Sophie Rietmulder Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: gisteren, 12:43

Leestijd: 5 minuten

Diego González-Clark (34) is alleenstaande adoptievader: ‘Toen ik officieel het gezag kreeg, durfde ik te voelen: nu ben ik echt je vader’

Wat begon als een gezamenlijke kinderwens, eindigde voor Diego González-Clark in een alleenstaand vaderschap. De acteur, podcastmaker en schrijver adopteerde zijn zoon Sem (nu 5) na een intensief traject, maar kwam tijdens het eerste, juridisch onzekere jaar alleen te staan. De wirwar aan regels en protocollen bracht hem aan het wankelen. Toch groeide juist in die periode zijn overtuiging: ouderschap buiten de norm, oftewel inclusief ouderschap, verdient een eerlijker systeem en meer begrip. Dit was de aanleiding voor zijn boek: Buiten gewone gezinnen.

Adoptietraject

Diego: “In 2017 begonnen mijn toenmalige partner en ik aan het adoptietraject. Dat voelde als een enorme stap, maar tegelijkertijd ook helemaal niet. Ik wist dat zo’n traject voor homostellen normaal gesproken vijf tot acht jaar duurt. Soms gebeurt het zelfs nooit. Dus ik dacht: waar maak ik me druk om, dat is toekomstmuziek. Ik hoor wel wanneer de volgende stap komt.

Wachten op adoptie is vreemd. Je wacht op iets waarvan je niet weet of het ooit komt. Je wacht eigenlijk ‘op niks’. Op een volgend gesprek, een volgende beoordeling. In het begin viel dat wachten me mee. Pas toen de gesprekken serieuzer werden en alles concreter werd, voelde ik: dit komt dichterbij. Toen werd het spannend. En toen brak ook nog de pandemie uit en gingen grenzen dicht. We vroegen ons af wat dat betekende voor buitenlandse adoptie. Alles werd onzeker.”

‘Ik wist: dit is het’

“Na drie jaar kregen we ineens een bericht of we ’s avonds konden bellen over ons dossier. Ik voelde het meteen: dit is het. Waarom zou je anders ’s avonds bellen? Mijn toenmalige partner was voorzichtiger, maar ik wist het zeker. En inderdaad: we waren gematcht. Een moeder had óns gekozen voor haar zoon van twaalf weken oud. Dat was Sem.

Tien dagen later stond hij bij ons voor de deur. Ons kind werd letterlijk aan huis gebracht. Van jaren wachten naar in één klap vader zijn. Dat was ontzettend speciaal.”

Een jaar in onzekerheid

“Wat veel mensen niet weten, is dat de eerste twaalf maanden alles nog kan worden teruggedraaid. In die periode ben je officieel pleegouder. De biologische moeder en instanties hebben bedenktijd. Pas na een jaar kan de adoptie definitief worden gemaakt.

Juist in dat eerste jaar liep mijn relatie stuk. Dat gaf spanning. We hadden officieel nog geen gezag, de voogdij lag bij een instantie. Ik wist niet hoe het juridisch zou uitpakken en de betrokken jeugdbeschermer ook niet omdat dit in de hele Nederlandse adoptiegeschiedenis nooit eerder was voorgekomen. Daarom werd een jurist ingeschakeld die me kon vertellen dat de enige optie binnen de wet was om van een tweeouderadoptie een eenouderadoptie te maken.

Er is in Nederland nog nooit een alleenstaande man geweest die op deze manier heeft geadopteerd. Ik was de uitzondering. Dat voelde kwetsbaar, maar ook strijdlustig. Toen ik officieel het gezag kreeg, voelde ik heel sterk: nu ben ik echt je vader. Toen kwam de kracht.”

Verstrikt in regels

“Wat mij bijna brak, was het papierwerk. Het zijn zó veel protocollen en regels dat je de rode lijn kwijtraakt. Veel beleid is gebaseerd op het Haags Adoptieverdrag uit de jaren negentig. Maar dertig jaar later ziet de wereld er anders uit. Gezinnen zien er anders uit. Alleen de wetgeving is nauwelijks mee veranderd.

Ik liep tegen absurde situaties aan. Zo kon ik wel een paspoort aanvragen voor mijn zoon, maar het niet ophalen, omdat het systeem aangaf dat hij ‘geen ouders’ had. Instanties communiceren niet goed met elkaar. Kinderbescherming, jeugdzorg, gemeenten – je moet door allerlei lagen heen, maar niemand overziet het geheel.

En ja, het systeem is nog steeds ingericht op het traditionele gezin. Ik heb het allemaal gehoord: we hebben niks tegen homo’s, mooi hoor mannen samen. Maar daar koop je niets voor. Het beleid moet kloppen. Mensen moeten weten waar ze aan toe zijn.”

>Waarom hij zijn verhaal opschreef

“Ik besloot mijn reis vast te leggen, omdat ik merkte hoe weinig overzicht er is. In mijn boek Buiten gewone gezinnen onderzoek ik alle vormen van ouderschap buiten de norm: adoptie, pleegzorg, fertiliteitstrajecten , draagmoederschap, meeroudergezinnen, alleenstaand ouderschap. Maar ook rouw, twijfel en ongewenste kinderloosheid.

Inclusief ouderschap begint vaak bij een wens die niet vanzelf vervuld wordt. Daar zit rouw in. Teleurstelling. Soms moet je eerst stilstaan bij het feit dat het niet is gelukt, voordat je verdergaat. Ik vind het belangrijk dat we dat gesprek voeren. En ook dat we bewust kinderloosheid serieus nemen. Dat is minstens zo waardevol. Bij twijfel zeg ik: niet doen. Ouderschap gaat niet alleen over jouw verlangen, maar ook over het belang van een kind.”

Meer begrip en zachtheid

“Wat ik hoop, is dat mensen hun blik verruimen na het lezen van mijn boek. Dat ook mensen die zelf geen kinderen willen, begrijpen waar hun collega in een ivf-traject doorheen gaat, of wat adoptie of pleegzorg inhoudt, zeker als iemand in hun omgeving in die situatie zit. Ik hoop op meer begrip, tolerantie en zachtheid. Het gezin zelf hoeft niet steeds de ambassadeur te zijn van hun gezinsvorm. Verdiep je als buitenstaander ook in de verschillende vormen van ouderschap.

Ook hoop ik dat toekomstige ouders hun verantwoordelijkheid nemen. Een kind krijgen is niet alleen een wens vervullen, het is ook bouwen aan een toekomst. Wat kun je een kind bieden? Ben je bereid je daarin te verdiepen?”

Voor Sem

“Als Sem later mijn boek leest, hoop ik dat hij voelt dat zijn vader met de juiste bedoelingen en een groot hart een gezin heeft willen stichten. Dat alles wat ik deed, uit liefde was. Met de kennis van nu zou ik sommige dingen anders aanpakken, me nog beter inlezen. Maar ik hoop dat hij ziet dat hij en ik dit samen hebben gedaan. Als team.

Het allermooiste aan Sem zijn vader zijn is de onvoorwaardelijke liefde. Die werkt twee kanten op. Dat heb ik nooit eerder zo gevoeld. En dat ik de wereld opnieuw mag ontdekken door zijn ogen. Hij leert schrijven, lezen, fietsen en ik denk: zo ervaart een kind dat dus. Dat ik dat mag meemaken, met hem en door hem, is het grootste cadeau dat er is.”

Buiten gewone gezinnen is hier verkrijgbaar voor 24,99 euro.