Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:01

Leestijd: 3 minuten

Esther (38): ‘Mijn ex geeft de kinderen alles en nu verwachten ze dat van mij ook’

Een jaar na de scheiding probeert Esther haar leven opnieuw op te bouwen. Waar zij elke euro moet omdraaien, lijkt haar ex moeiteloos geld uit te geven aan hun kinderen. Ze gunt het ze van harte, maar merkt dat het haar in een lastige positie brengt. “Mijn dochter kreeg ‘even’ nieuwe sneakers waar ik drie maanden voor zou moeten sparen.”

“Ik wil vooropstellen: ik ben blij dat hun vader het goed doet. Echt. Hij had altijd al een fantastische baan en ook na de scheiding is daar financieel niets in veranderd. Hij woont in een mooi huis, rijdt een nieuwe auto en kan de kinderen geven wat hij wil. Dat is op zichzelf natuurlijk fijn, want het zijn óók mijn kinderen en ik wil dat ze niets tekortkomen.

Verschil tussen werelden groot

Maar het verschil tussen zijn wereld en de mijne is groot geworden. Toen we nog samen waren, voelde dat minder scherp. Nu wonen we apart en zie ik het contrast elke week opnieuw. Als ze bij hem zijn, lijkt het één groot uitje. Nieuwe PlayStation-spellen? Geen probleem. Even karten? Doen we. Naar de bioscoop, naar een jumping park, uitgebreid shoppen voor merkkleding: het kan allemaal. Laatst kwam mijn zoon thuis met een nieuwe telefoon, ‘gewoon omdat deze beter was’. Mijn dochter kreeg sneakers waar ik drie maanden voor zou moeten sparen.

En begrijp me niet verkeerd: ik gun het ze. Ik wil niet die moeder zijn die jaloers is op wat hun vader kan geven. Maar ze verwachten steeds vaker dat het hier ook zo gaat. Dat ik ook zomaar zeg: ‘Tuurlijk, we gaan wel even shoppen.’ Of dat ik zonder nadenken een nieuw spel koop omdat iedereen het heeft.

Teleurstelling

Ik heb dat geld niet. Na de scheiding voelde het alsof ik financieel weer bij nul begon. Een nieuw huis inrichten, vaste lasten in mijn eentje dragen en alles opnieuw regelen. Ik werk hard, maar ik moet plannen, schuiven en soms nee zeggen. Een keer per maand naar de bioscoop moet kunnen, en af en toe een ijsje halen of samen iets leuks doen, dat vind ik belangrijk. Maar elke week een duur uitje of steeds cadeaus kopen? Nee, dat zit er gewoon niet in.

Wat pijn doet, is de teleurstelling in hun ogen als ik zeg dat iets niet kan. ‘Maar bij papa wel’, zeggen ze dan. En dan voel ik me ineens de saaie, strenge ouder. Alsof ik ze iets ontzeg wat normaal is. Terwijl ik juist probeer ze te leren dat geld niet onbeperkt is.

Opnieuw beginnen

Soms lig ik ’s avonds wakker en vraag ik me af of ik tekortschiet. Of ze later zullen zeggen dat het bij papa altijd leuker was. Dat het daar altijd feest was en hier niet. Maar ik probeer mezelf eraan te herinneren dat ouderschap niet alleen draait om uitjes en spullen. Hier eten we samen aan tafel, hier maken we huiswerk aan de keukentafel en hier is rust en regelmaat.

Ik zit nog midden in het opbouwen van mijn nieuwe leven. Financieel, maar ook emotioneel. Alles voelt soms nog pril en kwetsbaar. Ik wil ze stabiliteit geven, geen wedstrijd spelen in wie het meeste kan uitgeven. Alleen is het moeilijk om dat uit te leggen aan een twaalf- en dertienjarige die vooral zien wat hun vrienden hebben en wat hun vader moeiteloos koopt. Ik hoop dat ze later begrijpen dat liefde niet zit in nieuwe telefoons of dure sneakers, maar in er zijn. Ik doe wat ik kan, binnen mijn mogelijkheden en ik hoop dat dat uiteindelijk genoeg is.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.