Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:03

Leestijd: 3 minuten

Eline (37): ‘Ik vind het ontzettend moeilijk dat we niet zelf kunnen kiezen naar welke middelbare school onze zoon gaat’

Na de zomer gaat de zoon van Eline naar de middelbare school. Waar hij er opvallend ontspannen onder blijft, ligt Eline er soms wakker van. In hun grote stad werkt het namelijk met een lotingssysteem en dat betekent dat je als ouder niet zelf bepaalt waar je kind terechtkomt. “Het idee dat ik er geen controle over heb, vind ik misschien nog wel het lastigst.”

“Ik had altijd gedacht dat je gewoon een school kiest, je kind inschrijft en klaar. Dat het spannend is of hij het naar zijn zin krijgt, ja, maar dat je in elk geval zélf beslist waar hij naartoe gaat. Niet dus. Hier in de stad werkt het met een lijst van voorkeursscholen en daarna is het afwachten. Een soort loterij eigenlijk. Ik vind dat echt ingewikkeld.

Eén specifieke school

Mijn zoon zelf maakt zich er totaal niet druk om. Hij zegt: ‘Ik zie het wel, mam.’ Hij wil gewoon met zijn vriendjes naar één specifieke school. Die school is populair, staat goed aangeschreven en ligt iets verder bij ons vandaan. Hij heeft daar een open dag gehad en was meteen enthousiast. Sindsdien zegt hij: ‘Daar wil ik heen.’

Maar juist omdat die school zo populair is, is de kans klein dat hij daar daadwerkelijk geplaatst wordt. En dat maakt me onrustig. Want wat als hij wordt uitgeloot? Wat als hij terechtkomt op de school hier om de hoek?

Bepaald gevoel

Misschien klinkt het oppervlakkig, maar als ik langs die school fiets en ik zie de leerlingen die daar rondhangen, dan denk ik: is dit de omgeving waarin ik mijn kind de komende jaren zie opgroeien? Natuurlijk weet ik dat je niet moet oordelen op wat je op straat ziet, maar je krijgt toch een bepaald gevoel. En dat gevoel zegt: dit wil ik niet. Het idee dat ik daar geen controle over heb, vind ik misschien nog wel het lastigst. Je probeert als ouder je kind te begeleiden, de juiste keuzes te maken en kansen te creëren. En nu moet ik een lijstje invullen en maar hopen dat het systeem ons gunstig gezind is.

Ik merk dat ik scenario’s in mijn hoofd maak. Stel dat hij niet bij zijn vriendjes komt, stel dat hij zich alleen voelt of stel dat hij zich niet thuis voelt op die andere school. De middelbare school is zo’n bepalende periode. Nieuwe vrienden, nieuwe invloeden en de puberteit. Ik gun hem een plek waar hij zich veilig voelt en waar hij uitgedaagd wordt.

Afremmen 

Tegelijkertijd probeer ik mezelf ook af te remmen. Misschien projecteer ik mijn eigen angsten wel op hem. Hij is nuchterder dan ik. Voor hem is het simpel: als zijn vrienden meegaan, is het goed. En als het anders loopt, maakt hij daar waarschijnlijk ook weer het beste van. Maar ik ben zijn moeder. Ik denk vooruit en ik zie beren op de weg nog voordat ze er zijn.

Het duurt nog even voordat we weten op welke middelbare school hij geplaatst wordt. Tot die tijd probeer ik mezelf voor te houden dat het uiteindelijk niet alleen de school is die bepaalt hoe hij zich ontwikkelt, maar ook wat hij van huis uit meekrijgt. Toch hoop ik dat we gewoon geluk hebben. Dat die ene school hem kiest. Dat hij na de zomer met zijn vriendjes op de fiets stapt naar een plek waar hij zich meteen thuis voelt. En dat ik dan eindelijk weer rustig kan slapen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.