Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 3 minuten

Denzel (41): ‘Sinds de scheiding heb ik niets meer te zeggen over de kinderen’

Een halfjaar geleden gingen Denzel en zijn ex uit elkaar. De scheiding was heftig, maar wat hem misschien nog wel het meest raakt, is wat er daarna gebeurde. Want waar hij dacht dat ze samen beslissingen over de kinderen zouden blijven nemen, voelt het nu alsof hij volledig buitenspel staat. “Ik wil betrokken zijn, ik wil meedenken en ik wil mee beslissen. Het zijn ook mijn kinderen.”

In de rubriek Vader bekent delen vaders openhartig hun verhaal over liefde, vrijheid en de ingewikkelde vraag wat goed ouderschap eigenlijk betekent.

“Toen we uit elkaar gingen, dacht ik: hoe moeilijk het ook is tussen ons, we blijven allebei ouders. Dus belangrijke beslissingen over de kinderen doen we samen. Dat leek me logisch, maar daar is in de praktijk weinig van overgebleven. Mijn ex bepaalt alles zelf, zonder overleg en ik hoor het vaak pas achteraf, als het al gebeurd is.

Naar een andere school

Het begon met school. Op een dag vertelde mijn jongste dat hij naar een andere school ging. Ik dacht eerst dat ik het verkeerd begreep, maar nee: mijn ex had hem gewoon overgeschreven. Nieuwe school, nieuwe klas: alles was al geregeld. Zonder één keer met mij te overleggen. Ik was echt met stomheid geslagen. Dat is toch geen kleine beslissing? Dat gaat over je kind, over zijn toekomst en over zijn omgeving. En ik sta er gewoon naast, alsof ik er niet toe doe.

En zo gaat het met meer dingen. Mijn oudste van veertien kwam laatst bij me binnen met een navelpiercing. Ik dacht eerst dat het een grap was. Maar nee, dat had ze ‘gewoon even gedaan’ met toestemming van haar moeder. Ik wist van niets, helemaal niets. Ik ben echt niet ouderwets of streng om het streng zijn, maar dit zijn toch dingen die je samen bespreekt?

Alleen toekijken

Het voelt alsof mijn rol als vader steeds kleiner wordt gemaakt. Alsof ik alleen nog maar mag toekijken en af en toe mijn mening mag geven, maar dat die er uiteindelijk niet toe doet. En dat doet pijn. Ik wil betrokken zijn, ik wil meedenken en ik wil mee beslissen. Het zijn ook mijn kinderen.

Ik heb het er natuurlijk met mijn ex over gehad, maar dat loopt altijd uit op discussie. Dan zegt ze dat zij ze het meest ziet, dat zij het dagelijks regelt en dus ook beter weet wat goed voor ze is. Alsof dat mij automatisch minder belangrijk maakt. Alsof ik geen recht meer heb om mee te praten omdat we niet meer samen zijn.

Machteloos 

Het maakt me boos, maar ook machteloos, want wat kun je doen? Ik wil geen constante strijd, dat is ook niet goed voor de kinderen. Maar ik wil ook niet alles maar laten gebeuren. Er moet toch een middenweg zijn waarin we allebei gehoord worden?

Soms heb ik echt het gevoel dat ik sinds de scheiding niet alleen mijn relatie ben kwijtgeraakt, maar ook een stuk van mijn vaderschap. En dat is misschien nog wel het moeilijkste om te accepteren.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen over vaderschap?

• Kluun – Help! Ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt!
• Kluun – Help! Ik heb een puber!
• David Borman – Je eerste 1000 vaderdagen
• Chris Bergström – Man wordt vader
• Jan Versteegh – Doodmoe en dolgelukkig