Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Vandaag, 13:01

Leestijd: 2 minuten

Dagboek van een puber: ‘Ik ben ontzettend onzeker over mijn uiterlijk’

Nieuwe gevoelens, een lichaam dat aan het veranderen is en dat allemaal terwijl je probeert uit te vogelen wie je eigenlijk bent: iedereen weet dat puberteit een achtbaan is. In ‘Dagboek van een puber’ laten we telkens een puber aan het woord: eerlijk, grappig en soms pijnlijk herkenbaar. Deze keer Thijs (15), die onzeker is over zijn uiterlijk.

“Ik ben op dit moment dus maar 1 meter 55. Ik ben daarmee de kleinste jongen van de klas. Als de gymdocent zegt: ‘Ga maar op lengte staan’, weet ik al precies waar ik eindig. Helemaal aan de linkerkant. En ja, ik weet dat sommige jongens later pas groeien, maar serieus: wanneer is het mijn beurt voor die legendarische groeispurt? 

Onzichtbaar 

De meiden in mijn klas zijn trouwens ook allemaal groter dan ik. Sommige meiden zijn zelfs een kop groter. Als ‘kleintje’ kan ik aandacht van hun dus wel vergeten. Ik ben helemaal onzichtbaar voor ze. 

Daarbij heb ik ook nog babyvetjes die echt totaal niet snappen dat ze inmiddels mogen vertrekken. Andere jongens van mijn leeftijd krijgen al baardgroei en strakke kaaklijnen waar je U tegen zegt. En ik? Ik lijk soms nog eerder op de 12-jarige versie van mezelf. En dat is niet per se goed voor mijn ego.

Puisten

En dan… mijn puisten. Ik heb dagelijks puisten met van die witte ‘mayo-puntjes’ erbovenop. Mijn drie jaar oudere zus studeert voor schoonheidsspecialiste en gebruikt mij geregeld als proefkonijn. Scrubje hier, maskertje daar en dan eindigt ze elke sessie met: ‘Ja… dit heeft even tijd nodig.’ Ondertussen lijkt mijn gezicht door al die puisten steeds meer op een maanlandschap.

Soms word ik er zo onzeker van dat ik het liefst onzichtbaar naar school zou gaan. Gewoon capuchon op, hoofd omlaag, gym overslaan en hopen dat niemand me ziet. Mijn beste vriend zegt dat ik me niet zo druk moet maken. Maar ja, hij is lang, slank en krijgt genoeg aandacht van de meiden op school. 

Hopen op groeispurt

Ik vraag me best vaak af of het ooit nog goedkomt. Of ik ooit wakker word en denk: hé, nu zie ik eruit als een normale 15-jarige gast. Voor nu kan ik alleen maar hopen dat mijn groeispurt de routebeschrijving eindelijk vindt.”