Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen Bijgewerkt: 29 jan 2026, 14:20

Leestijd: 4 minuten

Elke (42): ‘Ik vind het maar irritant dat mijn schoonvader ervan uitgaat dat hij elke avond mee kan eten’

Sinds haar schoonvader met pensioen is, voelt het voor Elke alsof hij er een nieuw dagelijks ritueel op heeft na gehouden: aanschuiven bij het avondeten. En daarna blijven hangen, lang blijven hangen. “Tegen de tijd dat het 21.30 uur is, zit hij er vaak nog.”

“Vroeger was het eigenlijk best gezellig. Elke zondag kwam hij eten, vaste prik. Dan maakte ik iets extra’s, de kinderen wisten dat opa kwam en mijn man vond het fijn. Het hoorde erbij. Maar sinds hij acht maanden geleden met pensioen ging, is er iets veranderd. Het is alsof hij ineens geen eigen leven meer heeft. Geen plannen, geen afspraken en geen hobby’s.

Elke avond rond 17.30 uur

Het begon onschuldig. Eerst een extra doordeweekse avond. ‘Ik had niks in huis’, zei hij dan. Of: ‘Ik was toch in de buurt.’ Prima, dacht ik, kan gebeuren. Maar van één keer per week werden het er twee. En van twee, drie. En voor ik het wist, stond hij letterlijk elke avond rond 17.30 uur voor de deur. Zonder te appen, zonder te vragen. Gewoon met de verwachting: ik eet mee.

Ik sta dan in de keuken met pannen op het vuur en denk: moet ik nu weer extra eten maken? En het gaat me niet eens alleen om het eten. Het gaat om het gevoel dat ik nergens meer over ga. Dat ons gezin niet meer alleen is en dat er altijd iemand aanschuift.

Proberen aan te kaarten

Ik heb het geprobeerd aan te kaarten.‘Ik vind het soms ook wel fijn om gewoon met z’n vijven te eten’, zei ik. Hij keek me echt glazig aan, alsof ik een andere taal sprak. ‘Maar ik ben er toch?’ zei hij dan. Ja, precies, dat is het hele punt.

En koken? Hij kan prima voor zichzelf koken. Hij is gezond, mobiel, heeft een grote keuken en een koelkast. Maar nee, hij vindt het makkelijker om bij ons te eten. En als hij er dan eenmaal is, blijft hij ook. Na het eten zakt hij achterover op de bank, zet de voetbal aan of begint de kinderen te porren of ze een spelletje willen doen. Tegen de tijd dat het 21.30 uur is, zit hij er vaak nog.

Op de bank ploffen 

Soms wil ik gewoon na het eten even op de bank ploffen met mijn man. Even praten of gewoon even niks. Geen opa die tussendoor commentaar levert, geen extra sociale verplichting. Gewoon ons gezin. Is dat zo gek?

Mijn man vindt dat ik zeur. ‘Hij is alleen sinds hij met pensioen is’, zegt hij. ‘Laat die man toch.’ En ja, ik snap dat ook wel. Echt, ik gun hem gezelschap. Maar moet dat dan elke avond? Moet dat ten koste gaan van ons?

Voor gastvrouw spelen

We hebben er zelfs al ruzie om gehad. Echt ruzie. Dan zeg ik dat ik me opgeslokt voel in mijn eigen huis en dan zegt hij dat ik geen empathie heb. Terwijl ik juist denk: waar is de empathie voor mij? Voor het feit dat ik ook weleens een avond zonder schoonvader wil? Dat ik niet elke dag wil koken voor een extra persoon en daarna ook nog gastvrouw wil spelen?

Als het nou één of twee keer per week was, prima. Zelfs drie keer, vooruit. Maar dit voelt niet meer als gezelligheid. Dit voelt als vanzelfsprekendheid. Alsof hij er recht op heeft. Alsof ons huis nu ook zijn huis is.

Schuldig voelen 

En het ergste? Ik voel me schuldig dat ik me eraan erger. Want hij doet niks verkeerd, zegt iedereen. Maar ondertussen zit ik elke avond aan tafel te tellen hoe lang hij blijft hangen. En te verlangen naar een avond waarop de deur dichtgaat, de tafel wordt afgeruimd en het gewoon even stil is. Zonder opa, zonder voetbalcommentaar. Gewoon wij als gezin.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer lezen?

• Raafke (30): ‘Mijn schoonmoeder kust mijn kind op de mond’.
• Dilemma: ‘Mijn schoonmoeder houdt zich niet aan mijn opvoedregels. Kan ik dat van haar eisen?’
• Leonoor (36): ‘Mijn schoonmoeder en moeder strijden om de beste oma te zijn’ 
• Dilemma: ‘Mijn schoonmoeder geeft mijn kind veel minder cadeaus dan haar andere kleinkind, zeg ik er wat van?’