Sophie Rietmulder Kinderwens vandaag, 13:01

Leestijd: 5 minuten

Sophie (32) wil dolgraag moeder worden, maar twijfelt: helpt eicellen invriezen haar straks?

Steeds meer vrouwen kiezen ervoor om hun eicellen te laten invriezen. In veel Nederlandse ziekenhuizen zijn de wachtlijsten voor zo’n traject de afgelopen jaren flink opgelopen. De reden is vaak dezelfde: de wens om moeder te worden is er wel, maar de juiste partner, timing of levensfase nog niet.

Ook J/M Ouders-redacteur Sophie (32) besloot zich te verdiepen in de mogelijkheid. Voor haar staat één ding vast: ze wil graag moeder worden. Alleen loopt haar leven op dit moment anders dan ze had gedacht. Daarom onderzoekt ze de mogelijkheid om haar eicellen te laten invriezen.

‘Ik wilde altijd al moeder worden’

“Als je me als kind vroeg wat ik later wilde worden, was het antwoord altijd hetzelfde: moeder. Al van jongs af aan sleepte ik met poppen en kinderwagens, en toen ik ouder werd, huppelde ik vrolijk van het hele oppasadres naar het andere. Later koos ik voor een carrière in het onderwijs en bleven alle richtingaanwijzers dezelfde kant op knipperen: ik vond het fantastisch om voor kinderen te zorgen, en hoopte dat ik dat ooit met net zo veel liefde voor mijn eigen kinderen mocht doen. Ik was nog jong, maar ik wist zeker: voor mijn dertigste word ik moeder.

Naarmate de jaren vorderde, kreeg mijn leven steeds meer vorm. Ik werd een reislustige journalist, auteur, vriendin; op mijn dertigste had ik het allemaal voor elkaar. Maar één ding was ik niet: moeder.

Moeder worden voor je 30e

Nu vond ik dat in eerste instantie niet zo’n probleem. Ook al had ik jarenlang het ideaalbeeld in mijn hoofd van moeder worden vóór mijn dertigste, liep mijn leven gewoon anders dan gedacht. Ik was lang vrijgezel. Op mijn 29e ontmoette ik mijn huidige vriend, nét voor mijn zelfbedachte deadline voor het moederschap. Logisch dus ook, dat ik onze eerste date niet begon met de vraag: ‘dus, wanneer beginnen we aan kinderen?’

Ook genoot ik nog met volle teugen van het leven zonder kinderen. Mijn relatie en carrière stonden vol in bloei, en ik verdiende eindelijk genoeg geld om mijn andere dromen achterna te jagen. Zo woonde ik een tijdje in New York, werkte ik in steden als Londen en Parijs en begon ik aan het schrijven van mijn eerste, echte boek.

Twee jaar na mijn zelfopgelegde kinder-deadline zette het me aan het denken: deze dingen had ik waarschijnlijk niet kunnen doen als ik vroeg een kind had gekregen. Maar, ook al ben ik nog best jong, kan ik door deze keuzes nu nog wel kinderen krijgen? En hoe oneerlijk is het eigenlijk dat we als vrouw moeten kiezen tussen kind en carrière?

Kiezen tussen kind en carrière

Begrijp me niet verkeerd, ik zie héél veel vrouwen om me heen die de combinatie van het moederschap en een carrière keihard rocken, maar dat is er bij mij nog niet van gekomen. Hoewel ik een stabiele relatie heb, remt de manier waarop ons leven loopt onze kinderwens ook af. Zo wonen we nog niet samen, hebben we nog heel veel dromen, plannen en doelen die we eerst willen uitvoeren vóórdat we ouders worden, en voelen we ons simpelweg nog niet klaar voor het ouderschap.

Tegelijkertijd heeft mijn biologische klok daar natuurlijk totaal geen boodschap aan. Deze zomer word ik 33, en dat brengt me bij de vraag: kan ik eigenlijk nog wel kinderen krijgen? Hoe snel moeten we daarmee beginnen en wíllen we daar eigenlijk wel snel mee beginnen?

Tekst gaat verder onder Instagrampost

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Sophie Rietmulder (@sophierietmulder)

Op Instagram deelt Sophie openhartig wat er allemaal in haar leven speelt.

Zoektocht naar het invriezen van eicellen

In de praktijk zag ik een vriendin vijf jaar worstelen met zwanger worden. Vijf jaar van onduidelijkheid, verdriet, onzekerheid; dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Na vijf jaar stille strijd, want je leven gaat natuurlijk gewoon door, verwelkomen zij en haar man volgende maand hun dochter. Weer begon het bij mij te knagen: staat zo’n slopend traject mij ook te wachten als ik te lang wacht? Ik weet immers niet hoe het er in mijn lijf aan toe gaat. 

Pas toen merkte ik hoe weinig er eigenlijk over gepraat wordt; die enorme kinderwens, maar nog geen tijd, ruimte, of juiste persoon om ‘m waar te maken. Totdat ik een post van Vivian Hoorn op Instagram tegenkwam. Ze vertelde open over haar keuze om haar eicellen in te laten vriezen. Alle twijfels, hoop en angsten kwamen voorbij: wát een verademing. Het spoorde mij aan om ook het heft in eigen handen te nemen. Want ook al ben ik nog niet klaar voor het moederschap, het is en blijft nog steeds mijn allergrootste wens. 

Het traject

Binnenkort heb ik een afspraak bij een fertiliteitskliniek, waar eerst een aantal tests worden afgenomen. Door middel van bloedonderzoek en een echo wordt vastgesteld hoe het met mijn eierstokken en eicelvoorraad is gesteld. Samen geven deze onderzoeken een beeld van mijn vruchtbaarheid en van hoe goed mijn lichaam waarschijnlijk zal reageren op de hormonen die worden gebruikt om meerdere eicellen tegelijk te laten rijpen voor het invriezen. Die uitslag krijg ik twee weken later. Dan kunnen we bepalen of en wanneer ik mijn eicellen kan laten invriezen.

Omdat ik het zó belangrijk vind dat hier meer over wordt gesproken, neem ik je de komende tijd mee in mijn traject. Zo krijgen vrouwen die twijfelen, nieuwsgierig zijn of simpelweg willen weten hoe het proces werkt een eerlijk kijkje achter de schermen. 

Ik vind het ongelooflijk spannend en zit met ontzettend veel vragen. Wat gaat de uitslag zijn? Ga ik daadwerkelijk over op het invriezen van mijn eicellen? Komt dat traject uiteindelijk tot een kindje, en wanneer dan? En zal mijn allergrootste wens ooit in vervulling gaan: mag ik moeder worden? Onzekere vragen waar ik nú al een kleine traan bij wegpink, maar waar ik hopelijk later met een grote glimlach op terugkijk. 

Hoe het precies gaat lopen weet ik nog niet, maar ik neem je stap voor stap met me mee.”