. Terwijl mijn man gewoon rustig iets zegt en het gebeurt. Dat contrast maakt het extra pijnlijk.

Een fase 

Ik heb het er natuurlijk met mijn partner over gehad. Die zegt dan dat ik het me niet zo moet aantrekken, dat het een fase is, dat pubers nu eenmaal zo zijn. Volgens hem is het normaal dat hij niet luistert. Maar waarom is hij dan niet zo tegen hem? Waarom alleen tegen mij? Dat blijft door mijn hoofd gaan.

Niet serieus genomen

Soms voel ik me gewoon niet serieus genomen in mijn eigen huis. Alsof ik harder moet werken om hetzelfde resultaat te krijgen en dat maakt me moe. Ik wil gewoon dat mijn kind mij ook ziet als ouder, als iemand naar wie geluisterd moet worden, niet als iemand waar je eerst nog even tegenin kunt gaan. Ik hoop echt dat het een fase is, maar op dit moment voelt het vooral alsof ik continu tegen een muur aan het praten ben.” 

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen?

1. Rogier vindt dat zijn zoon (14) meer moet sporten: ‘Het is een luie papzak‘
2. Luie kinderen blijven pushen voor school? ‘Het maken van huiswerk is niet jouw verantwoordelijkheid’
3. Luie pubers? Nee, jongeren hebben ander slaapritme: ‘Sociale jetlag’
4. 5x zo ga je om met een luie puber.