Sabine van der Spoel Opvoeden vandaag, 13:03

Leestijd: 5 minuten

Docent Jaser vertelt zijn klas over zijn overleden vriend (8): ‘Tranen mogen ook vallen’

School draait niet alleen om cijfers, toetsen en diploma’s. Het draait ook om mens zijn, en dat weet docent Jaser Husseini als geen ander. Toen zijn studenten onlangs met ingrijpend verlies te maken kregen, gebruikte hij zijn burgerschapsles om een persoonlijk gesprek met zijn studenten aan te gaan.

Het gesprek aangaan


Onlangs hing er een zware deken van verdriet op het ROC Nijmegen waar Jaser Husseini werkt als docent burgerschap. Verschillende ingrijpende gebeurtenissen hadden veel indruk gemaakt op de studenten en Husseini wilde hun verdriet en emoties graag bespreekbaar maken. 



“Toen ik zelf jong was, heb ik daar nooit lessen over gehad. Ik weet nog dat ik vroeger niet wist hoe ik met die emoties moest omgaan.”

Om het gesprek op gang te brengen, schreef hij groot het woord ‘verlies’ op het bord. “Ik zei het volgende: ‘Eén ding is zeker, honderdduizend procent zeker: dat we allemaal iemand gaan verliezen.’ En toen heb ik mijn verhaal verteld.”

Zijn eigen verhaal 

Met zijn klas sprak Husseini openhartig over twee personen die hem heel dierbaar waren. “Ik heb verteld over mijn beste vriend uit Afghanistan. Hij is op zijn achtste op een landmijn gestapt en is daaraan overleden.”

Ook kreeg Husseini niet veel later te maken met het verlies van zijn opa. “Mijn opa was mijn alles”, herinnert hij zich. Hij vluchtte met zijn ouders naar Nederland en toen zijn opa kwam te overlijden, kon hij er niet heen om afscheid te nemen. “Dat gaf heel veel verdriet. Ik vertelde mijn studenten vervolgens wat dat met mij heeft gedaan en hoe het tot mijn twintigste heeft geduurd voordat ik dat verdriet een plekje kon geven.”

Van verdriet naar een glimlach

Zijn verhalen kwamen bij zijn studenten binnen. “Ik vertelde dat ik veel tranen heb gelaten om mijn vriend en mijn opa, maar deelde ook met ze dat die tranen op een gegeven moment plaatsmaakten voor een glimlach.” 

Vervolgens ging hij met zijn leerlingen in gesprek over hoe emoties en verdriet na verloop van tijd kunnen veranderen en er naast het gemis ook weer ruimte kan ontstaan voor mooie herinneringen. “Ik wil ze meegeven dat er aan het einde van de tunnel licht is.”



Ook de studenten kregen de ruimte om te vertellen wat hen bezighield. Daarbij vindt Husseini het belangrijk dat iedereen respectvol met elkaars verhaal omgaat. “Maar af en toe zijn tranen in de klas niet te voorkomen.” 

En niet alleen is daar ruimte voor tijdens de les, maar ook daarna. Als docent waakt hij erover dat leerlingen ook buiten de les netjes en respectvol met elkaars emoties omgaan. 



Een docent is ook een mens

Voor Husseini is het belangrijk dat studenten zien dat ook een docent gevoelens heeft en niet overal een antwoord op weet. “Ik vind het belangrijk om de menselijke kant te laten zien, dat ik als docent net als zij emoties en gevoelens heb. De ene dag is het samen plezier hebben, samen lachen, maar verdriet mag er ook zijn, tranen mogen ook vallen.”

Met zijn houding hoopt hij de afstand tussen docent en student kleiner te maken. Dat betekent overigens niet dat hij zomaar alles met zijn leerlingen deelt. Hij benadrukt dat hij het tegelijkertijd belangrijk vindt om professioneel te blijven. “Je moet niet een klas binnenlopen en je helemaal laten gaan. Je moet de kinderen natuurlijk niet opzadelen met je eigen problemen.” 



Daarom denkt hij vooraf goed na over wat hij wil vertellen en welk doel dat dient. “Wat is belangrijk om te vertellen? Wat is mijn doel? Het moet iets aan de les toevoegen. En niet zomaar uit de lucht komen vallen.” 

Daarbij put hij niet alleen uit zijn eigen ervaringen, maar ook uit verhalen van mensen die hij in zijn leven heeft ontmoet. Zo hoopt hij de wereld van zijn studenten te vergroten.

Een tegengeluid bieden

Die openheid gebruikt hij ook om andere onderwerpen bespreekbaar te maken. Zo staat Husseini met zijn leerlingen stil bij onzekerheid, iets waar vooral jongens volgens hem soms moeilijk voor uit durven komen. “Online krijgen ze de boodschap dat mannen niet onzeker mogen zijn. Dan zeggen ze: ‘Een echte man hoort niet onzeker te zijn.’ Dan denk ik: hoezo hoor je niet onzeker te zijn?”

Zijn reactie is om ook zijn eigen onzekerheden te benoemen. “Ik zeg dan: ‘Maar ik ben ook onzeker. Ik ben onzeker over hoe ik eruitzie en over van alles en nog wat’.” Daarmee wil hij zijn leerlingen laten zien dat kwetsbaarheid niet iets is om je voor te schamen. “Onzekerheid hoort nu eenmaal bij het leven, ook als je een jongen bent. Daar is helemaal niks mis mee.” Naast alle technische dingen op de opleiding, is het belangrijk om eigenlijk non-stop het gesprek te voeren.”

De impact van een docent

Soms wordt pas jaren later duidelijk hoeveel zo’n gesprek of de aandacht van een docent voor een leerling kan betekenen. Husseini vertelt over de destijds 16-jarige Jefferson, die hij begeleidde toen hij het moeilijk had. “We hebben samen veel gesprekken gevoerd. Uiteindelijk lukte het hem om zijn diploma te halen en ging hij aan de slag.”


Afgelopen maand kreeg Husseini onverwacht een mail van zijn oud-student. Jefferson, die inmiddels 26 is, wilde zijn geluk met hem delen: zijn dochtertje was geboren. Husseini vroeg meteen of hij op kraamvisite mocht komen. Daar ontmoette hij ook Jeffersons vrouw en zag hij het gezin samen.


Wat hem vooral bijbleef, was dat Jefferson nu “heel gelukkig was met zijn mooie gezin”. Voor Husseini zit daarin de betekenis van zijn werk. “Daar zit de trots. Dat hij en zijn gezin gelukkig zijn. Dan denk ik: ja, het is gelukt. Dat zijn de momenten!”

Geschreven door Sabine van der Spoel

Ze zeggen dat je je nooit 100 procent kunt voorbereiden op het ouderschap, maar tegen beter weten in doet Sabine toch een poging. Wat zijn de voor- en nadelen van gentle parenting? En hoe houd je het ook een beetje leuk voor jezelf? Hoewel ze zelf nog geen kinderen heeft, blijkt haar zoektocht naar antwoorden een onuitputtelijke bron van inspiratie voor de artikelen die ze schrijft voor J/M Ouders. Als ze niet achter haar laptop zit om te schrijven, gaat ze graag naar concerten en de bioscoop, maakt ze een relaxte wandeling door het bos of is ze haar volgende reis aan het plannen.

Reacties