Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 5 jan 2026, 13:02

Leestijd: 3 minuten

De familietraditie van Miriam: ‘Het kerstbord was vroeger mijn hoogtepunt, nu zie ik hetzelfde bij mijn kinderen’

Elke familie kent rituelen die blijven, juist omdat ze zo vertrouwd zijn. Tradities die herinneringen maken, kinderen verbinden en elk jaar opnieuw betekenis krijgen. In deze rubriek delen ouders hun familietraditie. Dit keer vertelt Miriam Goudsmit (45) over hun kerstbord.

“Bij ons thuis hoort kerst onlosmakelijk bij het kerstbord. Het is zo’n traditie waarvan niemand precies weet hoe die ooit begonnen is. Voor mijn moeder en mij was het er simpelweg altijd al. Zij vertelde me dat mijn opa het als klein jongetje ook al kende. Hij schepte later graag op over de enorme bergen chocolade en marsepein die er vroeger op lagen. Door de jaren heen is het kerstbord misschien iets minder decadent geworden, maar de magie is gebleven.”

Heerlijke spanning

“Het kerstbord komt pas na een lange zit aan tafel. Als kind moest je eindeloos blijven zitten, rustig blijven, dooreten van gangen waar je eigenlijk niet echt zin in had. Maar ondertussen was daar die heerlijke spanning: straks komt het kerstbord. Voor mij was dat altijd hét hoogtepunt van het kerstdiner. En nu zie ik hetzelfde bij mijn eigen kinderen.

Vroeger werd het bord zelfs binnengedragen met brandende sterretjes, in een mandarijn geprikt. Dat maakte het extra feestelijk. Voor degene die het kerstmaal verzorgt, is het ook praktisch: geen ingewikkelde toetjes, maar een speels en vrolijk moment aan tafel. Het enige nadeel? Een behoorlijke suikerbom op je bord.”

Woekerprijzen

“Hoewel het bord ieder jaar anders is, zijn er wel vaste elementen. Mijn moeder zorgt er steevast voor dat er walnoten zijn. Ideaal als ruilobject. Vroeger verzamelde mijn opa alle walnoten en mijn oma alle marsepein, maar die laatste traditie slaat mijn moeder inmiddels over. Zij kiest vooral voor lekkere chocolaatjes, vieze zuurtjes en snoep dat kinderen heerlijk vinden en volwassenen liever laten liggen: colaflesjes, marshmallows. Het is grappig hoe dat verschuift: als kind jaag je op de lekkerste snoepjes, als volwassene eindig je met mandarijnen en walnoten. En mijn vader? Die krijgt steevast alle Marsjes. Uiteindelijk draait het niet om wat jij zelf het lekkerst vindt, maar om de buit van de kinderen.”

“Het ruilen levert ieder jaar weer mooie momenten op. Mijn moeder wilde als kind haar eerste kerstbord absoluut niet ruilen. Van ruilen komt huilen, was haar ingeprent. Tegenwoordig zet zij juist een fanatieke run in op de walnoten en ruilt die tegen woekerprijzen, tot de kleinkinderen haar bijna medelijdend aankijken: hoe kan oma nou zó stom zijn? De oudere kinderen snappen inmiddels dat het bij het spel hoort. Ikzelf wilde vroeger juist meteen ruilen. Ik spaarde kerstsmarties, klein, dus daar kon je er meer van krijgen. En ja, ik heb ook weleens een bord vol kransjes gehad waar ik me volledig op had verkeken.”

Ontroerend

“Wat mij raakt, is hoe dit spel de generaties verbindt. Het kerstbord doen we altijd bij mijn ouders, opa en oma. Toen er nog geen kinderen waren, hebben we het zelfs een paar jaar overgeslagen. Het fanatisme en plezier komen pas echt tot leven door de kinderen. Het idee dat mijn opa, mijn moeder en nu mijn kinderen dit allemaal als kind hebben meegemaakt, vind ik heel bijzonder. Als kind vond ik het geweldig, als ouder vind ik het ontroerend. Ik ben nu al benieuwd hoe het zal voelen als ik dit ooit als oma mag meemaken.

Of ik deze traditie wil voortzetten met mijn eigen kleinkinderen? Absoluut. Ik heb gehoord dat mijn nichtjes het inmiddels ook thuis doen met hun kinderen. Het kerstbord is zo’n traditie waarvan ik hoop dat hij nog vele generaties meegaat. Niet om wat erop ligt, maar om wat het brengt: spanning, spel en herinneringen die blijven.”