Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen Vandaag, 11:02

Leestijd: 3 minuten

Adoptiemoeder (52) deelt haar familietraditie: ‘Zo laten wij elke week zien wie er toe doet’

Elke familie kent rituelen die blijven, juist omdat ze zo vertrouwd zijn. Tradities die herinneringen maken, kinderen verbinden en elk jaar opnieuw betekenis krijgen. In deze rubriek delen ouders hun familietraditie. Dit keer vertelt Miranda (52) over de momenten met haar dochter Mica koestert die zij koestert.

Verschil maken

“Rond kerst maken Mica en ik ieder jaar een lijstje. Daarop schrijven we zo’n vijftien namen van mensen die in het afgelopen jaar een extra stap voor ons hebben gezet. Mensen die, zoals wij dat noemen, een tweede mijl voor ons zijn gegaan. Voor ieder van hen kopen we een ornament in de vorm van een engel, met een lief kaartje erbij. In dat kaartje schrijven we waarom juist zij zo van betekenis voor ons zijn geweest.

Dat kan een echtpaar zijn dat heeft toegezegd Mica’s hardloopschoenen te sponsoren, een sport die ze met veel plezier en succes beoefent. Of haar juf en meester, die net iets extra’s voor haar deden. Naast dat het een mooie manier is om de kerstkaartentraditie levend te houden, voelt het vooral als een kans om mensen bewust te laten weten dat hun inzet verschil heeft gemaakt.”

Tranen

“Soms krijgt een traditie onverwacht een extra laag. Een paar weken geleden bleef Mica een nachtje logeren bij mijn zus, omdat ik voor een vergadering in Amsterdam moest zijn. Het perfecte moment om mijn zus, ook een engel, haar ornament en kaartje te geven. Terwijl ik nadacht over wat ik voor Mica in haar logeertas kon achterlaten, realiseerde ik me ineens: als iemand veel voor míj heeft betekend, dan is zij het wel.

Ik schreef ook voor haar een kaartje. Van alle kaartjes die ik dat jaar schreef, raakte deze mij het meest. Hoe ze reageerde toen ze het las, weet ik niet precies. Maar inmiddels heb ik al drie lieve kaartjes van haar teruggekregen, waarin ze schrijft hoe mooi en lief ze mij vindt. Ook dat bracht me tot tranen.”

Haïti

“Een aantal van onze tradities is verbonden met Mica’s Haïtiaanse achtergrond. Op 1 januari en 18 mei, belangrijke feestdagen in Haïti, hangt bij ons de Haïtiaanse vlag uit. Mensen die als passant door de straat lopen vragen zich soms af waar die vlag vandaan komt, maar diegenen die hier wonen weten dat dit voor Mica is. Het is een meisje dat iedereen kent en met iedereen een praatje maakt. We vieren ook de verjaardagen van haar ouders, die in Haïti wonen. Daarmee begonnen we toen ze drieënhalf jaar geleden naar Nederland kwam, met een taartje. Inmiddels is dat vervangen door een zelf versierd ijsje, want Mica is geen grote fan van gebak. Met een brandend kaarsje loopt ze al zingend vanuit de keuken naar de kamer, waar ik haar opwacht.

Als adoptiemoeder zie ik het als mijn taak om verbroken verbindingen, waar mogelijk, te helpen herstellen. Alleen daarom al vind ik het belangrijk om stil te staan bij haar nationaliteit en familie op deze momenten.”

Nieuwe week

“Toch is er één traditie die voor ons misschien wel het meest betekenisvol is: Mica’s ‘kiesdag’. Eén keer per week mag zij bepalen wat we ’s avonds eten. Dat doen we altijd op zondag. We eten bij kaarslicht, drinken limonade uit wijnglazen en zetten vaak een rustig muziekje op. Het is een warm, terugkerend moment waarop we samen vooruitkijken naar de nieuwe week.

Na het eten lezen we een verhaal uit de kinderbijbel en mag Mica een opgevouwen papiertje uit een doosje trekken. Op elk papiertje staat de naam van iemand die belangrijk voor ons is, ook familieleden en vriendinnen in Haïti. Voor degene die we trekken, spreken we samen een kort, zelf bedacht gebed uit. Deze invulling van de zondagavond heb ik niet zomaar bedacht; ik heb zelf vergelijkbare herinneringen aan mijn jeugd. En wie weet is dit een traditie die Mica later weer doorgeeft.

Zo bouwen we, stap voor stap, aan rituelen die niet alleen herinneringen maken, maar ook verbinden, met elkaar, met anderen en met alles wat ons leven heeft gevormd.”