Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:04

Leestijd: 3 minuten

Fons (14) vindt het vervelend dat zijn zusje altijd wordt voorgetrokken: ‘Alsof zij beter is’

Fons voelt zich thuis vaak over het hoofd gezien. Zijn jongere zusje van 11 krijgt naar zijn gevoel altijd alle aandacht en dat doet pijn. “Als ik iets vertel, moet ik echt vechten om gehoord te worden.”

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Het valt me gewoon ontzettend op dat alles om mijn zusje draait. Ze is slim, sportief en bijna alles lukt haar meteen. Ze turnt en papa en mama rijden haar overal naartoe door het hele land voor wedstrijden. Vorige maand had ze een regionale finale en ze gingen allebei mee. Ik had diezelfde dag een belangrijke voetbalwedstrijd en ik moest thuisblijven, want zij ging voor. Het voelde alsof mijn wedstrijd er niet toe deed, alsof alleen zij belangrijk is.

Vechten om gehoord te worden

Thuis gaat het ook zo. Als zij iets vertelt over school of haar vriendinnen, hangen papa en mama aan haar lippen. Maar als ik iets probeer te zeggen, moet ik echt vechten om gehoord te worden. Laatst had ik een topcijfer voor wiskunde gehaald en ik vertelde het aan papa terwijl hij op zijn telefoon zat. Hij keek even op en zei: ‘Oh, goed zo’, en ging verder met scrollen. Mijn zusje zegt iets kleins en meteen staat iedereen te juichen of te lachen. Het voelt soms alsof zij alles automatisch verdient en ik alles moet bewijzen.

Zij mag kiezen 

Het gebeurt ook met kleine dingen. Als we samen ontbijten, krijgt zij altijd het eerste stuk fruit of de laatste croissant en ik moet maar kijken wat overblijft. Bij het avondeten mag zij kiezen wat er op tafel komt, en als ik iets voorstel, zeggen ze: ‘Ach, laat maar, we luisteren echt naar je hoor.’ Maar ik merk dat ze dat eigenlijk niet doen. Het klinkt misschien klein, maar het voelt alsof ik nooit genoeg ben, alsof mijn mening niet telt.

Jaloers en verdrietig 

Ik word er soms jaloers en verdrietig van. Vorige week had ze een dansoptreden en ik moest thuisblijven omdat ik voetbaltraining had. Toen ze thuiskwam, kreeg ze meteen complimenten en ik moest mijn verhaal over die training gewoon stilletjes vertellen. Waarom lijkt zij altijd beter, altijd leuker, altijd belangrijker? Ik probeer mijn best te doen op school, op voetbal, alles, maar het lijkt alsof het nooit genoeg is.

Ongelukkig 

Ik weet dat het niet eerlijk is om te vergelijken, dat mijn zusje ook haar best doet en dat ze niet expres meer aandacht krijgt. Maar ik kan het gewoon niet helpen: ik word er ongelukkig van. Soms wil ik gewoon dat iemand naar me kijkt en zegt: ‘Fons, goed gedaan, we zijn trots op jou.’ Dat zou al genoeg zijn. Ik wil dat mijn ouders af en toe zien dat ik er ook ben, dat mijn dingen ertoe doen, dat mijn prestaties belangrijk zijn. Dat iemand zegt: ‘Fons, dit is jouw moment.’

Onzichtbaar in gezin 

Het is niet dat ik mijn zusje iets niet gun, echt niet. Maar ik wil gewoon dat er af en toe iemand naar me kijkt en zegt: ‘Fons, je doet het goed, we zien je.’ Dat klinkt misschien klein, maar voor mij betekent dat alles. Soms voel ik me echt onzichtbaar in ons gezin en dat is het moeilijkste van alles. Ik wil gewoon dat iemand me ziet, niet alleen mijn zusje.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.